بازگشایی مدارس را تبریک نمی گوییم؛ به هفت دلیل!

در مدارس ما، انبوهی از دانستنی ها به خورد بچه ها می دهند که قریب به اتفاق شان اساساً به درد نمی خورد.

کد خبر: ۶۹۰۲۰۸

تاریخ: ۰۱ مهر ۱۳۹۸ - ۱۳:۴۴

عصر ایران؛ جعفر محمدی - اول مهر و بازگشایی مدارس را تبریک نمی گویم، به چند دلیل:

1 - بچه های ما با دنیایی از انرژی وارد مدرسه می شوند و نظام آموزشی در طول سال های تحصیل، از آن کودکان سرزنده، کنجکاو، پرسشگر، پرنشاط و پرامید، افرادی عمدتاً سرکوب شده، بی تفاوت، کم رمق و ناامید می سازد. ورودی های اول دبستان و خروجی های سال آخر دبیرستان را با هم مقایسه کنید!

2 - در مدارس ما، انبوهی از دانستنی ها به خورد بچه ها می دهند که قریب به اتفاق شان اساساً به درد نمی خورد. خواندن و نوشتن و تسلط نسبی بر روی چهار عمل اصلی ریاضی، مهم ترین دستاورد 12 سال عمر بی بازگشت بچه های ماست و حال آن که همه این ها را می توان در مدت کوتاه تری هم آموخت. الگوریتم، معادلات، نام باکتری ها و تعداد پاهای شپش و ... در زندگی ما هیچ گاه به کار نیامد و به زندگی کودکان مان نیز غنایی نخواهد بخشید.

بچه های ما 12 سال از کودکی و نوجوانی شان درمدارس سپری می کنند بی آن که خودباوری، کنترل خشم، کار گروهی، حل مسأله، مدیریت زمان، اقتصاد فردی، اعتماد به نفس، تنظیم روابط اجتماعی، حقوق شهروندی، سواد رسانه ای، نحوه غذا خوردن، مراقبت از سلامتی جسمانی و ... را یاد بگیرند.

آنها حتی بعد از سال ها نشستن در کلاس های زبان انگلیسی و عربی، از خواندن یک متن روزنامه ای معمولی هم به این زبان ها عاجرند.
آیا این اتلاف همه جانبه عمر و هزینه، تبریک دارد؟!

3 - بچه ها ما مجبورند برخلاف ساعت بیولوژیک شان صبح های زود از خواب بیدار شوند و درست در ساعاتی که باید به اقتضای سن شان در خواب ناز باشند، با خواب آلودگی به مدرسه بروند و بدن شان دچار کمبود خواب مزمن شود.

4 - بچه های ما مجبورند، کیف های سنگین مدرسه را که بیش از حد استاندارد بر ستون فقرات شان فشار وارد می کند بر دوش بکشند و مستعد دردهای پا و کمر در بزرگسالی شوند.

5 - بچه های ما -به ویژه در سال های اولیه دوره ابتدایی- از بازی ها، فضاها، موقعیت ها و رفتارهای مناسب کودکی محروم می شوند و به جای کودکی، درگیر مشق و رقابت و استرس امتحان و دیر شدن مدرسه و ... می شوند.

6 - بچه های ما در مدارسی درس می خوانند که به تفاوت هایشان اهمیتی داده نمی شود؛ برای نظام آموزشی ما مهم نیست که کدام دانش آموز در ریاضی استعداد دارد و کدام در ادبیات؟ کدام شان مستعد تبدیل شدن به یک ورزشکار بزرگ است و کدام شان در علوم انسانی یا هنر نقاشی آتیه دارد؟
همه را به یک چوب می رانند و همه را با یک متر و محک می سنجند.

7 - اگر قرار است آغاز سال تحصیلی را تبریک بگوییم باید به موسسات کنکور و کمک آموزشی تبریک گفت که از صدقه سر میلیون ها دانش  آموز و خانواده هایشان، درآمدهای میلیاردی دارند و نیز به صدا و سیما که قراردادهای میلیاردی با این مؤسسات می بندد و حساب هایش را پر می کند. پس چرا باید به دانش آموزان و خانواده های آنان تبریک گفت که قرار است چاه نفت مؤسسات باشند!

مطالب مرتبط

تغييرات پارادايميکِ مدرسه در جهانِ جدید

آینده نظام آموزشی: آموزش «سیناپسی» به جای آموزش «کلاسی»

نظام آموزشی ایران؛ علم مرده یا علم زنده؟! / گفتاری از دکتر محسن رنانی

رونمایی از "مرگ مدرسه؟" در کافه خرد (+عکس و لینک)

آموزش و پرورش تئوریک نمی تواند جامعه ای عملگرا تربیت کند

نذریِ فکری برای امامی که هیچ عبادتی را همچون تفکر نمی دانست!

10 کشور برتر جهان برای پرورش کودکان در سال 2018

فدرالیسم آموزشی را جدی بگیرید/ به 7 دلیل تعطیلات زمستانی مدارس مفید است

همه رستوران های کشور فقط باید یک نوع غذا سرو کنند/ نظام آموزشی ایران به همین مضحکی است!

آقای بطحایی! نگذارید بچه های ما بردگان دنیای فردا شوند

بلبشو در کرمانشاه، متهم در خیابان قرنی تهران

مخالفان "شروع دیرتر مدارس صبحگاهی" چه می گویند؟ / پاسخ های عصر ایران

فاجعه ای که همه پذیرفته اند: آغاز به کار مدارس قبل از ساعت 8 صبح/ شکنجه صبحگاهی بچه ها

آینده بچه هایمان در خطر است/ چه پیشنهادی برای اصلاح نظام آموزشی فشل کشور دارید؟

10 پیشنهاد به پدر و مادرهایی که فرزند دانش آموز دارند

این اتوبوس فرسوده را از رده خارج کنید/ وزیر جدید راننده است یا خلبان؟

5 راهکار برای سبک سازی کیف دانش آموزان/ منتظر آموزش و پرورش بی مسؤولیت ایران نباشیم و به داد بچه هایمان برسیم

8 ضرورت برای تحول وزارتخانه ای که مدت هاست به کما رفته است

نقدی بر ویرایشِ عجیب کتاب های درسی / از ویرگول های نابه جا تا "ماده بین یاخته ای"!

وزارت فخیمه آموزش و پرورش، از عهده این کار کوچک بر خواهد آمد؟!

شوق افزایی و کسالت زدایی از مدرسه

بچه ها را در قالب بزرگسالان نریزیم/ رسانه و خانواده، گفت وگو با کودک را ترویج کنند/ کودکان را متقاعد کنیم نه محکوم

«دانش آموز» یا «باربر»؟ مسأله این است!

دکتر محمد امین قانعی راد: در نظام آموزشی کنونی، «اکنونِ کودک» بی ارزش می شود

دکتر محمدباقر آرام: مهمترین تغییر، پرهیز از خطابه، تحکم و حافظه محوری در تدریس

2 تغییر کلیدی در آموزش و پرورش