یکی از نکات جالب درباره سالار عقیلی، بیمه کردن حنجره‌اش است؛ اقدامی که از اهمیت صدا برای یک خواننده حرفه‌ای حکایت دارد. دغدغه از دست دادن صدا همواره یکی از نگرانی‌های اصلی خوانندگان بوده.

در متل‌قو  شاپور غلامرضا پهلوی - برادر شاه - از فرانک میرقهاری، بازیگر آن روزگار، درخواست بی شرمانه ای داشت و او امتناع می کرد و در  این میان، ویگن از میرقهاری حمایت کرد. همین ماجرا باعث شد برای دوری از مشکلات بعدی، ایران را ترک کند.

در همان سال‌ها، کمپانی«هیز مَسترز وُیس» برای ضبط آثار هنرمندان ایرانی به ایران آمد. نماینده این شرکت با شنیدن صدای بدیع‌زاده، او را متقاعد کرد تا آثارش را بر روی صفحات گرامافون ضبط کند.

در مورد حبیب می توان این ادعا را کرد که حبیب در تاریخ موسیقی پاپ ایران، نه تنها یک صدا، بلکه یک حال‌و‌هوا بود.

نوری در کنار تحصیل در رشته ادبیات زبان انگلیسی و رشته نمایش، آواز ایرانی را نزد اسماعیل مهرتاش آموخت. پس از آن نزد استادان هنرستان عالی موسیقی، سیروس شهردار و فریدون فرزانه و مصطفی کمال پورتراب رفت و از آن‌ها تئوری موسیقی، سلفژ و نوازندگی پیانو را فراگرفت.

فرهاد به‌صورت خودآموز نواختن گیتار و پیانو را آموخت. در جوانی، با همراهی هم‌محله‌ای‌های ارمنی خود، گروه موسیقی «چهار بچه جن» (The Four Imps) را تشکیل داد و در کلوپ‌ها و کافه‌های تهران به اجرای برنامه پرداخت.

صدای گرم و گیرای او از همان ابتدا توجه همگان را جلب کرد. او بین سال‌های ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۷ در رادیو اصفهان و هتل عباسی این شهر به اجرای برنامه پرداخت.

اکبر گلپایگانی، مشهور به گلپا، رکورددار اجرای برنامه‌های «گل‌ها» با بیش از ۳۰۰ اثر، بی‌تردید یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ موسیقی آوازی ایران است.

قربانی را می‌توان سلطان موسیقی سریال‌های ایرانی نامید. تصنیف «من عاشق چشمت شدم»، تیتراژ سریال «مدار صفر درجه» با آهنگسازی فردین خلعتبری و شعری از افشین یداللهی، از کارهای خوب اوست.

ایرج در طول فعالیت هنری خود در همه دستگاه‌های موسیقی ایرانی هم آواز و هم تصنیف اجرا کرده است. صدای ایرج به «شش‌دانگ بودن» شهرت داشت؛ توانایی‌ای که او را قادر می‌ساخت طیف وسیعی از نواها و دستگاه‌های موسیقی ایرانی را اجرا کند.

شجریان یکی از نوارهای ضبط‌شده‌ی خود را نزد پیرنیا، بنیان‌گذار برنامه‌ی گل‌ها، برد. پیرنیا از صدای شجریان استقبال کرد و نخستین بار صدای او در برگ سبز شماره ۲۱۶ برنامه‌ی گل‌ها از رادیو پخش شد.

انتشار آلبوم «افشاری مرکب» در زمستان ۱۳۶۸ بود. در این آلبوم، تصنیف «ای مجلسیان» با شعری از سعدی، شاعر سخن‌سرای پارسی، که بر اساس ملودی کردی «نازیله» ساخته شده بود، دل از دوست‌داران موسیقی ایرانی ربود.

افتخاری با صدای خوش‌طنین و ویژگی منحصربه‌فرد خود، در دهه ۱۳۶۰ به شهرت رسید و حضورش در آثار تلویزیونی ماندگار، به ویژه سریال‌های تاریخی، جایگاه او را در حافظه هنری جامعه تثبیت کرد.

در مورد افتخارات هم باید بگوییم شهرام ناظری کوله باری مملو از نشان و جایزه دارد که شاید یکی از مهم ترین آنها بزرگ‌ترین نشان فرهنگی فرانسه با نام لژیون دنور باشد.

صدای بنان، که خود آن را «صدای نیمه‌شب» می‌نامید، به دلیل رنگ صوتی خاص، گرمی و لطافتش به‌سرعت در دل مردم ایران جای گرفت. این صدا، با محدوده میانی مخملی و تحریرهای نرم، منسجم و کنترل‌شده، برای اجرای دستگاه‌های موسیقی ایرانی بی‌نظیر بود.