وزیر علوم : ضرورت کاهش پذیرش دانشجو در مقاطع ارشد و دکتری ؛ در بسیاری از رشته‌ها نیاز به دانشجو نداریم

وزیر علوم، فناوری و تحقیقات با بیان اینکه پذیرش دانشجو خصوصا در کارشناسی ارشد و دکتری باید به شدت کمتر شود گفت: قانون اساسی عنوان کرده که آموزش عالی تا سرحد کفایت رایگان است، ما سال‌ها است از حد کفایت عبور کرده‌ایم و در بسیاری از رشته‌ها نیاز به دانشجو نداریم.

 

حسین سیمایی‌صراف امروز ۳ اسفند ماه، در نشست اعضای کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی و وزیر علوم با روسای دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی خراسان رضوی که در محل ساختمان آموزش دانشگاه فردوسی مشهد برگزار شد، اظهار کرد: جذب اولیه اعضای هیئت علمی دانشگاه‌ها بیش از یک سال زمان می‌برد که به مرکز جذب اعلام کردیم این پروسه زمان‌بندی شده و برای دانشگاه‌ها و گروه‌های تحقیق مهلت تعیین کنند. اساتید پنج تا ۶ بار گزینش می‌شوند که این روند در هیچ جای دنیا وجود ندارد و مطالعه تطبیقی در این خصوص در حال انجام بوده و نمونه کشورهای منطقه و مدل جذب آن‌ها در حال احصاء است که جمع‌بندی این مطالعه به شورای عالی انقلاب فرهنگی ارسال می‌شود. جذب هیئت علمی قانون خاصی داشته که از سال ۱۳۸۵ توسط شورای عالی انقلاب فرهگی تصویب شد که روند آن طولانی و آزاردهنده است و برخی افراد به همین دلیل جذب دانشگاه نمی‌شوند.

 

وی در رابطه با مشکلات دانشگاه فرهنگیان افزود: با تبدیل وضعیت حدود ۲۲۰ نفر از دکترمعلم‌ها موافقت شده است. در حال حاضر بسیاری از دانشگاه‌های ما کرسی خالی داشته و فضای مازاد داریم؛ یکی از نگرانی‌های ما این است که دانشگاه فرهنگیان با شکلی که پیش می‌رود مانند دانشگاه پیام نور معضلی برای آموزش عالی شود. ضمن اینکه به لزوم وجود دانشگاه فرهنگیان اذعان داریم، اما اینکه این دانشگاه مستقل از ما زیرساخت ایجاد کرده و تقاضای جذب هیئت علمی دارد، هدررفت منابع کشور است.

 

وزیر علوم، فناوری و تحقیقات ادامه داد: قرار ما بر این است که برای دانشگاه ملی مهارت هیئت علمی نگیریم و هیئت علمی دکتری نیز نیاز نداریم زیرا در این صورت هزینه این دانشگاه بالا رفته و سیاست انتخاب شده ما این است که تکنسین‌ها و متخصصین در این دانشگاه مهارت آموزش دهند. پرداخت حق التدریس‌های دانشگاه ملی مهارت با تاخیر انجام می‌شود که این مشکل نیز باید حل شود.

 

سیمایی‌صراف خاطرنشان کرد: کار دانشگاه علمی کاربردی نظارت و هدایت واحدهای علمی کاربردی بوده و در کل کشور تمام این واحدها غیردولتی است. دانشگاه علمی کاربردی خودگردان بوده و قرار نیست بودجه مستقل بگیرد. یک انحراف بزرگ در این دانشگاه پیدا شده و این دانشگاه سراغ رشته‌های غیر کاربردی رفته است که خلاف وظیفه ذاتی و اساسنامه آن است. به دنبال این هستیم که این دانشگاه را به ریل قانونی خود برگردانیم.

 

وی با اشاره به موضوع خودگردان و بی‌نیاز بودن دانشگاه‌ها از بودجه دولت عنوان کرد: در همه جای دنیا بهترین دانشگاه‌ها نیز کمک مالی دولتی دارند تا رابطه دانشگاه و دولت قطع نشود. یکی از الزامات نزدیک شدن به خودگردانی دانشگاه‌ها آمایش است؛ در ایران به ازای هر ۱۵۰۰ دانشجو یک دانشگاه داریم اما در چین به ازای ۱۲ هزار و ۵۰۰ دانشجو یک دانشگاه وجود دارد. الزام دوم پذیرش است؛ خود دانشگاه‌ها باید تعداد پذیرش‌شان را تعیین کنند. پذیرش خصوصا در کارشناسی ارشد و دکتری باید به شدت کمتر شود و قانون اساسی نیز عنوان کرده که آموزش عالی تا سرحد کفایت رایگان است. ما سال‌ها است از حد کفایت عبور کرده‌ایم و در بسیاری از رشته‌ها نیاز به دانشجو نداریم.

 

وزیر علوم، فناوری و تحقیقات در رابطه با سازمان توسعه و سرمایه‌گذاری گفت: این سازمان یکی از بسترهای خوبی است که دانشگاه‌ها در مسیر ثروت‌آفرینی حرکت کنند. اقتصاد دانش‌بنیان وابسته به دانشگاه بوده و خود دانشگاه نیز باید از این فرصت استفاده کند. یک فکر خوب و مترقی پشت این سازمان بوده اما نگرانی داریم که قانون به این سازمان یک ماهیت دولتی بدهد و به یکی از شرکت‌های زیان‌ده تبدیل شود. به نظر ما این سازمان یک شرکت دولتی نیست زیرا بر اساس ماده 1 قانون احکام دائمی، دانشگاه‌ها در امور اداری، مالی و استخدامی مستثنی هستند. 

 

سیمایی‌صراف اضافه کرد: در عین حال نباید فراموش کرد که وظیفه اصلی دانشگاه آموزش باکیفیت است. اقتصاد دانش‌بنیان با آموزش باکیفیت اتفاق میفتد. حقوق و دستمزد دانشگاهیان دغدغه تمام افراد بوده اما در چند دهه اخیر این حقوق افت بسیاری داشته است. ما متولی مسکن دانشگاهیان هستیم و در این خصوص نیز برنامه‌هایی داریم. 

 

وی همچنین در رابطه با اقدامات وزارتخانه علوم، فناوری و تحقیقات پس از حادثه قتل دانشجوی دانشگاه تهران اظهار کرد: در این خصوص سه استراتژی ما این بود که اتفاق را انکار نکنیم، عالی‌ترین سطح این دستگاه پای کار بیاید و مسئولیت‌پذیری داشته باشیم.

 

دانشگاه‌ها آماده این هستند که یک جرقه کوچک به یک جریان بزرگ تبدیل شود؛ علت این موضوع نبود امکانات رفاهی مناسب برای دانشجویان و وجود فشارهای عصبی بر آن‌ها است.