عصر ایران

سیلیکون‌ولی و واتیکان هم‌نشینانی نامعمول به نظر می‌رسند: کهن‌ترین نهاد جهان در برابر نوآمدگان سکولاری که می‌خواهند فناوری‌هایی شبه‌خدایی‌ خلق کنند. با وجود این غرابت، هم غول‌های فناوری و هم کلیسای کاتولیک منافعی در این گفت‌وگوها می‌بینند.

تورگیه‌نف، نویسنده روس قرن نوزدهم، بخش مهمی از آثار خود را به نقد وضع موجود، وابستگی فرد و نظام ارباب‌رعیتی اختصاص داد و آزادی فکر و استقلال از ساختارهای دولتی را زمینه تغییر می‌دانست؛ روایتی که در آثار استعاری او بارها تکرار شده است.

نمایشگرها به‌خودی‌خود موجب ازبین‌رفتن تمرکز نمی‌شوند، بلکه پلتفرم‌های رایج امروزی طوری ساخته شده‌اند که برای کسب درآمد از تبلیغاتْ تمرکز مردم را به هم بزنند.

جهل به‌عدم دانش یا آگاهی اطلاق می‌شود. جاهل، می‌داند که نمی‌داند یا جهل مرکب دارد. چگونه دچار جهل مرکب نشویم؟

الگوریتم تیک‌تاک ذهنتان را می‌خواند. کافی است یکی از ویدئوهای «بی‌حسی»‌ را لایک کنید تا صفحۀ «برای شما»یتان پر شود از افرادی که به این احساسِ خالی‌بودن اعتراف می‌کنند. دیدن آن‌ها حس تأیید به شما می‌دهد، اما درعین‌حال تله هم است.

در حالی که تصور می‌شد آینده بازار کار در اختیار برنامه‌نویسان باشد، اکنون شرکت‌های بزرگ هوش مصنوعی به‌دنبال جذب فیلسوف‌ها هستند؛ افرادی که قرار است درباره اخلاق، تصمیم‌گیری و رفتار مدل‌های هوش مصنوعی تصمیم بگیرند.

آوارگان به‌وضوح محق اند که به موطن خود که از آن بیرون رانده شده‌اند باز گردند و انکار این حق است که در مرکز تداوم این نزاع است. در هیچ کجای جهان مردمانی یافت نمی‌شوند که اخراج دست‌جمعی از کشور خود را بپذیرند.

پدیده‌ای معکوس دژاوو: وقتی چیزهای آشنا ناگهان ناآشنا به نظر می‌رسند

برای انسان های خوانا و نویسا این امکان هست که موقع خطر و فشار و تنگنا با خواندن و نوشتن دفع خطر کنند. کار ساده ای است. آنها که تجربه اش کرده اند می دانند از چه می گویم. ساده ترین عملکرد خواندن و نوشتن، درآمدن از تنهایی و پیوستن به جمع و جامعه است.

 این متفکر در ایران چندان شناخته‌شده نیست؛ احتمالا به این دلیل که آثار او کمتر حال‌وهوای «فلسفۀ تاریخ» یا نظریه‌پردازی کلان دارند. برخلاف فوکویاما و هانتینگتون که ایده‌هایشان جنجال عمومی ایجاد کرد

آگهی‌های تبلیغاتی کاری می‌کنند که باورمان شود همین حالا مالک چیزی هستیم؛ انگار همین حالا مشغول رانندگی با آن ماشین هستیم، همین حالا با خانواده‌مان در آن سفر توریستی به سر می‌بریم، یا همین حالا آن ماءالشعیرِ روی بیلبورد را در دست گرفته‌ایم.

در عرصه عمومی از اساس «دیالوگ» بلاموضوع شده‌ که این نقطه آغاز «دیکتاتوریِ کلیکی» است. بدین‌نحو که بلوک محروم از امکانات عرصه عمومی تمنیّات و آراء خود را صرفاً از طریق «پست»های شبکه‌های اجتماعی به‌نمایش می‌گذارد. در مقابل ساخت قدرت نیز با اتکاء به بودجه عمومی و در پس «حیات قرارگاهی» امر گفت‌وگو را به پست و ری‌پست و لایک تقلیل داده است.

زندگی تعادلی است بین نوآوری و سنت، بین جدیدترین و بهترین، بین ریسک کردن و لذت بردن از آنچه می‌شناسیم و دوست داریم." یک فرد ۲۰ و چند ساله که هنوز در تلاش برای پالایش سلیقه‌های خود است ممکن است بیشتر کاوش کند، در حالی که یک فرد هشتاد ساله، که درک دقیقی از هویت و علایق خود دارد، ممکن است از آنچه می‌داند بهره‌برداری کند.

سعدی پادشاه را تنها با معیار قدرت نمی‌سنجد، بلکه او را با عدالت، شفقت، انصاف و نسبتش با ضعیفان ارزیابی می‌کند. در این نگاه، جامعه زمانی سامان دارد که قدرت از خودآگاهی اخلاقی برخوردار باشد و فرودستان نیز صرفاً موضوع ترحم نباشند، بلکه معیار سنجش سلامت حکومت باشند.

«فراشناخت» یعنی توانایی ما در فکر کردن دربارهٔ فکرهای خودمان. در این گفتگوی جذاب، استیو فلمینگ، عصب‌ پژوه دانشگاه کالج لندن، توضیح می‌دهد که چرا برخی افراد حتی وقتی عالی عمل می‌کنند، اعتمادبه‌نفس ندارند و چرا برخی دیگر با وجود اشتباهات آشکار، کاملاً به خود مطمئنند. او همچنین راهکارهایی عملی برای غلبه بر کم‌اعتمادی و پرورش ذهنی بازتر ارائه می‌دهد.

شاید نظریۀ برخورد تمدن‌ها اشتباه نبود، بلکه فقط زودهنگام بود