فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۰۶۵۸۶۶
تاریخ انتشار: ۱۱:۳۰ - ۱۴-۰۳-۱۴۰۴
کد ۱۰۶۵۸۶۶
انتشار: ۱۱:۳۰ - ۱۴-۰۳-۱۴۰۴

کشورهای جهان با کمترین امید به زندگی (+ اینفوگرافی)

کشورهای جهان با کمترین امید به زندگی (+ اینفوگرافی)
کشورهای جهان با کمترین امید به زندگی نیجریه، چاد، سودان جنوبی، جمهوری آفریقای مرکزی، لسوتو، سومالی، مالی، گینه، بنین و بورکینافاسو هستند. این کشورها به‌طور عمده در قاره آفریقا قرار دارند و با چالش‌هایی همچون فقر، بیماری‌های واگیردار، کمبود زیرساخت‌های بهداشتی و بی‌ثباتی سیاسی روبه‌رو هستند.

 در تازه‌ترین گزارش منتشرشده با استفاده از داده‌های پورتال جمعیت سازمان ملل، ۲۵ کشوری که پایین‌ترین امید به زندگی را در جهان دارند، معرفی شده‌اند. بخش عمده این کشورها در قاره آفریقا قرار دارند. کشورهای جهان با کمترین امید به زندگی عبارتند از:

نیجریه: ۵۴.۶ (مردان: ۵۴.۳، زنان: ۵۴.۹)

چاد: ۵۵.۲ (مردان: ۵۳.۴، زنان: ۵۷.۲)

سودان جنوبی: ۵۷.۷ (مردان: ۵۴.۸، زنان: ۶۰.۸)

جمهوری آفریقای مرکزی: ۵۷.۷ (مردان: ۵۵.۵، زنان: ۵۹.۶)

لسوتو: ۵۷.۸ (مردان: ۵۵، زنان: ۶۰.۴)

سومالی: ۵۹ (مردان: ۵۶.۵، زنان: ۶۱.۵)

مالی: ۶۰.۷ (مردان: ۵۹.۳، زنان: ۶۲.۱)

گینه: ۶۰.۹ (مردان: ۵۹.۷، زنان: ۵۹.۷)

بنین: ۶۱.۰ (مردان: ۵۹.۵، زنان: ۶۲.۴)

بورکینافاسو: ۶۱.۳ (مردان: ۵۹.۱، زنان: ۶۳.۴)

کشورهای جهان با کمترین امید به زندگی + اینفوگرافی

به گزارش ایمنا، نیجریه در صدر این فهرست با میانگین امید به زندگی ۵۴.۶ سال، پایین‌ترین رقم را در جهان دارد. این رقم حدود ۳۲ سال کمتر از موناکو است که بالاترین امید به زندگی جهان را با میانگین ۸۷ سال داراست. نیجریه با وجود اینکه یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای آفریقا محسوب می‌شود، با شیوع گسترده بیماری‌ها، نرخ بالای فقر و کمبود زیرساخت‌های بهداشتی مناسب روبه‌روست که نقش اساسی در کاهش امید به زندگی در این کشور دارند.

در مرکز آفریقا، کشورهایی همچون چاد (با میانگین ۵۵.۲ سال)، جمهوری آفریقای مرکزی و سودان جنوبی نیز از پایین‌ترین امید به زندگی‌ها برخوردارند. این کشورها علاوه بر مشکلات اقتصادی، با بی‌ثباتی سیاسی و دسترسی محدود به خدمات بهداشتی اولیه نیز روبه‌رو هستند.

نکته قابل توجه دیگر، اختلاف امید به زندگی میان زنان و مردان در این کشورهاست. می‌توان گفت در همه کشورهای این فهرست (به جز گینه)، زنان به‌طور متوسط عمر طولانی‌تری نسبت به مردان دارند. بیشترین اختلاف مربوط به موزامبیک است که زنان به‌طور متوسط ۶.۲ سال بیشتر از مردان عمر می‌کنند. با وجود این آمار نگران‌کننده، امید به زندگی در قاره آفریقا طی دو دهه اخیر بهبود داشته است. میانگین امید به زندگی در آفریقا از ۵۳.۷ سال در سال ۲۰۰۰ به ۶۳.۸ سال در سال ۲۰۲۳ رسیده است. پیش‌بینی می‌شود این رقم تا سال ۲۰۳۵ به ۶۶ سال و تا سال ۲۰۵۰ به بیش از ۶۸ سال افزایش پیدا کند، هرچند همچنان پایین‌تر از میانگین جهانی باقی خواهد ماند.

تفاوت عمده امید به زندگی بین کشورهای آفریقایی و کشورهای با درآمد بالا، به‌طور عمده در سنین زیر ۵ سال و بالای ۶۰ سال مشاهده می‌شود. دلیل این امر نیاز بیشتر نوزادان و سالمندان به مراقبت‌های پزشکی تخصصی است که در بسیاری از کشورهای آفریقایی به آن دسترسی وجود ندارد. حتی دسترسی به داروهای ساده همچون آنتی‌بیوتیک‌ها می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی بر افزایش امید به زندگی داشته باشد.

در حالت کلی عوامل متعددی از جمله توسعه اقتصادی، کیفیت زندگی، سطح بهداشت و درمان، تغذیه مناسب و ثبات سیاسی بر امید به زندگی تأثیرگذارند. با وجود چالش‌های فراوان، روند رو به رشد امید به زندگی در آفریقا امیدبخش است و با ادامه سرمایه‌گذاری در حوزه سلامت و زیرساخت‌ها می‌توان به بهبود بیشتر این شاخص در آینده این قاره امیدوار بود.

ارسال به دوستان
captcha
پشت پرده لغو تور کنسرت‌های گروه پالت اعتماد اعضا به اتاق بازرگانی ایران چگونه ساخته می‌شود؟ آقای وزیر خارجه انگلیس؛ آیا ایران متجاوز است؟! آمریکا و اسراییل به‌دنبال فروپاشی ایران‌اند؛ بازگشت به گذشته ممکن نیست راز ناکام ماندن پاتریوت‌های عربستان در حفاظت از فرودگاه ریاض/ حوثی‌ها چگونه سامانه‌های پدافندی را گول زدند؟ دارایی‌های بزرگ، سودآوری پایین؛ چرا بنگاه‌های بزرگ ایران زیان‌ده هستند؟ نگاهی به ایران‌خودرو، هپکو و دخانیات از دریچه مدل ۷S مکنزی اسدالله یکتا؛ فرصت کار، نه ترحم قیمت سکه: هشت گام به پیش یک گام به پس/ بزرگ‌نمایی‌ گمراه کننده تاثیر بانک مرکزی بر بازار چرا پیش‌بینی آینده اقتصاد ایران دشوار است؟ آریایی‌نژاد: رفع ناترازی انرژی تنها با کاهش مصرف مردم امکان‌پذیر نیست چگونه در مدارس بزرگسالان و آموزش از راه دور ثبت‌نام کنیم؟ اولویت‌های امنیتی بیت‌کوین برای دوران پساکوانتومی تشریح شد قیمت گاز در اروپا به اوج 4 سال اخیر نزدیک شد گزارش وضعیت بورس امروز ۲۲ مهر ۱۴۰۵ از ویدیو و ماهواره تا استارلینک؛ بررسی یک سیاست شکست‌خورده در مواجهه با فناوری