دختر جنگ‌زده ای که «بانوی بمب‌ها» شد

او به یاد نمی‌آورد که نخستین‌بار چه کسی نام «بانوی بمب‌ها» را روی او گذشت، با این حال خانم دوانگ با این لقب میان مهاجران ویتنامی در آمریکا و خارج از آن شناخته شده است.

کودکی «ان دوانگ» در جنگ ویتنام گذشت. او در آن زمان از سایگون، پایتخت وقت ویتنام جنوبی گریخت و همراه خانواده‌اش به واشنگتن آمریکا پناه برد. دوانگ بعدها رهبری تیمی را بر عهده گرفت که اولین نمونه‌ بمب‌های «سنگرشکن» آمریکایی را تولید کردند.

به گزارش یورونیوز، ان دوانگ پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به همراه تیمی از دانشمندان آمریکایی موفق به تولید نخستین نمونه بمب‌های «سنگرشکن» شد. بمب خانم دوانگ و تیمش BLU-118/B نام داشت. این بمب هدایت‌شونده لیزری برای نفوذ به عمق فضاهای سربسته چون تونل‌های القاعده در افغانستان طراحی شده بود. این بمب‌ها انفجاری با دمای بالا و موج بلند تولید می‌کرد.

دوانگ و تیمش پیش از طراحی بمب‌های BLU-118/B روی نسل جدیدی از مواد منفجره مقاوم و با کارایی بالا کار می‌کردند که بتوانند ضربه و فشار ناشی از عبور از لایه‌های سنگی یا دیوارهای بتنی را تحمل کنند و سپس منفجر شوند.

این مواد بخشی از خانواده مواد منفجره به کار رفته در بمب‌های «سنگرشکن» GBU-57 موسوم به «نفوذگر مهمات انبوه» بودند.

«ان دوانگ» چگونه «بانوی بمب‌ها» شد

داستان سیر خانم دوانگ از کودکی‌ در ویتنام جنگ‌زده تا آزمایشگاه مهمات نیروی دریایی آمریکا، از پشت دروازه خانه پدر و مادرش در سایگون در اواخر دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. در آوریل ۱۹۷۵، زمانی که سایگون در آستانه سقوط به دست نیروهای شمالی بود، برادر خانم دوانگ و یک خلبان دیگر او و خانواده‌اش را به کشتی نیروی دریایی ویتنام جنوبی که راهی فیلیپین بود، رساندند. پس از شکست آمریکا، میلیون‌ها ویتنامی‌ با قایق گریختند. بنابر تخمین سازمان ملل متحد حدود ۲۵۰ هزار نفر از آن‌ها جان باختند.

خانواده او در نهایت در واشنگتن ساکن شدند و کلیسا از آن‌ها حمایت کرد. کلیسا خانواده را در آپارتمانی در حومه مریلند اسکان داد. دوانگ در آن زمان تنها ۱۶ سال داشت و به سختی انگلیسی صحبت می‌کرد. او با این حال دانش‌آموز با استعدادی بود و در سال ۱۹۸۲ با درجه ممتاز در رشته مهندسی شیمی از دانشگاه مریلند فارغ‌التحصیل شد. سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در مدیریت دولتی از دانشگاه آمریکایی (American University) دریافت کرد و بعد در سمتی علمی در نیروی دریایی استخدام شد. خودش در مصاحبه‌ای به شوخی گفته بود که جذب چیزهایی می‌شود که «صدا می‌کنند و منفجر می‌شوند.»

خانم دوانگ تا سال ۲۰۰۱، مدیر توسعه پیشرفته مهمات مقاوم در برابر ضربه در مرکز جنگ‌افزارهای سطحی نیروی دریایی در ایندین‌هد (Indian Head)، ایالت مریلند بود. او پیش از حملات القاعده به پنتاگون و برج‌های دوقلو، روی مواد منفجره‌ای کار می‌کرد که بعدها در افغانستان استفاده شد.

به گفته دوانگ، توماس وارد از نیروی هوایی و یکی از مقامات ارشد آژانس کاهش تهدید دفاعی به او گفتند: «ما به‌زودی وارد افغانستان خواهیم شد. چه کاری می‌توانیم فورا انجام دهیم؟»

خانم دوانگ و تیم ۱۰۰ نفره‌اش کاری را که پنج سال زمان می‌برد، در ۶۷ روز فشرده انجام دادند و ماده‌ انفجاری کشنده‌ای ساختند که مانند خمیر کیک درون پوسته‌های بمب ریخته می‌شد. آن‌ها محاسبات و آزمایش‌ها را هم‌زمان انجام دادند تا هزار و ۵۹۰ لیتر از این ماده منفجره را آماده کنند.

گوردون آر. انگلند، وزیر نیروی دریایی آمریکا در سال ۲۰۰۲ به کل کارکنان غیرنظامی مرکز جنگ‌افزارهای سطحی ایندین‌هد نشان «قدردانی یگانی شایسته» اعطا کرد. این نشان افتخاری معمولا به یگان‌های فعال نظامی داده می‌شود.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

یکی از تکان‌دهنده‌ترین لحظات تاریخ سینما ؛ من حیوان نیستم (تماشا کنید)

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل