رنج آوارگان غزه : مرگ، راحت تر است (+عکس)

ارتش اسرائیل برای چندمین بار ساکنان غزه را مجبور به خروج از این شهر و آوارگی کرده است/ همزمان حملات ارتش اسرائیل به شهر غزه شروع شده است.

رنج آوارگی مردم غزه هنوز ادامه دارد. ارتش اسرائیل هر بار جمعیتی از مردم غزه را مجبور به ترک خانه های خود به سمت منطقه دیگری می کند. تقریبا همه مردم غزه مجبور شده اند شهر و مناطق مسکونی خود را چند بار ترک کنند. در جنگ اسرائیل علیه غزه که از 2 سال قبل شروع شد و همچنان ادامه دارد بیش از 65 هزار نفر کشته شدند که اکثر آنها غیرنظامیان از جمله زنان و کودکان و سالمندان هستند.

به گزارش عصرایران، خبرگزاری فرانسه در گزارشی از غزه نوشت: "محمد ابو سلمیه" مدیر بیمارستان الشفا در غزه، روز شنبه مشغول انجام کارهای معمول خود بود و سعی می‌کرد بیمارستان را آماده استقبال از کشته ها و زخمی های بمباران تازه اسرائیل کند اما با شنیدن هویت دو نفر از کشته‌شدگان یعنی برادر و همسر برادرش شوکه شد.

محمد گفت: "از اجساد برادرم و همسرش شوکه و شگفت‌زده شدم. این اتفاق، دلخراش و وحشتناک بود. هر چیزی انتظار می‌رود جز پذیرش عزیزترین افراد به عنوان شهید و زخمی."

آوارگان غزه : مرگ، راحت تر است

وی افزود که هنگام انتقال اجساد به محل، در بخش پذیرش و اورژانس بیمارستان الشفا بود. او افزود: "جنایات اشغالگران ادامه دارد و تعداد شهدا رو به افزایش است."

محمد مرتب با رسانه‌ها صحبت می‌کند و خواستار پایان جنگ ویرانگر در غزه می شود. او همچنین در مورد وخامت اوضاع بهداشتی در غزه و کمبود دارو و درمان گفتگو می کند.

بیمارستان الشفا یکی از معدود بیمارستان‌هایی است که هنوز در غزه فعالیت می‌کند. این بیمارستان از زمان شروع جنگ روزانه پذیرای شمار زیادی از کشته‌ها و زخمی‌ها بوده است. این تعداد از زمان گسترش عملیات زمینی ارتش اسرائیل در شهر غزه در ۱۶ سپتامبر افزایش یافته است.

صبح روز شنبه یک آمبولانس به سرعت وارد حیاط بیمارستان شد در حالی که صدای آژیر آن به گوش می رسید. چهار جسد پیچیده شده در کفن‌ سفید تخلیه شدند و پزشکان با کمک ساکنان محلی، آنها را جابجا کردند و زیر درختی در نزدیکی گذاشتند. آمبولانس دیگری با مجروحان، از جمله یک پسر، از راه رسید.

"محمد نصار" پنجاه و چند ساله گفت: «شب بسیار سختی بود.»

آوارگان غزه : مرگ، راحت تر است
محمد نصار حدود یک ماه پیش از محله صبرا در جنوب شهر غزه به تل الهوا، در غرب، آواره شد. او افزود: «اشغالگران می‌خواهند همه مردم را آواره کنند تا بتوانند شهر غزه را نابود کنند و آن را مانند بیت حانون (شمال) و رفح (جنوب)، برای صد سال غیرقابل سکونت کنند. ما هیچ امیدی به توقف جنگ نداریم.»
او توضیح داد که دو پسرش پیاده از غزه به منطقه مواسی در خان یونس در جنوب فرار کردند «اما آنها نتوانستند جایی یا چادری پیدا کنند.»

وی گفت که او، همسرش و سه دخترشان نمی‌توانند آوارگی را تحمل کنند: «من پول فرار ندارم و نمی‌توانم 30 کیلومتر پیاده‌روی کنم... مرگ راحت تر است.»

سازمان امدادرسانی غزه اعلام کرد حداقل 87 نفر در حملات اسرائیل در روز شنبه کشته شده‌اند که 70 نفر از آنها در شهر غزه بودند.
ارتش اسرائیل روز جمعه اعلام کرد با «قدرت بی‌سابقه» آماده حمله به شهر غزه است. نزدیک به نیم میلیون نفر از حمله اسرائیل از این شهر، بزرگترین و پرجمعیت‌ترین شهر منطقه غزه گریخته‌اند.

آوارگان غزه : مرگ، راحت تر است

قبل از این، سازمان ملل متحد جمعیت این شهر و مناطق اطراف آن را بیش از یک میلیون نفر تخمین زد. جمعیت کل منطقه غزه 2.3 میلیون نفر است.

ارتش اسرائیل روز شنبه اطلاعیه های کاغذی جدیدی را در آسمان غزه پخش کرد و از ساکنان خواست شهر را ترک کنند. در این اعلامیه‌ها آمده است: « اقامت شما در شمال {غزه}، شما و خانواده‌هایتان را در معرض خطر قرار می‌دهد.»
هزاران فلسطینی همچنان از شهر غزه به سمت اردوگاه‌ها و شهرهای مرکز منطقه غزه و خان یونس در جنوب فرار می‌کنند. با این حال، هزاران نفر دیگر هنوز مردد هستند.

آوارگان غزه : مرگ، راحت تر است
"دیما الاشقر" زن ساکن شهر غزه گفت: «ما امروز با اعلامیه‌ها از خواب بیدار شدیم. کجا برویم؟ کجا فرار کنیم؟ مردم پول ندارند. وضعیت ما زیر صفر است. دیگر بس است. ما خسته‌ایم. این ناعادلانه است، این حرام است.»

"رائده الامارین" دیگر زن اهل غزه، 32 ساله که به همراه همسر، فرزندان و مادرش در چادری در غرب غزه زندگی می‌کند، گفت: «ما می‌خواهیم فرار کنیم، اما پول نداریم.» «اجاره توک توک (سه چرخه) 4 هزار شِیکِل (واحد پول اسرائیل معادل حدود 1196 دلار) است یا اجاره یک وانت کوچک 7 هزار شِکِل می‌شود.»
در منطقه فلسطینی نشین غزه، از "شیکل" واحد پول اسرائیل استفاده می شود.

"رائده" که مادرش معلول است و چند روز پیش از منطقه شیخ رضوان در شمال غربی شهر غزه آواره شده اند، افزود: «ما ۱۰ شِیکِل برای خرید نان نداریم. چه باید بکنیم؟ می‌مانیم. یا می‌میریم یا آنها راه حلی برای ما پیدا می‌کنند.»