توافق برد برد یا بن‌بست محض؛ به بهانه چاپ پنجم «کیسینجر مذاکره‌گر»

محمدرضا نوروزپور در کانال تلگرامی خود نوشت: کتاب «کیسینجر مذاکره‌گر» توسط نشر ثالث به چاپ پنجم رسید. ترجمه این اثر را سال ۱۴۰۰ آغاز کردم؛ درست هم‌زمان با شکست غیرمنتظره ترامپ و روی کار آمدن بایدن و درگرفتن بحث‌ها، لفاظی‌ها و کشمکش‌های داخلی و خارجی درباره مذاکرات و تلاش برای احیای برجام. این کتاب را از همان ابتدا برای شناخت مدل‌های مذاکراتی آمریکا ـ که کیسینجر بی‌تردید از معماران اصلی آن است ـ بسیار ارزشمند یافتم و امیدوار بودم دیپلمات‌ها، روزنامه‌نگاران، تحلیلگران، اساتید دانشگاه، دانشجویان، فعالان اقتصادی و همه علاقه‌مندان به روابط بین‌الملل و مذاکره از آن بهره ببرند.

اکنون چاپ پنجم این کتاب به‌طور معناداری با پیدایش همان فضای جنجالی پیرامون مذاکره با آمریکا هم‌زمان شده است. چند روز پیش مقام معظم رهبری در سخنانی با تبیین شرایطی که واشینگتن برای ایران طراحی کرده، مذاکره با آمریکا را «بن‌بست محض» دانستند.

همین هم‌زمانی و بهانه چاپ تازه این کتاب باعث شد آموزه‌های مذاکراتی کیسینجر را به‌صورت گذرا و کلان مرور کنم تا نشان دهم الگوی امروز آمریکا در قبال ایران، گرچه از بسیاری از تکنیک‌های کلاسیک او بهره می‌گیرد، اما به دلیل فقدان تعمدی برخی مؤلفه‌ها دقیقاً به همان بن‌بستی می‌رسد که ایشان توصیف کردند.

نویسندگان این کتاب به‌خوبی نشان می‌دهند که مدل مورد علاقه کیسینجر برای واداشتن طرف مقابل به تغییر محاسبه، هرگز محدود به اقدامات پشتِ میز مذاکره نبود؛ بلکه هم زمان آمیزه‌ای بود از تکنیک‌ها و اقدامات «دور از میز» مانند «تغییرِ بازی/زمینِ بازی»، راه انداختن «کارزار چندجبهه‌ای»، «مثلث‌سازی/ائتلاف‌سازی»، «بافتنِ شبکه‌ای از گزینه‌ها»، «مذاکرات محرمانه و کانال‌های پشتی» و «طراحی راه خروج آبرومندانه»، تا هزینه «نه گفتن» برای طرف مقابل بالا رفته و گزینه «بله گفتن» جذاب‌تر شود. 

اگر رخدادهای اخیر را کنار هم بگذاریم؛ از تشدید فشارهای اقتصادی، رسانه‌ای و عملیات روانی که از پیش علیه ملت ایران اعمال شده تا حملات نظامی اخیر آمریکا و رژیم اسرائیلی به کشور عزیزمان ایران، می‌بینیم که همین منطق و همه این تکنیک‌ها در میدان عمل بازآفرینی شده است.

لذا درست همان‌طور که در کتاب آمده و کیسینجر تأکید می‌کرد اکنون آمریکا همه این گزینه‌ها را به‌صورت هم‌زمان علیه ایران فعال کرده است؛ چنان‌که در مدل ویتنام، او درست در حین بمباران‌های شدید علیه ویت‌کنگ‌ها، همزمان پیشنهادهای دیپلماتیک ارائه می‌کرد تا آنان را به پذیرش خواسته‌هایش در میز مذاکره وادارد.

با این حال، الگوی امروز آمریکا در قبال ایران یک خلأ اساسی دارد که همه چیز را از همان ابتدا به بن‌بست می‌کشاند. کیسینجر در کنار همه ابزارهای فشار، همواره بر طراحی یک «راه خروج آبرومندانه» یا طراحی یک «توافق برد-برد» برای طرفین پافشاری می‌کرد تا رهبران دو سوی  میز بتوانند توافق احتمالی را در داخل بفروشند و از منظر حیثیتی امکان امضای آن را داشته باشند.

مثلاً در طراحی کیسینجر برای ویتنام که جزئیات آن به تفصیل در این کتاب آمده، توافق پاریس طوری چیده شد که هر دو طرف بتوانند آن را به‌عنوان دستاورد داخلی بفروشند:

آمریکا خروج نیروهایش از ویتنام را نه «فرار» و «شکست مفتضحانه»، بلکه «صلح با عزت» نامید و بر آزادی اسرا و باقی‌ماندن دولت سایگون در قدرت تکیه کرد. ویتنام شمالی هم نه «سازش» با  متجاوز؛ بلکه «فراری دادن» و «خروج کامل آمریکایی‌ها»، حضور نیروهایش در جنوب و وعده تعیین سرنوشت از راه انتخابات را پیروزی خود بر آمریکا معرفی کرد.

به این ترتیب، هر دو طرف به یک «راه خروج آبرومندانه» و «توافق برد-برد» دست یافتند و توانستند روایت «پیروزی» خود را ارائه کنند؛ اصلی که کیسینجر آن را شرط بنیادین موفقیت و پایداری هر توافق می‌دانست، و نبود چنین عنصری را مساوی با بن‌بست قطعی هر مذاکره تلقی می‌کرد.

برزخ بیمه‌ای زنان موتورسوار

بیشتر بخوانید:

سخنگوی سازمان انرژی اتمی: با روسیه درباره ساخت نیروگاه‌های بزرگ‌تر از بوشهر مذاکره کردیم

یادداشت عراقچی در روزنامه جاکارتا پست اندونزی درباره اسنپ‌بک: سه کشور اروپائی را از روند دیپلماتیک کنار می گذاریم

عراقچی: آمریکا به دیپلماسی خیانت کرد اما اروپا آن را خاک کرد/ گفت‌وگو، تنها راه‌حل است

تماشاخانه

لرزه در راه است ؛ اصفهان دارد از دست می‌رود؟

چرا «۷» عدد مقدس شد؟ «خونیرث» یکی از هفت‌ها که حالا برای ایرانی‌ها حسرت است

فیلم های دیگر