تاریخ:
خلاصه بازی برزیل ۲ - ژاپن ۱ 
درس پنجاه و نه
اعترافات یک لاکپشت ایرانی در کانادا (1) : درختی که دوستش نداشتند!
فکر کردم مری حالا بعد از سالها دیگر درختش را دوست ندارد؛ چون درخت بیشتر از آنکه سایه و زیبایی و طراوت برایش بیاورد، زحمت میآورد. زحمتی که برای سن و سال مری زیادی است.
عصر ایران؛ کوثر شیخ نجدی - امسال اکتبر همه را شگفتزده کرد. مردم مدام به هم میگویند "چه اکتبر گرمی، خدا را شکر از برف و سرما خبری نیست."
"مری" هم بار اول سر حرف را با همین جمله باز کرد. از سر کوچه مرا که دید، بدو بدو بدون هیچ تاملی جلو آمد و گفت که همسایه سمت چپ من است. بعد هم سؤالات بیپایانش شروع شد. من که به جستجوی اندکی اینترنت به حیاط آمده بودم، حالا در تسخیر مری بودم و داشتم مثل بچه مدرسهایها جواب سؤالاتش را میدادم. "چند نفرید؟ از کجا آمدید؟ کار میکنید؟ زیاد میمانید یا کم؟ و ..."
مری ۷۴ ساله است، موهای کوتاه نقرهای دارد و چهرهای بشاش و پرانرژی و البته یک دوست آقای حدودا ۸۰ ساله_اسمش را هنوز نمیدانم_ که صبحها راس ساعت ده با یک ماشین قرمز میآید دنبالش.
اما خب چه میشود کرد، مری دختر شیطان بلایی است و سوالاتش را آنقدر با شوخی و خنده و خوشرویی میپرسد که آدم دلش نمیآید بپیچاندش!
البته ته دلم به مری حق میدهم که بخواهد بداند مملکت، کوچه و همسایگیاش را با چه کسانی شریک شده است و فکر میکنم شاید بشود از او چیزهای مهمی درباره زیستن با این فرهنگ؛ این جغرافیا و زیست بوم آموخت.
یک روز عصر دوباره به جستجوی آنتن بیرون رفته بودم. بله اینجا کاناداست و اگر وایفای نداشته باشید، اینترنت گوشی در خانهها کفاف نمیدهد. مری توی بالکن خانهاش نشسته بود و از غروب لذت میبرد. چشمم به درخت بزرگ خانهاش افتاد که داشت زیر آفتاب اکتبر زرد میکرد و برگهای طلاییاش تو هوا چرخ چرخ میزدند و میریختند. گفتم "مری من عاشق درختات هستم، خیلی خوشگل است."
خندید و گفت "ازش متنفرم، مجبورم مدام برگهاش را جمع کنم، اصلا این درخت برای تو"!
بعد نگاهی به حیاط ما کرد و گفت "من درخت تو را دوست دارم. این درخت خوبی است." و به درخت خشکیدهی وسط حیاط من، که با کمک چوبی زیر بغلش ایستاده بود اشاره کرد. درختی که حتی یک برگ هم روی شاخههاش ندارد. اصلا بعید میدانم درخت باشد، به نظرم یک تکه چوب است که صاحبخانهی قبلی برای خالی نبودن عریضه اینجا گذاشته؛ در واقع بیشتر نمادی از یک درخت است تا خود درخت.
فکر کردم مری حالا بعد از سالها دیگر درختش را دوست ندارد؛ چون درخت بیشتر از آنکه سایه و زیبایی و طراوت برایش بیاورد، زحمت میآورد. زحمتی که برای سن و سال مری زیادی است.
همیشه همین است؛ رنج و لذت را توی ترازو میگذاریم و انتخاب میکنیم وزن کدام بیشتر است. رنجِ ماندن، بودن، ساختن یا رفتن و نخواستن. سایهی آسایش یا لذتِ آرامش. و در گذرگاه زمان این "خواست و انتخاب" مثل برگهای یک درخت مدام رنگ عوض میکند و یکسان نمیماند.
شاید یک روز، وقتی بیکارتر شدم به مری پیشنهاد بدهم تا در جمع کردن برگهای درخت کمکش کنم. به هر حال مری این درخت و زیباییاش را به من بخشیده است.
لینک کوتاه: کپی لینک
معجزه 21 روزه طبیعت؛ درون یک تخم مرغ در حال رشد چه می گذرد؟ (اینفوگرافیک) «محمدتقی بهار» و برخی از نمایندگان مجلس شورای ملی در نمایشگاه گل ایران (عکس) امروز با مولوی: چو هَمرهَم تو نباشی، سفر چه سُود کند نوزادی که با سبیل به دنیا آمد! داستان عجیب ترین ستاره سیرک های جهان (+عکس) چرا گاهی در حین خواب احساس سقوط میکنیم؟/ تجربه این حس خطرناک است؟ شرطبندی ۲ پسر برای شکستن رکورد سرقت تا زیر یک دقیقه/ اگر برای شرطبندی بود چرا ادامه دادید؟ «تفاهم اسلامآباد» محور گفتگوی تلفنی عراقچی و همتای فرانسوی جام جهانی ۲۰۲۶ | حذف ناباورانه آلمان و هلند؛ پاراگوئه و مراکش با پنالتی صعود کردند آخرین آمار قربانیان زمینلرزه در ونزوئلا کشف کلید انعطافپذیری مغز؛ یک ماده شیمیایی به ترک عادتها کمک میکند با افزایش سن این خوراکی را بیشتر بخورید عرشه پرواز ناوهای هواپیمابر از چه چیزی ساخته شده است؟ شهادت دو پاسدار بومی پاوهِ کرمانشاه در عملیات ترور افراد ناشناس (+ اسامی شهدا) ۱۰ کشوری که بهطور جدی با مشکل کمبود آب مواجه هستند «سلام نظامی سربازان قاجاری»؛ 140 سال قبل (عکس)
نظرسنجی
در مجموع چه نمره ای به عملکرد تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی می دهید؟
مثل درخت مری
یک روز میرسه که دیگه کسی دوستمان نداره ...
😔😔😔