حبس تیترها روی کاغذ/ فضای مجازی، راه نجات «مطبوعات» است

حمایت واقعی یعنی فراهم‌کردنِ زیرساخت دیجیتال، آموزش خبرنگاری در بستر شبکه‌های اجتماعی، کاهش فاصله‌ی رسانه‌های مکتوب با مخاطبِ آنلاین و البته ارزیابی کارشناسانه از سوی سیستم‌های معتبر نظارتی. با چنین سیاستی، هم رانت به حداقل می‌رسد و هم بهره‌وری افزایش می‌یابد.

عصر ایران؛ علی رفسنجانی - دورانی که بوی کاغذ برای جامعه معنا داشت، به‌سر رسیده؛ امروز نه مخاطب در دکه ایستاده و نه تیترِ صبحگاهی منتظر خوانده‌شدن است. بحرانِ تأمین کاغذ نیز چالشی جدی برای رسانه‌های مکتوب به حساب می‌آید.

اما این پایان راهِ مطبوعات نیست؛ آغاز فصلی تازه است که باید در آن، روزنامه‌ها با اولویت‌بخشی به فضای مجازی، تولدی دیجیتال پیدا کنند.

مشکل اصلی رسانه‌ها، نه کمبود بودجه و افت تیراژ بلکه «ایستادن در برابر تغییر» است. رسانه‌هایی که هنوز بقای خود را در کاغذ و یارانه می‌جویند، دیر یا زود از دید مخاطبان حذف می‌شوند.

اگر حمایت لازم از سوی نهادهای فرهنگی به‌ویژه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی صورت گیرد، مسیر نجات روزنامه‌ها از یارانه‌ی کاغذ می‌گذرد، نه در امتداد آن؛ در این مسیر نیز یارانه‌ها باید به‌مرور از چاپخانه‌ها به پلتفرم‌ها منتقل شوند.

در سال‌های نه‌چندان دور، رسانه‌هایی بودند که تنها با ابتکار یک‌نفر از چند گروه تلگرامی آغاز کردند و امروز به ابررسانه‌هایی با میلیون‌ها دنبال‌کننده و درآمد غیرقابل تصور بدل شده‌اند. این مسیر نه بر مبنای سرمایه و روابط حاکمیتی، که بر پایه‌ی شناخت رفتار مخاطب و نوآوری شکل گرفت.

لذا روزنامه‌ها و سایر مطبوعات اگر بخواهند در ذهن مخاطب ماندگار باشند، باید از پوسته‌ی سنتیِ خود فاصله بگیرند و با کمک نخبگان و چهره‌های موفق رسانه‌های نوین، حضوری هوشمند و خلاق در فضای مجازی بسازند.

در نهایت باید دانست؛ ظاهر نو بدون منطق نو، تنها تغییر جلد است. مطبوعات ایران هنوز می‌توانند رسانه‌ی مرجع باشند، اگر بپذیرند آینده دیگر فقط روی کاغذ نوشته نمی‌شود و مسیری پویا را طی می‌کند.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

ماجرای توقف هواپیمای پزشکیان در الجزایر چه بود؟

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل