تاریخ:
پیروزی بوفالو مقابل ۱۸ شیر 
درس صد و هفده
انتقاد روزنامه اطلاعات از رحیم پور ازغدی: قلم شرم دارد حرف های او را در باره بانوان بازگو کند
امروز گویا با تصور این که آب‌ها از آسیاب فرونشسته، دوباره فرد دیگری در آن سمَت و جایگاه بر آن شده تا آزمون پرحادثه‌ی آن زمان را در معرض آزمایشی دوباره بکشد و لابد بعد از حوادثی دیگر (که خدایا مباد!)، بی سر و صدا ترک صندلی کند و ادامه را به دیگری بسپارد.
محمدعلی فیاض‌بخش
روزنامه اطلاعات
اخیراً از افاضات یکی از برنشستگان بر کرسی شورای عالی انقلاب فرهنگی شنیدم که در شِکوه از عدم ابلاغ لایحه‌ای، بر سبیل عادتِ پرگویی، واژگانی را ادیبانه و با قافیه‌هایی مؤدبانه(!) در حق برخی بانوان به کار برده، که قلم از بازگویی آن شرم می‌کند.
رحیم پور ازغدی گفته است [در خیابان‌ها هم داف می‌بینیم هم ناف] . سوال این است: چرا دلسوزی و شفقت به حال این کشور باید در انحصار گروهی خاص باشد؟ آن هم بیشتر در مقام شعار!
چرا دغدغه‌مندی برای ثبات و صلاح ملک و ملت و کشوردوستی، از سوی کسانی غیر از تریبون‌داران رسمی، نباید جدی انگاشته شود؟ آیا در «دلسوزی» نیز باید شهروندیِ درجه یک و دو لحاظ شود؟
مثلا اگر شهروند درجه دو(!) از سر دلسوزی و تپش قلبش برای کشورش بگوید: آزموده‌ی ناکارآمد را برای چندمین بار به بوته‌ی آزمایش نکشید و سیاستی دیگر را ارج و احترام نهید، باید با همان کلیشه‌های همیشگی حاوی برچسب و پرخاش و اشتلم مواجه گردد؟
چه زمانی شهروند مساوی‌الحق این مرز و بوم را اجازت خواهد بود، تا یافته‌های ناشی از شفقت و دلسوزی و مهرورزی‌اش به حال کشور را به گوش طبل‌زنانِ تک‌صدای نه‌چندان ناخوش‌آواز برساند؟ و اگر رساند، کی باید امید بست که بدان گوشی سپرده شود و وقعی نهاده شود؟
آری! این مقدمه‌ی نسبتا طولانی را بدان آوردم که به یادها آورم، ماجراهای ناخوشایند شهریور ۱۴۰۱ را و تبعات شش‌ماهه‌اش را؛ آن زمان که جوانی در سمَت دبیر نهادی موسوم به ستاد امر به معروف و نهی از منکر، جرقه‌ی شعله‌ای خانمان‌سوز را کلید زد و شد آن‌چه شد.
امروز هم گویا با تصور این که آب‌ها از آسیاب فرونشسته، دوباره فرد دیگری در آن سمَت و جایگاه بر آن شده تا آزمون پرحادثه‌ی آن زمان را در معرض آزمایشی دوباره بکشد و لابد بعد از حوادثی دیگر (که خدایا مباد!)، بی سر و صدا ترک صندلی کند و ادامه را به دیگری بسپارد.
اخیراً از افاضات یکی از برنشستگان بر کرسی شورای عالی انقلاب فرهنگی شنیدم که در شِکوه از عدم ابلاغ لایحه‌ای، بر سبیل عادتِ پرگویی، واژگانی را ادیبانه و با قافیه‌هایی مؤدبانه(!) در حق برخی بانوان به کار برده، که قلم از بازگویی آن شرم می‌کند. گویا جوّزدگیِ نشستن بر پاره‌ای نشیمن‌ها، فرد را مجاز می‌دارد، تا هرآن‌چه بر زبانش می‌آید بگوید؛ مرحبا !
عجالتاً از ما گفتن و البته بر اساس تجربه‌ها، نشنیدن همان و دوباره بر همان طبل‌ها کوبیدن همان.
دیگر چه می‌مانَد برای گفتن!؟ شما بگویید!
لینک کوتاه: کپی لینک
پرسپولیس پس از شکست مقابل فجرسپاسی به دنبال تقویت کادر فنی با ۳ مربی خارجی 3 حیوان جسور طبیعت که حتی مقابل شیر، خرس و کبرا عقب نشینی نمی کنند ساخت داخل؛ به چه قیمت، با چه دستاوردی هوش مصنوعی، عصر شرکت‌های بدون کارمند را شروع کرد! آیا با نوشیدن دو فنجان دمنوش زعفران می‌توان افسردگی را شکست داد؟ / راستی‌آزمایی توصیه پربازدید دکتر «اریک برگ» در شبکه‌های اجتماعی رئیس آژانس بین المللی انرژی: دنیای انرژی دیگر هرگز به وضعیت پیش از جنگ با ایران باز نخواهد گشت بابک حمیدیان در برابر نوید محمدزاده؛ عیار بازیگری‌اش را به رخ کشید! سخنران تجمعات شبانه نتوانست ادعا علیه شورای رهبری را اثبات کند/ روزی طلب چه گفته بود؟ (+فیلم) آیا آلودگی هوا باعث رفلاکس معده می‌شود؟ زنگ خطرِ پنهان؛ چگونه تغییرات رفتاری را به عنوان اولین نشانه‌ی اعتیاد شناسایی کنیم؟ یوگا، تغذیه و روزه داری متناوب: سه عادتی که التهاب و خطر سرطان سینه را کم می‌کنند ۵ نقطه ضعف بزرگ خودروهای دیفرانسیل عقب که باید بدانید حقایق وضعیت «تنش آبی»/ ۳ سناریوی آب تهران تا ۱۴۲۰ EBM EB تازیو؛ ابرخودرویی از آفریقای جنوبی (+عکس) حتی یک انفجار هسته‌ای در فضا می‌تواند ۹۹ درصد ماهواره‌های زمین را از کار بیندازد