«۲ کوچولو» شاگردان درویش خان که موسیقی ایرانی را دگرگون کردند

در چهل و نهمین سالگرد درگذشت نورعلی خان برومند، استاد بی‌بدیل تار و سه‌تار، یاد و خاطره‌ او همچنان در دل موسیقی ایرانی زنده است. او که با وجود نابینایی، هرگز از مسیر هنری خود دست نکشید، در کنار دوستانی چون ابوالحسن صبا، در دنیای موسیقی ایرانی تحولاتی بی‌مانند ایجاد کرد.

به گزارش ایسنا، نورعلی خان برومند، مردی بود که به رغم درد و رنج نابینایی، در دل تار و سه‌تار زندگی کرد و در گوشه‌گوشه ایران، در دل‌های شاگردانش هنری جاودانه از خود به یادگار گذاشت. اگرچه در نگاه نخست، نام او به عنوان یک پزشک در تاریخ ثبت شده است، اما آنچه بیش از هر عنوان دیگری در خاطر مردم باقی می‌ماند، حضور برجسته او در عرصه موسیقی است؛ موسیقی‌ای که از تارهای زخم‌خورده دستش به صدا درمی‌آمد و در دل تاریکی مطلق، به جان هنر ایرانی نور می‌بخشید.

در دنیای موسیقی ایران، نام نورعلی خان برومند نه تنها به عنوان یک نوازنده برجسته و استاد بی‌نظیر تار و سه‌تار شناخته می‌شود، بلکه ارتباط نزدیک و صمیمانه‌اش با بزرگان هنر نیز از او شخصیتی ویژه ساخت. یکی از این شخصیت‌های برجسته که نقش بسزایی در شکل‌گیری مسیر هنری نورعلی خان داشت، ابوالحسن صبا بود. این دو نه تنها در عرصه موسیقی، بلکه در زندگی شخصی نیز دوستی دیرینه‌ای داشتند. آن‌ها از روزهایی که در کنار درویش‌خان به نواختن تار و سه‌تار مشغول بودند، رابطه‌ای عمیق و پر از احترام با یکدیگر برقرار کرده بودند.

در آن دوران، درویش‌خان که به عنوان معلم و مربی درویش‌وار موسیقی شناخته می‌شد، به دلیل جوانی و پرشور بودن این دو هنرمند، آن‌ها را «دوتا کوچولو» می‌نامید. این لقب که ابتدا شاید بیشتر به شوخی و به عنوان اشاره‌ای به سن کم آن‌ها بود، بعدها به نوعی نماد از احساس همدلی، اشتیاق و اتحاد این دو هنرمند تبدیل شد.

مسیر نورعلی خان از کودکی در دنیای موسیقی آغاز شد، جایی که در سایه استادان بزرگی چون درویش‌خان، اولین گام‌ها را در مسیر آموختن برداشته بود. اما این مسیر دراز و پر پیچ‌وخم به هیچ‌وجه برای او تنها یک دنیای تئوری و تکرار ملودی‌های قدیمی نبود. او به راستی به موسیقی به عنوان یک زبان زنده و پویا نگاه می‌کرد. موسیقی نه تنها برای او وسیله‌ای برای بیان احساسات و تجربیات بود، بلکه همچون یک درمان‌گر برای روحی که درگیر درد و رنج نابینایی شده بود، به شمار می‌رفت.

در نگاه نورعلی خان، تار و سه‌تار نه تنها ابزاری برای خلق موسیقی بلکه راهی برای بقا و ادامه زندگی بودند. در دنیای او که از تاریکی رنج می‌برد، موسیقی همچون نوری بود که هر لحظه جان او را روشن می‌کرد. از برلین تا تهران، از جوانی که با تار «روشنک» در کنار دریچه‌های بسته دنیا به تمرین می‌پرداخت، تا استاد بزرگی که توانست شاگردانی چون محمدرضا شجریان، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان و بسیاری دیگر را تربیت کند، هیچ چیز در برابر اراده او در برابر محدودیت‌ها ایستادگی نکرد.

نورعلی خان برومند تنها یک استاد موسیقی نبود؛ او یکی از نمادهای واقعی پیوند هنر و زندگی بود. او نشان داد که موسیقی تنها صدای یک ساز نیست، بلکه درختی است که در دل تاریکی‌ها نیز ریشه می‌دواند و در برابر همه‌ دشواری‌ها می‌شکفد. او در واقع در هر رشته‌ای که قدم گذاشت، چه در پزشکی، چه در موسیقی، به یک انسان کامل بدل شد.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

جزئیات پیشنهاد جدید قطر و پاکستان به تهران

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل