دگردیسی نیچه وار در برابر نیستی

جامعه ایران امیدوار است از دل تجربه تلخ این جنگ به دگردیسی جدیدی برسد و در نهایت، ققنوس‌وار از دل خاکستر خویش برخیزد و الهه گونه و با شکوه زندگی کند. او می داند که پیروز نهایی نه در "میدان نبرد"، بلکه در "عرصه عمومی" تعیین خواهد شد.

عصر ایران؛ سجاد بهزادی - جامعه ایران در جنگی نابرابر با دشمنی مرئی و نامرئی خود قرار گرفته است. این جامعه با تاب آوری بالای خود فریاد می زند که همچنان می خواهد زنده بماند وسهم او از این جنگ نباید مرگ ونیستی باشد.

جامعه ایران در میانه جنگ، آن گونه که نیچه اعتقاد داشت نمی خواهد به نیستی برگردد. او می خواهد زندگی را نه با معیارهایی که آرزو داشت، بلکه با رنج و تراژدی جنگی که در آن درگیر شده است معنا دهد و به قدرت ذاتی خویش بله بگوید. او می خواهد خودش آفریننده‌ی ارزش‌های تازه باشد و اراده زندگی را در خود باقی نگه دارد.

جامعه ایران در میانه جنگ تلاش می‌کند از فرصت‌های زندگی هرچند اندک و امیدی هرچند کم سو خود را نجات دهد و به زندگی ادامه دهد.

پیر بوردیو(Pierre Bourdieu) این پدیده را "عمل‌گرایی بقا در میدان خشونت" می‌نامد؛ جایی که میدان (جنگ) و عادت‌واره ایرانی (habitus) در تعامل با یکدیگر، قواعد بازی را حتی در شرایط نابرابر تغییر می‌دهند.

ما امروز شاهد یک دگردیسی عمیق در همبستگی ایرانیان با یکدیگر در میانه جنگ هستیم. هیچ چیزی دلهره آور تر از جنگ، صدای موشک و مرگ انسان ها و کودکان نیست. این مسئله اگر چه هراس انگیز است اما روح جمعی جامعه ایران را به یک دردمندی و همبستگی عمومی نیز رسانده است.

جامعه تلاش می کند در دل جنگ از فرصت های زندگی هر چند اندک و امیدی هر چند کم سو خودش را نجات دهد و به زندگی ادامه دهد.امروز یک ایرانی آزاده توانسته است به سرزمین ایران معنا دهد و معنای زندگی را در این سرزمین زنده نگه دارد.

جامعه ایران دچار شگفتی جنگ نیست و در اوج تاب آوری روزهای سختی را تحمل می کند. او از صدای دهشتناک موشک ها فرار نمی کند و می ماند. نا آرام و نگران است اما شاهد فرار و گریز از جنگ هم نیستیم. او نه تنها فرار نکرده است بلکه مانده است و به آینده سرزمین خود امید دارد.

هیچ کسی هم اجازه ندارد مرگ را برای او بخواهد. ما ایرانیان همیشه باور داشته ایم جان هدیه‌ای الهی است و تنها خداوند جان آفرین و جان ستان است.

جامعه ایران در زندگی سخت و عریان امروز خود گزینه بقا را انتخاب کرده است و می خواهد در برابر آسیب های شدید جنگ زنده بماند. او اگر چه در زندگی تورم زا و سایه جنگ دست وپا میزند اما همچنان نمی خواهد "مرگ" سهم او از این جنگ نابرابر باشد.

فرد ایرانی در این وضعیت زجرآور جنگ می داند، سرزمین مادری اش بدون کنش خواهی او بی‌معناست، برای همین سکوت نمی کند و به متجاوزین وکج اندیشان ومرگ خواهان نفرین می فرستد و می گوید می خواهد زنده بماند.

ایرانیان این روزها متحمل رنج و سختی های فراوانی هستند اما شریف زندگی می کنند و عزت خود را از دست نداده‌اند.جامعه ایران در میانه جنگ در حال بازتولید معنای متفاوتی از زندگی است.

جامعه ایران در وسط جنگ به مرگ فکر نمی کند. این جامعه علیرغم طوفان های شدید هنوز عقب ننشسته است و نمی خواهد چون کشتی بی‌لنگری باشد که بر امواج و صخره‌ها می‌کوبند تا متلاشی شود. تجربه زیستی ساده ای نیست اما ایرانیان امروز می خواهند خود را با شرایطی جدید برای بقا تطبیق دهند.

جامعه ایران زیر موشک های دشمن و بدون اینترنت و با تورم اقتصادی بالا هنوز تسلیم نشده است و با تلخی فراوان به امید روزهایی روشن، تلاش می کند انسجام اجتماعی خود را حفظ کند و تاب آوری عمیقی را در معرض دید سایر ملت ها به نمایش بگذارد.

جامعه ایران امیدوار است از دل این تجربه تلخ جنگ به دگردیسی جدیدی برسد و در نهایت، ققنوس‌وار از دل خاکستر خویش بلند شود و الهه گونه و با شکوه زندگی کند.

او میداند که پیروز نهایی نه در دل میدان نبرد، بلکه در "عرصه عمومی" تعیین خواهد شد.

پیروزی نهایی آن گونه که هربرت اسپنسر نظریه پرداز اجتماعی انگلیسی گفته بود در "همبستگی ارگانیک" رخ می دهد. در این نوع همبستگی، اگر چه جامعه خود را در شرایط بحران می بیند، اما به‌جای فروپاشی، تمایز وظایف و انسجام نقش‌ها را سرعت می‌بخشد و زندگی را از نو معنا می کند.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

من عاشق ته‌دیگ هستم

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل