مرز کهکشان راه شیری پیدا شد؟ اخترشناسان با بررسی ۱۰۰ هزار ستاره به نتایج جدیدی رسیدند

برای رسیدن به این نتیجه، پژوهشگران سن و موقعیت بیش از ۱۰۰ هزار ستاره را بررسی کردند و به الگوی جالبی در روند شکل‌گیری کهکشان رسیدند. بر اساس این یافته‌ها ستاره‌هایی که به مرکز کهکشان نزدیک‌تر هستند، معمولاً سن بیشتری دارند. هرچه از مرکز دورتر می‌شویم، ستاره‌ها جدیدتر به نظر می‌رسند؛ اما این روند فقط تا یک نقطه مشخص ادامه دارد. بعد از آن، این الگو برعکس می‌شود.

دانشمندان معتقدند پس از بررسی حدود ۱۰۰ هزار ستاره، شاید بالاخره توانسته‌اند مرز کهکشان راه شیری را مشخص کنند. این پژوهش مهم که توسط محققان دانشگاه مالت صورت گرفته، تخمین می‌زند که این مرز در فاصله‌ حدود ۴۰ هزار سال نوری از مرکز کهکشان قرار دارد.

به گزارش روزیاتو، برای رسیدن به این نتیجه، پژوهشگران سن و موقعیت بیش از ۱۰۰ هزار ستاره را بررسی کردند و به الگوی جالبی در روند شکل‌گیری کهکشان رسیدند. بر اساس این یافته‌ها ستاره‌هایی که به مرکز کهکشان نزدیک‌تر هستند، معمولاً سن بیشتری دارند. هرچه از مرکز دورتر می‌شویم، ستاره‌ها جدیدتر به نظر می‌رسند؛ اما این روند فقط تا یک نقطه مشخص ادامه دارد. بعد از آن، این الگو برعکس می‌شود.

بر اساس این یافته‌ها ستاره‌هایی که به مرکز کهکشان نزدیک‌تر هستند، معمولاً سن بیشتری دارند. هرچه از مرکز دورتر می‌شویم، ستاره‌ها جدیدتر به نظر می‌رسند؛ اما این روند فقط تا یک نقطه مشخص ادامه دارد. بعد از آن، این الگو برعکس می‌شود.

همین «نقطه خاص» در واقع مرز ناحیه‌ای است که در آن هنوز ستاره‌های جدید شکل می‌گیرند؛ و به‌نوعی می‌توان آن را لبه کهکشان در نظر گرفت. دلیل این موضوع به نحوه تولد ستاره‌ها بازمی‌گردد. در نزدیکی مرکز کهکشان، ابرهای متراکم گاز و غبار شرایط لازم برای شکل‌گیری ستاره‌ها را فراهم کرده‌اند و به همین دلیل ستاره‌های قدیمی بیشتری در این ناحیه دیده می‌شود.

اما هرچه به بیرون می‌رویم، این مواد کمتر و پراکنده‌تر می‌گردند، در نتیجه روند شکل‌گیری ستاره‌ها کندتر شده و ستاره‌های جوان‌تری به‌وجود می‌آیند. جالب اینجاست که در فاصله‌ای دورتر از این مرز، دوباره ستاره‌های قدیمی دیده می‌شوند. اما دانشمندان می‌گویند این‌ها در واقع «مهاجر» هستند، ستاره‌هایی که در مرکز کهکشان شکل گرفته‌اند و طی میلیاردها سال به نواحی بیرونی رانده شده‌اند.

به گفته پژوهشگران، نیروهای قدرتمندی مانند برهم‌کنش‌های گرانشی می‌توانند چنین جابه‌جایی‌هایی را ایجاد کنند و این ستاره‌های قدیمی را به دورترین نقاط کهکشان بفرستند. برای رسیدن به این فاصله (۴۰ هزار سال نوری)، دانشمندان چند عامل مختلف را بررسی کرده‌اند که یکی از آن‌ها مرز گرانشی Outer Lindblad Resonance است.

این نقطه همچنین جایی است که دیسک کهکشان شروع به خمیده شدن می‌کند و گازها در آن رقیق‌تر و پراکنده‌تر می‌شوند. مجموع این شواهد نشان می‌دهد که این فاصله را می‌توان مرز ناحیه‌ای دانست که در آن هنوز فرایند تولد ستاره‌های جدید ادامه دارد.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

داماد علی پروین: قمار باعث طلاقم شد

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل