چه شد که ماکیاولی به توجیه وسیله برای رسیدن به هدف رسید؟

در تاریخ ۳ مه ۱۴۶۹، نیکولو ماکیاولی، فیلسوف و نویسنده ایتالیایی، به دنیا آمد. او یک وطن‌دوست همیشگی و طرفدار سرسخت وحدت ایتالیا بود و به یکی از پدران نظریه سیاسی مدرن تبدیل شد.

به گزارش خبرآنلاین، ماکیاولی تا سن ۲۹ سالگی وارد خدمت سیاسی فلورانس زادگاه خود شد. در سمت دبیر دفاع، خود را با اجرای سیاست‌هایی که فلورانس را از نظر سیاسی تقویت می‌کرد، متمایز کرد. او خیلی زود مأموریت‌های دیپلماتیک برای دولت خود دریافت کرد و در این مسیر با شخصیت‌هایی مانند لوئی شانزدهم فرانسه، پاپ ژولیوس دوم، امپراتور مقدس روم ماکسیمیلیان اول، و شاید مهم‌تر از همه برای ماکیاولی، یک شاهزاده از دولت پاپی به نام سزار بورجیا، دیدار کرد. بورجیا زیرک و حیله‌گر بعدها الهام‌بخش شخصیت اصلی در رساله معروف و تاثیرگذار ماکیاولی، «شهریار» شد.

زندگی سیاسی ماکیاولی پس از سال ۱۵۱۲، یعنی زمانی که مغضوب دودمان قدرتمند «مدیچی» شد، رو به افول نهاد. او به توطئه متهم، زندانی و شکنجه شد و مدتی را در تبعید گذراند. ماکیاولی کتاب «شهریار» را - که بعدها به مشهورترین اثر او تبدیل شد - با هدف بازپس‌گیری جایگاه سیاسی و جلب دوباره‌ نظر مساعد خاندان مدیچی به رشته تحریر درآورد.

اگرچه «شهریار» در سال ۱۵۳۲ و پس از مرگ او در قالب کتاب منتشر شد، اما نخستین بار در سال ۱۵۱۳ به صورت یک رساله (جزوه) انتشار یافته بود. ماکیاولی در این اثر، دیدگاه خود را از یک رهبر آرمانی ترسیم کرد: مستبدی حسابگر و فارغ از اخلاق که برای او «هدف، وسیله را توجیه می‌کند». کتاب شهریار نه‌تنها در جلب نظر خاندان مدیچی ناکام ماند، بلکه باعث بیزاری و رویگردانی مردم فلورانس از او شد.

ماکیاولی هرگز به‌ طور واقعی به عرصه سیاست بازگردانده نشد و هنگامی که جمهوری فلورانس در سال ۱۵۲۷ دوباره مستقر گردید، او مورد سوءظن شدیدی قرار داشت. او در اواخر همان سال، در حالی که سرخورده و از جامعه‌ فلورانس - همان جامعه‌ای که زندگی‌اش را وقف آن کرده بود - طرد شده بود، درگذشت.»

اگرچه ماکیاولی مدت‌ها به خاطر حمایت از روش‌های شیطانی و فرصت‌طلبانه در عرصه سیاست - که در کتاب «شهریار» شهرت یافت - شناخته شده است، اما دیدگاه‌های واقعی او چندان افراطی نبودند. درواقع، در نوشته‌های طولانی‌تر و مفصل‌تری مانند «گفتارهایی بر ده کتاب نخست تیتوس لیویوس» ۱۵۱۷ و «تاریخ فلورانس» ۱۵۲۵، او خود را به‌ عنوان یک اخلاق‌گرای سیاسی اصولی نشان می‌دهد. با این حال، حتی امروزه نیز واژه «ماکیاولی‌گرایی» به معنای انجام عملی برای کسب منفعت، بدون توجه به درست یا نادرست بودن آن به‌کار می‌رود.

منبع: www.history.com

آیا تهران در سال ۱۴۲۶ بهتر از ۱۴۰۵ است یا بدتر؟/ پایتخت براساس کدام «سند» بزرگ شد؟

تماشاخانه

بفرمایید جنوب ؛ پیاده‌روی در حمام داغ و تخم‌مرغ با طعم آسفالت

یک جرعه آب برای هدهد؛ یک گودال مرگ برای کل و بزها / دو تصویر از یک ماجرا

فیلم های دیگر