بابک بیات ؛ یکی از موفق‌ترین و موثرترین آهنگسازان معاصر که بسیاری به او مدیون هستند

به گزارش ایسنا، در تاریخ معاصر آهنگسازی موسیقی ایرانی، هنرمندان سرشناس و موفق بسیاری هستند که گذشت روزگار تعداد آن‌ها را کم‌شماره کرده است. یکی از موفق‌ترین و موثرترین این افراد، علی‌حسین بیات زرندی، معروف به بابک بیات است. او زادهٔ ۲۳ خرداد ۱۳۲۵ در تهران است که بیش از سه دهه از زندگی‌اش را به آهنگسازی، تنظیم و نوازندگی گذراند و آثار فاخری را در سینمای ایران به جا گذاشت، به گونه‌ای که کارنامه هنری‌ این آهنگساز ایرانی با گذشت دو دهه از درگذشت او، هنوز محل بحث است.

بیات، سوای کار آهنگسازی برای خوانندگان پاپ و سینما، و البته تدریس و تربیت هنرمندان، نقش بسزایی در حمایت و معرفی خوانندگان پاپ پس از انقلاب داشت که کمتر به آن پرداخته شده است.

بابک بیات در دهه هفتاد، زمانی که موسیقی چندان رمقی نداشت، از جمله شخصیت‌هایی بود که برای احیای موسیقی تلاش کرد و به عنوان یک معلم، استعدادیاب و حامی هنرمندان جوان، عمل کرد. عملکرد او به گونه‌ای بود که وقتی کارنامه هنری برخی از خوانندگان شناخته‌شده پاپ را ورق می‌زنیم، این نکته یادآوری شده است که آنها با تشویق بیات برای نخستین‌بار وارد دنیای موسیقی شده‌اند.

البته که کمک او به هنرمندان جوان، صرفا مختص به چند خواننده شناخته‌شده نبود؛ بسیاری از خوانندگان از آموزش‌ها و حمایت بابک بیات بهره‌ بردند، که در بین این افراد می‌توان به چهره‌های شناخته‌شده‌ای چون محمد اصفهانی، حمید حامی، مانی رهنما، خشایار اعتمادی، نیما مسیحا، مهرداد شهسوارزاده و ... اشاره کرد.

بابک بیات و محمد اصفهانی

بابک بیات صرفا برای این افراد آهنگ نمی‌ساخت، بلکه روی انتخاب صدا، شیوه بیان، تفسیر شعر و هویت هنری آنها نیز کار می‌کرد و حساسیت به خرج می‌داد. مصداق این امر، اعتمادی است که او به محمد اصفهانی جوان کرد و اجرای تیتراژ مجموعه تلویزیونی «پهلوانان نمی‌میرند» را به او سپرد.

در بین خوانندگانی که او آنها را به دنیای موسیقی معرفی کرده است، برخی خود را مدیون بابک بیات می‌دانند تا حدی که حمید حامی درباره  او اینگونه گفته است: «بسیاری از خوانندگان بعد از انقلاب از جمله من، مدیون استاد بیات هستیم؛ چراکه تأثیری شگرف بر ما گذاشت و مسیر زندگی هنری‌مان را تغییر داد.»

همچنین محمد اصفهانی نیز درباره بیات گفته است: «بابک بیات علاوه‌بر اینکه آهنگساز توانمندی بود، انسان بسیار خوب و بامعرفتی هم بود.»

بابک بیات هر آنچه در دوره فعالیت هنری خود کرد، بدون چشم‌داشت بود. او فردی بود که برای جایزه گرفتن و تشویق شدن کار نمی‌کرد، ‌ به گونه‌ای که بعد از گرفتن نخستین سیمرغ بلورین از جشنواره موسیقی فجر گفت: «به خاطر دارم که در سال ۱۳۶۹ پنج اثر به جشنواره معرفی شد که سه اثر از خود من بود و برای «عروس» به من جایزه دادند. ولی من کارم را ادامه دادم. به هر صورت جایزه چیز بدی نبود اما برای من اهمیت نداشت. برای من زیبایی کار اهمیت داشت.»

بیات هنرمندی بود که به معنای واقعی در زندگی درد کشیده بود، و شاید همین هم یکی از سرچشمه‌های خلق هنر در او بود. او فرزندش را درحالی‌که تنها 12 سال داشت از دست داده بود و در غم او چنین گفته بود: «پسرم در موسیقی‌ای که می‌سازم جاری است. «مانی» بسیار در موسیقی من تأثیر گذاشت. در کارهایی که به نام سکوت کار کردم مانند «سکوت سرشار از ناگفته‌هاست» یا «چیدن سپیده‌دم»، موسیقی مانی در احساس و هارمونی که ساختم کاملا مشهود و مشخص است. زمانی که به این آثار گوش می‌کنم آن روز فراموش‌نشدنی به خاطرم می‌آید یا آن لحظاتی که ما با هم زندگی کردیم.»

بابک بیات نیز واپسین روزهای زندگی‌اش را با بیماری سپری کرد. او به علت ابتلا به نارسایی کبدی در آذرماه ۱۳۸۵ درگذشت و چند سال بعد، در تیرماه ۱۴۰۴ دومین فرزند او، بامداد بیات در جوانی درگذشت.