عصر ایران - عروسک ها یا همان نمادهای رسمی (Mascot) جام جهانی فوتبال، از سال 1966 تاکنون به خوبی بازتاب دهنده سیر تحول برندسازی در دنیای فوتبال بوده اند.
سنت معرفی مسکات در فیفا، برای نخستین بار در جام جهانی 1966 انگلستان و با عروسکی به نام «ورلد کاپ ویلی» (World Cup Willie) آغاز شد. حالا پس از گذشت چندین دهه، این سنت به جام جهانی 2026 رسیده است؛ تورنمنتی که به میزبانی مشترک کانادا، مکزیک و ایالات متحده آمریکا برگزار می شود و سه مسکات به نام های «میپل» (Maple)، زایو (Zayu) و «کلاچ» (Clutch) نمادهای رسمی آن هستند.
در طول 16 دوره متوالی جام جهانی مردان، هویت این کاراکترها تغییرات چشمگیری داشته است:
دهه های گذشته: مسکات ها بیشتر نمادهایی سنتی و فرهنگی از کشور میزبان بودند؛ مانند کاراکترهای خاطره انگیز «خوانیتو» (Juanito)، گاوچیتو (Gauchito) و «نارانخیتو» (Naranjito).
دوران مدرن: امروزه مسکات ها فراتر از یک نماد ساده هستند؛ آن ها کاراکترهایی مهندسی شده برای فروش کالا، بازی های ویدئویی و رویدادهای تعاملی با هواداران به شمار می روند.
تاریخچه مسکات ها به خوبی نشان می دهد که چرا برخی از این عروسک ها حتی پس از پایان مسابقات نیز در یادها ماندگار می شوند؛ چرا که هر کدام از آن ها، تصویر، راهبرد بازاریابی و میراثی را به نمایش می گذارند که کشور میزبان در آن مقطع زمانی قصد داشته از خود و جام جهانی به یادگار بگذارد.
تنظیم و ترجمه: محمدمهدی حیدرپور