گرشا رضایی، خواننده پاپ کشورمان، مهمان برنامه «دری رو به جام» شد.
به گزارش عصرایران؛ وی در این برنامه درباره موسیقیهای جام جهانی و آثار تولیدشده برای این رقابتها گفت: موزیکهایی که دوستان و همکاران عزیزم خواندند، کارهای خوب و آبرومند بودند، اما فکر میکنم فرهنگ موسیقیایی ما خیلی با این مدل موسیقی ورزشی همخوانی ندارد.
او در پاسخ به این سؤال که آیا حاضر است برای جام جهانی آهنگ بخواند، اظهار کرد: نه، چون راستش فکر میکنم اگر بخوانم مجبور میشوم یک مدلی بخوانم که مدل خودم نیست. یعنی شاید مجبور شوم وارد فضایی شوم که خیلی با سبک شخصی من همخوانی ندارد.
رضایی درباره اینکه از میان خوانندگان ایرانی چه کسی میتواند برای جام جهانی مناسب باشد، گفت: به نظرم حتماً باید یک خواننده پاپ این کار را انجام دهد. البته به نظر من هنرمندی که برای جام جهانی میخواند باید یک فیزیک و استایل ورزشی هم داشته باشد. مثلاً داریوش یا استاد معین، با اینکه بینظیر هستند و از بزرگان موسیقی ما محسوب میشوند، اما شاید برای این کار مناسب نباشند. این به معنی کم شدن ارزش و بزرگی آنها نیست، اما هر کاری فضای خودش را دارد. حتی اگر بخواهیم درباره بزرگان موسیقی خودمان صحبت کنیم، استاد شجریان که یک استاد بزرگ و بینظیر بود، اصلاً مناسب چنین فضایی نبود.
رضایی در این برنامه که از آپارات اسپرت پخش می شود، درباره بازی تاریخی ایران و استرالیا در مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸ نیز گفت: اتفاقاً همین دیروز با برادرم درباره آن صحبت میکردیم. ما معتقد بودیم شاید آن روز، شادترین روز مردم ایران در تاریخ معاصر بود. آن روز یک شادی عمومی و واقعی در کشور شکل گرفت که کمتر نمونهاش را دیدهایم.
بهترین صدای ورزشی ما، جواد خیابانی است
وی در ادامه درباره گزارشهای ورزشی و صدای گزارشگران فوتبال گفت: من فکر میکنم زیباترین صدا برای گزارش فوتبال، صدای جواد خیابانی بوده، هست و خواهد بود. من به عنوان کسی که سالها گویندگی کردهام، خواننده هستم و تدریس آواز داشتهام، شاید بتوانم از زاویهای درباره صدا و اجرا نظر بدهم. به نظرم هنوز زیباترین صدای ورزشی ما جواد خیابانی است.
رضایی با اشاره به واکنشهای فضای مجازی نسبت به جواد خیابانی اظهار کرد: فکر میکنم ما مردم ایران کمی نخبهکش هستیم. خیلی از بزرگانمان را در این سالها، مخصوصاً در فضای مجازی، به نوعی مورد حمله قرار دادهایم.انگار هر کداممان هر روز سهمیه فحش خواهر و مادر داریم! درباره جواد خیابانی، با هر سوژهای که از ایشان در فضای مجازی میبینم، واقعاً بغض میکنم. شوخی چیز بسیار خوبی است، اما اینکه اجازه بدهیم با هر کسی هر نوع شوخی را در هر زمانی انجام دهیم، موضوع دیگری است. جواد خیابانی به نظر من یکی از نابغههای رسانهای ورزشی در تمام دنیاست. من واقعاً طرفدار و فن ایشان هستم.
گرشا رضایی در بخش دیگری از صحبتهایش درباره علی انصاریان گفت: شاید تلخترین دوران زندگی من همان روزها بود، چون بلافاصله حدود دو ماه بعد از فوت علی انصاریان، مادرم را هم از دست دادم. واقعاً روزگار بسیار سختی بود؛ آن هم در اوج دوران کرونا. علی یکی از مشوقهای اصلی من در کار بود. یکی از حامیهای واقعی من بود و از صمیمیترین و واقعیترین دوستانم در زندگی به حساب میآمد.
او درباره آخرین روزهای زندگی علی انصاریان ادامه داد: من تا آخرین ساعتهای زندگیاش در بیمارستان کنارش بودم و متأسفانه خیلی از آن لحظات تلخ را از نزدیک دیدم. هنوز هم وقتی اسم علی میآید، یک لحظه فکر میکنم زنده است و اصلاً باور نمیکنم که دیگر کنار ما نیست. اما روز دوم یا سوم بستری شدنش، کلیههایش از کار افتاد و دیالیز شد. روز بعد هم به دلیل زجر تنفسی او را به کمای مصنوعی بردند. من دقیقاً این مراحل را دیدم. خیلیها میگفتند بالای سرش نروید، اما ما رفتیم و شرایط را از نزدیک دیدیم. همین مراحل را درباره مادرم هم تجربه کرده بودم.
رضایی در بخش دیگری از صحبتهایش درباره اجرای آثار خوانندگان قدیمی و حواشی مربوط به آن اظهار کرد: من در این سالها بارها ممنوعالکار شدم؛ در شهرها و استانهای مختلف. یکی از دلایلش هم خواندن آهنگهای هایده بود. اما واقعاً نمیفهمم چرا. هایده و... آدمهایی بیرون از مردم ما نبودند. من درباره تفکرات سیاسی افراد صحبت نمیکنم؛ من درباره ابرهنرمند حرف میزنم. هایده برای مردم ایران مثل یک مادر بود و صدای مادر را که نمیشود حذف کرد. خدا مادرم را هم رحمت کند او هم صدای خوبی داشت، اما وقتی خداوند به یک انسان چنین صدایی داده، چه باید کرد؟ یک خانم، یک دختر، صدای خوبی دارد؛ قرار است چه کنیم؟ صدایش را حذف کنیم؟
رضایی با انتقاد از نگاههای محدودکننده نسبت به موسیقی گفت: یک زمانی هست که چیزی را از بیرون وارد میکنید و درباره استفاده از آن تصمیم میگیرید، اما وقتی خداوند یک انسان را با یک صدای زیبا خلق کرده، در کدام عقل و منطق و اخلاقی میشود گفت این صدا حرام است؟
وی همچنین مطرح کرد: ما موزیسینها معتقدیم بعضی لحظهها، بعضی ترانهها و بعضی ملودیها به شکل مستقیم هدیهای از طرف خداوند هستند. به عقل ناقص ما، بعضی آثار فراتر از توان معمول انسان ساخته میشوند.
برای علیرضا بیرانوند اشک ريختم
رضایی در بخش دیگری از برنامه درباره علیرضا بیرانوند گفت: او اگر بزرگترین دروازهبان تاریخ ایران نباشد، قطعاً جزو دو یا سه دروازهبان برتر تاریخ فوتبال ایران است. این را بدون هیچ قصد و غرضی میگویم.
این خواننده با اشاره به انتقادهایی که نسبت به چهرههای شناختهشده مطرح میشود، اظهار کرد: قرار نیست من گرشا رضایی، علیرضا بیرانوند یا هر هنرمند و ورزشکاری، یک فیلسوف کامل یا یک ادیب کامل باشیم. ما انسان هستیم و اشتباه میکنیم. من برای علیرضا بیرانوند واقعاً اشک ریختهام. یک آدمی که زن دارد، بچه دارد، مادر دارد، خواهر دارد، چرا باید هر بار که وارد ورزشگاه میشود، فحشهای خانوادگی بشنود؟
وی با انتقاد از فضای توهین در جامعه افزود: واقعاً چه اتفاقی برای ما افتاده است؟ مگر امثال من و بیرانوند چه کردهایم؟ آیا باید بنزین بریزیم، آتش بزنیم و همه چیز تمام شود؟ آیا واقعاً جامعه به ورزشکار، خواننده، بازیگر و آدمهای مختلف نیاز ندارد؟ امروز اگر اسم هر کسی را در فضای مجازی بگذارید، زیر آن پر از فحش خانوادگی میشود. حتی روزی که من برای درگذشت مادرم پست گذاشتم، حدود ۹۰ هزار کامنت داشت و شاید دو سه هزار تای آنها دشنام به مادر بود. این واقعاً با هیچ معیاری قابل قبول نیست.
رضایی درباره برچسبهایی که به برخی چهرههای ورزشی زده میشود نیز گفت: مثلاً میگویند بیرانوند حکومتی است. سؤال من این است که وقتی علی دایی به دیدار رئیسجمهور میرفت، حکومتی نبود؟ وقتی علی پروین به دربار میرفت، حکومتی نبود؟ چرا فقط امروز این برچسبها به بعضی از بچههای تیم ملی زده میشود؟
گرشا رضایی درباره مفهوم «حکومتی بودن» برخی افراد اظهار کرد: اگر کسی برای کارش مجوز بگیرد، پس باید بگوییم حکومتی است؟ یک دستفروش هم برای اینکه بتواند در خیابان کار کند، باید شهرداری اجازه بدهد. اگر شهرداری که زیرمجموعه یک حکومت است اجازه ندهد، او نمیتواند کار کند. پس این چه منطقی است؟
وی ادامه داد: نخبهکشی چیزی است که سالها درگیرش بودهایم. انتقاد کاملاً آزاد است و همه میتوانند از هم انتقاد کنند. حتی میتوانیم همدیگر را نقد کنیم، اما اینکه به دشنام همسر، مادر و خواهر برسیم، دیگر قابل قبول نیست.
این خواننده افزود: ما ملتی هستیم که ادعا میکنیم فرهنگ داریم، اخلاق داریم و تمام تاریخ و فرهنگمان پر از آموزههای اخلاقی و انسانی است. من فکر میکنم این رویکرد اصلاً مناسب نیست.
بهعنوان یک ایرانی دست و پایی بچههای تیم ملی رو میبوسم
وی با اشاره به واکنشها نسبت به تیم ملی فوتبال ایران گفت: من برای تیم ملی ۲۰۲۶ بارها اشک ریختم. اما توجیه بعضیها این است که «ایشالله ببازند» یا «ایشالله به زمین گرم بخورند». چرا؟ چون فکر میکنند این بازیکنان پول میگیرند.
رضایی ادامه داد: اینکه یک نفر پول بگیرد، دلیل بر خوشبخت بودنش نیست. شما ده تا برج هم به من بدهید، این دلیل نمیشود که من دیگر غم نداشته باشم یا ناراحت نشوم. دلیل نمیشود با شنیدن فحش خانوادگی آسیب نبینم، گریه نکنم یا افسرده نشوم.
وی با اشاره به خاطرات مردم از علی دایی گفت: ما یادمان هست علی دایی بزرگ و نازنین، زمانی که بازیکن یا مربی بود، وقتی وارد ورزشگاه میشد چه حرفهایی میشنید. اما امروز علی دایی قهرمان مردم ایران است و ما جز خوبی چیزی از او ندیدهایم. فکر میکنم روا نیست اینقدر بدون سانسور و عریان به جان هم بیفتیم و مخصوصاً به جان نخبههای خودمان بیفتیم.
رضایی درباره واکنشها به برخی بازیکنان تیم ملی گفت: رامین رضاییان گریه میکند و فیلمش منتشر میشود، بعد هزاران کامنت توهینآمیز زیر آن میآید. واقعاً آدم خسته میشود. من حتی گاهی به این فکر میکنم گوشیام را بفروشم، اینستاگرامم را پاک کنم و بروم یک گوشه زندگی کنم؛ بروم شهرستان، کشاورزی کنم و از این فضا فاصله بگیرم.
وی درباره عملکرد تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ گفت: تیم ملی ما واقعاً بینظیر بود و درخشید. البته من متخصص فوتبال نیستم و از نظر فنی نمیتوانم خیلی اظهار نظر کنم، اما چیزی که دیدم، برایم ارزشمند بود. انتقاد باید وجود داشته باشد، اما روانشناسی میگوید از هر ده نظر، هشت تا تشویق و دو تا انتقاد باشد. ما چه زمانی یادمان میآید که تشویق کرده باشیم؟
وی درباره بحث درآمد بازیکنان نیز اظهار کرد: میگویند مثلاً به فلان بازیکن ده سکه دادهاند. خب دادهاند، چه اشکالی دارد؟ چرا فکر میکنیم اگر کسی ماشین خوب سوار میشود یا شرایط مالی خوبی دارد، دیگر هیچ احساسی ندارد؟ این تیم را باید روی سرمان بگذاریم و حلوا حلوا کنیم. کاری که بچهها کردند، در آن شرایطی که میزبان بودند، واقعاً ارزشمند بود.
رضایی در پایان گفت: من به عنوان یک ایرانی، دست و پای این بچهها را میبوسم. خداوند عزتشان را بیشتر کند. اینها افتخارهای ایران هستند. امیدوارم کمی از این نخبهکشی فاصله بگیریم، چون دودش در نهایت به چشم خودمان میرود.
پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر