عصر ایران - شایعه حضور محمدرضا احمدی در یکی از پلتفرمهای پخش آنلاین ورزشی (آپارات اسپورت)، هرچند هیچگاه به مرحله اجرا نرسید، اما همان چند روز کافی بود تا بسیاری امیدوار شوند که در جامجهانی، صدای یکی از بهترین گزارشگران فوتبال ایران را خارج از قاب تلویزیون بشنوند.
امیدی که خیلی زود و آنطور که میگویند، با فشار صداوسیما از بین رفت و نتیجهاش این شد که نه مخاطبان از حضور احمدی در یک بستر تازه بهره بردند و نه تلویزیون خودش از این ظرفیت استفاده کرد. سهم او از مهمترین رویداد فوتبالی دنیا، تنها یک گزارش بود؛ تصمیمی که بیش از هر چیز به ضرر مخاطب تمام شد.
پیمان یوسفی هم -با همه انتقاداتی که به سبک بیان و انتخاب کلماتش وارد است- در این تورنمنت کنار گذاشته شد. با اینکه همچنان با «ورزش و مردم» در تلویزیون حضور دارد ولی حتی یک گزارش هم از جامجهانی ۲۰۲۶ به او نرسید.
به قول سریال معروف لیسانهها، با کنار گذاشتن یا حذف صدای محمدرضا احمدی و پیمان یوسفی، «چه کسی ضرر کرد؟!» علاقهمندان فوتبال یا کسانی که بار دیگر ترجیح دادند یک استعداد (یا کسی که در تلویزیون چهره شده است) را کنار بگذارند یا با فشار و تحریم، تصمیمش را عوض کنند؟
در نهایت، آنچه از دست رفت نه فراموشی یک رویداد گذرا، بلکه فرصتی برای بهتر شدن تجربه تماشای جامجهانی بود برای مردم بود.
شاید بدانید و شاید نه که احمدی در این روزها، مسیر دیگری را انتخاب کرده است. او کانال شخصی «من و فوتبال» را در آپارات راه انداخته و بدون اسپانسر و بدون تبلیغات، همراه چند دوست صمیمیاش، برنامهای درباره جامجهانی تولید کرده است. برنامهای که احتمالاً جز چند مخاطب کنجکاو -از جمله نویسنده این یادداشت!- بیننده چندانی نداشته است. شاید همین، بهترین تصویر از وضعیتی باشد که در آن، به جای دیده شدن استعدادها، آنها به حاشیه رانده میشوند.
آیا ما به زودی با مجری-گزارشگر دیگری مواجه هستیم که از مدار مدنظر مدیران صداوسیما خارج شده است؟ زمان همه چیز را مشخص میکند.