عصر ایران ؛ خداداد ابراهیمی- این روزها در فضای مجازی، برخی بزرگان و نامداران فوتبال کشورمان، به جای فرهنگ سازی اخلاق ورزشی، به چهرهی یکدیگر چنگ میاندازند. معرکهای پُر مخمصه، که جز برهم زدن امنیت روانی جامعه، حاصلی ندارد. از نیش و کنایههای علی دایی و خداداد عزیزی در مصاحبه با فردوسیپور گرفته، تا واکنشهای تند بیرانوند و طعنه قلعهنویی به منتقدان خود تحت عنوان" غارنشینان زمان جنگ"، همه نشان از یک فروپاشی اخلاقی در فوتبال کشور دارد.
حضرات فوتبالی! دراین روزهای پرالتهاب جنگ، که وطن ما، مورد تهاجم ناجوانمردانه دشمن قرار گرفته، وقت تسویه حساب شخصی نیست بلکه وقت تسویه حساب ملی با دشمن متجاوز است. مردم این دعواهای مجازی شما را از روی شکمسیری میدانند. واقعاً شما هم در این روزهای آتشناک جنگ، وقت، گیر آوردهاید؟
ما کجائیم در این بحر تفکر، شما کجائید؟!
چه دل خوشی دارید شما سلیبریتیها؟!
پیشنهاد میشود؛ دسته جمعی به جنوب بروید، مردم آن خطه، مهمان نوازانی خونگرماند که همواره خان کَرمشان، بر روی هموطنان گشوده است. آنجا در کوچه، بازارهای بوشهر، بندرعباس، میناب اهواز، زاهدان و بمپور و ... سایر مناطق جنگزده، به میان هموطنان بروید! هزاران استوری از ایستادگی خلیجفارس، استوری شجاعت ایرانی، استوری دفاع از وطن، استوری همبستگی ملی ایرانیان منتشر کنید! رویدادی فرهنگی، ورزشی به پا کنید.باور کنید مردمی بودن و قهرمان وطن بودن، فقط در مستطیل سبز اتفاق نمیافتد. ثابت کنید پای ایران ایستادهاید، نه پای تریبونهای کذایی!
سخن پایانی: در این میان عالیجناب تاج و فدراسیون فوتبال، خود را به کوچه علی چپ زده و سکوت اختیار کردهاند. گویی اینکه کمیته انضباطی و اخلاقی فقط در میدان فوتبال و در زمان سوت مسابقه، اقتدار دارد و بس!
واقعا در چنین مواردی نقش کمیته اخلاقی فدراسیون فوتبال چیست؟
آیا کمیته اخلاقی صرفاً در زمان برگزاری لیگها، وظیفه نظارت و رسیدگی دارد؟
آیا وظیفه کمیته اخلاقی فدراسیون، صرفاً صدور حکم مرتبط با وقایع زمین فوتبال است؟
باید برای کنشها و واکنشهای رسانهای و موضعگیریهای غیر اخلاقی و اتهام بستن به داوران، بازیکنان و اعضای تیمهای فوتبال کشور، قوانینی فراگیر، پیشگیرانه و محرومیتهایی سختگیرانه، در نظر گرفته شود تا عیار و اعتبار جام اخلاق همچنان بالا باشد و حرمت بزرگان و ستارگان فوتبال ما شکسته نشود که فرمود؛
"چو از قومی یکی بی دانشی کرد
نه کِه را منزلت مانَد، نه مِه را"