دشمن می خواهد ما را به قدرت نظامی مان مغرور کند

 روزنامه جمهوری اسلامی
 سرمقاله

پایه‌های قدرت ملی را تقویت کنیم

با گذشت دو سال از عمر دولت چهاردهم ‌اکنون با قاطعیت می‌توان گفت در دوران 48 ساله حاکمیت جمهوری اسلامی هیچ دولتی به اندازه این دولت با حوادث سنگین مواجه نشده بود. دوران 10 ساله بعد از پیروزی انقلاب اسلامی یعنی سال‌های 1358 تا 1368 دوران سختی بود که به لحاظ شورش‌های داخلی قومی و گروهکی و جنگ تحمیلی 8 ساله که صدام و حزب بعث عراق مجری آن بودند ولی اکثر دولت‌های عرب و تمام قدرت‌های شرقی و غربی در طراحی و حمایت و تأمین مالی و اطلاعاتی و تسلیحاتی آن شرکت داشتند، نیز دوران سختی بود ولی حجم حوادث دو سال اخیر و کیفیت و سنگینی آنها حتی از آن 10 سال هم بیشتر بود.

قصد مطلق‌سازی نداریم ولی قضاوت منصفانه اینست که دولت چهاردهم علیرغم نارسائی‌ها و نابسامانی‌های اقتصادی که به ارث برده بود و با توجه به فشارهای فراوانی که از داخل و خارج تحمل می‌کند، در مدیریت کشور و مواجهه با اینهمه حادثه تلخ، توطئه‌های رنگارنگ و جنگ‌های سنگین نمره قابل قبولی دارد. درست است که بحران اقتصادی ناشی از تحریم‌ها و شرایط گذشته، مردم را رنج می‌دهد و دولت چهاردهم نتوانسته گرانی و تورم را مهار کند ولی تنظیم امور جامعه بگونه‌ای که زندگی عادی جریان داشته باشد هنر بزرگی است که این دولت از خود نشان داده است.

شرایط آینده با توجه به توطئه‌هائی که دشمنان تدارک دیده‌اند، بشدت خطیرتر و حساس‌تر است. رئیس‌ جمهور آمریکا بدون پرده‌پوشی سخن از دزدیدن نفت ایران، ویران کردن زیرساخت‌ها و تسخیر جزایر ایرانی می‌گوید. در جنگ 40روزه، علاوه بر آمریکا و رژیم صهیونیستی بسیاری از دولت‌های عربی، تعدادی از دولت‌های غیرعرب منطقه، کشورهای عضو ناتو و چند کشور دیگر با تمام امکانات علیه ایران فعال بودند.

کار بزرگ مردم و نیروهای مسلح ایران این بود که در برابر تمام این دولت‌ها ایستادند و توطئه آنها را خنثی کردند. دولت هم علیرغم شرایط بسیار سختی که وجود داشت، شبانه‌روز برای خدمت‌رسانی و ترمیم خرابی‌های جنگ مشغول فعالیت بود.

ایران، هرگز جنگ‌طلب نبوده و نیست ولی دشمنان ایران برای تجزیه این کشور و غارت نفت و ثروت‌هایش برنامه‌ها دارند. هرچند افراد کمی که البته پرسروصدا هستند جنگ را ترجیح می‌دهند ولی عموم مردم ایران اعم از دولت و مردم و نیروهای مسلح خواهان صلح شرافتمندانه هستند و اگر در برابر دشمن جنگ‌طلب با صلابت و قهرمانی می‌ایستند برای اینست که او را وادار به پایان دادن تجاوز کنند و منطقه را از شر متجاوزان سلطه‌طلبی که از آن طرف کره زمین به این منطقه آمده و امنیت ملت‌ها را به خطر انداخته‌اند نجات بدهند.

ما چه بخواهیم و چه نخواهیم دشمن برای رسیدن به اهداف شومش به توطئه علیه ایران ادامه خواهد داد. بنابراین، تنها راه اینست که مغرور نشویم و تصور نکنیم فقط با تکیه بر سلاح‌هائی که داریم می‌توانیم بر توطئه‌ها و توطئه‌گران غلبه کنیم. اینکه در رسانه‌های غربی و صهیونیستی از قدرت نظامی ایران با تعابیر عجیب و غریبی سخن می‌گویند و درباره آن می‌نویسند نباید ما را به خودمان غره کند.

این احتمال را بدهیم که آنها با این کارشان درصدد ایجاد نوعی غرور در ما برای غافل شدن از اهرم‌های مهم دیگری باشند که بیش از قدرت نظامی به آنها نیازمندیم و بدون آنها از قدرت نظامی کاری ساخته نیست.

 آنچه بیش از قدرت نظامی بکار دفاع از کشور و مقابله با تهاجم دشمن می‌آید، تفاهم میان اضلاع مختلف جامعه از دولت تا نیروهای مسلح و تا مردم است. بزرگ‌ترین ترفند دشمن اینست که ما را به قدرت نظامی‌مان مغرور و از تفاهم و اتحاد و انسجام ملی غافل کند. این سلاح خطرناک را باید از دست دشمن خارج کنیم و قدرت ملی ایران را بر پایه‌های سه‌گانه نیروهای نظامی، مردم و دولت ببینیم.

 در شرایط امروز با توجه به نقشه خطرناک دشمن برای آینده ایران، حمایت از دولت به اندازه حمایت از نیروهای نظامی لازم است. با این حمایت‌ها باید به مردم امید داد و با تقویت روحیه و اعتماد عمومی، نقشه خطرناک دشمن را نقش بر آب کرد.