فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۱۸۱۸۳۸
تاریخ انتشار: ۱۹:۴۸ - ۱۱-۰۵-۱۴۰۵
کد ۱۱۸۱۸۳۸
انتشار: ۱۹:۴۸ - ۱۱-۰۵-۱۴۰۵

بزرگ‌ترین حادثه هسته‌ای شوروی پیش از چرنوبیل

1212
در سال 1957، انفجار یک مخزن پسماندهای رادیواکتیو در مجتمع هسته‌ای مایاک شوروی، ابری از مواد پرتوزا را بر فراز بخش‌هایی از منطقه اورال پخش کرد. این حادثه که سال‌ها توسط دولت شوروی مخفی نگه داشته شد، در سطح 6 مقیاس بین‌المللی رویدادهای هسته‌ای قرار گرفت و به یکی از بزرگ‌ترین فجایع هسته‌ای تاریخ تبدیل شد.

عصرایران- در تاریخ حوادث هسته‌ای، بسیاری از رویدادها با نام محل واقعی خود شناخته می‌شوند؛ اما فاجعه کیشتیم داستان متفاوتی دارد.

حادثه در مجتمع هسته‌ای مایاک (Mayak) در نزدیکی شهر بسته اوزیورسک در منطقه چلیابینسک اتحاد جماهیر شوروی رخ داد. این شهر و تاسیسات مایاک در آن زمان روی نقشه‌های عمومی وجود نداشتند، زیرا بخشی از برنامه مخفی هسته‌ای شوروی بودند.

به همین دلیل، جهان این حادثه را با نام کیشتیم شناخت؛ شهری در نزدیکی منطقه که روی نقشه وجود داشت و رسانه‌ها برای اشاره به محل حادثه از نام آن استفاده کردند.

انفجار مخزن پسماندهای هسته‌ای

در دهه 1950، مایاک یکی از مهم‌ترین مراکز هسته‌ای شوروی بود. این مجتمع برای تولید پلوتونیوم مورد نیاز برنامه تسلیحات هسته‌ای شوروی ساخته شده بود.

فرایند تولید مواد هسته‌ای، حجم زیادی پسماند رادیواکتیو ایجاد می‌کرد. این پسماندها در مخازن بزرگی ذخیره می‌شدند و به دلیل فعالیت پرتوزا، گرمای زیادی تولید می‌کردند.

در 29 سپتامبر 1957، یکی از مخازن زیرزمینی حاوی پسماندهای هسته‌ای به دلیل نقص در سیستم خنک‌کننده دچار افزایش شدید دما شد. در نهایت، واکنش‌های شیمیایی باعث انفجار مخزن شدند.

قدرت انفجار اگرچه مانند یک انفجار هسته‌ای نبود، اما مقدار بسیار زیادی مواد رادیواکتیو را وارد محیط کرد.

ابر رادیواکتیو بر فراز اورال

پس از انفجار، ذرات رادیواکتیو در منطقه گسترده‌ای پخش شدند. این آلودگی به شکل نواری طولانی در مسیر باد حرکت کرد و منطقه‌ای به نام ردیابی رادیواکتیو شرق اورال (East Urals Radioactive Trace) را شکل داد.

ده‌ها هزار نفر در مناطق اطراف زندگی می‌کردند و بسیاری از آن ها بدون اطلاع از خطر، برای مدتی در معرض آلودگی قرار گرفتند.

برخلاف چرنوبیل که تخلیه گسترده جمعیت پس از حادثه انجام شد، در کیشتیم واکنش‌ها بسیار کندتر بود، زیرا مقامات شوروی تلاش کردند ابعاد حادثه را پنهان کنند.

سال‌ها سکوت درباره یک فاجعه

یکی از مهم‌ترین جنبه‌های فاجعه کیشتیم، مخفی ماندن آن بود.

دولت شوروی تا دهه‌ها اطلاعات دقیقی درباره این حادثه منتشر نکرد. حتی بسیاری از شهروندان منطقه نیز نمی‌دانستند با یک حادثه بزرگ هسته‌ای روبه‌رو شده‌اند.

تنها در اواخر دهه 1970 و پس از انتشار اطلاعات توسط دانشمندان و پژوهشگران خارج از شوروی بود که ابعاد واقعی حادثه کم‌کم آشکار شد.

چرا سطح 6 طبقه‌بندی شد؟

در مقیاس بین‌المللی رویدادهای هسته‌ای (INES)، سطح 6 به معنای «حادثه جدی» است و تنها یک درجه پایین‌تر از شدیدترین سطح یعنی 7 قرار دارد.

کیشتیم به دلیل انتشار گسترده مواد رادیواکتیو و تاثیر آن بر مناطق وسیع در این سطح قرار گرفت.

برای مقایسه:

چرنوبیل در سال 1986: سطح 7

فوکوشیما در سال 2011: سطح 7

کیشتیم در سال 1957: سطح 6

میراث تلخ کیشتیم

فاجعه کیشتیم یکی از نخستین هشدارهای بزرگ درباره خطرات مدیریت نادرست پسماندهای هسته‌ای بود.

این حادثه نشان داد خطر انرژی هسته‌ای تنها به زمان فعالیت راکتورها محدود نمی‌شود؛ بلکه نگهداری و مدیریت مواد باقی‌مانده از فرایند هسته‌ای نیز نیازمند بالاترین استانداردهای ایمنی است.

امروز مایاک همچنان یکی از شناخته‌شده‌ترین نام‌ها در تاریخ صنعت هسته‌ای است؛ نه به دلیل موفقیت‌های علمی، بلکه به خاطر حادثه‌ای که سال‌ها پنهان ماند و بعدها به یکی از مهم‌ترین درس‌های ایمنی هسته‌ای جهان تبدیل شد.

برچسب ها: شوروی ، چرنوبیل ، هسته ای
ارسال به دوستان