رستگاری یک دزد! / نمایش و نقد و بررسی فیلم سینمایی «جیب‌بر» در سینما توگراف اهواز (+عکس)

در ادامه، حبیب باوی ساجد، کارگردان و داستان‌نویس گفت: «فیلم جیب‌بر قبل از این‌که درباره دزد باشد، درباره تنهایی و روح سرگشته انسانی است. این سرگشتگی و تنهایی البته موتیف همه فیلم‌های برسون است. درست به همین علت است که برسون مؤلفه‌های فردی و جهان‌بینی خود را در قالب یک دزد در فیلم جیب‌بر به تصویر می‌کشد.»

هادی سعیداوی‌نژاد - فیلم سینمایی «جیب‌بر» ساخته روبر برسون، در سومین نشست «سینما توگراف اهواز» در گالری ریم به نمایش درآمد و با حضور منتقدان، سینماگران و علاقه‌مندان سینما مورد نقد و بررسی قرار گرفت.

در آغاز این نشست، علی‌اصغر شادروان، کارگردان سینما، درباره اهمیت جایگاه روبر برسون در تاریخ سینما گفت: «برسون یکی از کارگردانان مهم و نخبه سینمای فرانسه است که سنگ‌بنای نوعی دیگر از سینما در دنیا گذاشت. او بیشتر به خلوت و تنهایی آدم‌ها در فیلم‌هایش پرداخت.»

کارگردان فیلم سینمایی «جدال بزرگ» افزود: «وقتی فیلمی مثل جیب‌بر را می‌بینم، متوجه می‌شویم که این فیلم هنوز چقدر کارکرد معنایی و زیبایی‌شناختی دارد و در مقابل، چقدر سینمای امروز پسرفت داشته است.»
کارگردان فیلم سینمایی «بحران» در ادامه اظهار کرد: «ما در فیلم «جیب‌بر» با یک دزد روبه‌رو نیستیم. میشل در فیلم از طریق دزدی و در نهایت به واسطه آن، به رستگاری می‌رسد.»

رستگاری یک دزد! / نمایش و نقد و بررسی فیلم سینمایی «جیب‌بر» در سینما توگراف اهواز

در ادامه، حبیب باوی ساجد، کارگردان و داستان‌نویس گفت: «فیلم جیب‌بر قبل از این‌که درباره دزد باشد، درباره تنهایی و روح سرگشته انسانی است. این سرگشتگی و تنهایی البته موتیف همه فیلم‌های برسون است. درست به همین علت است که برسون مؤلفه‌های فردی و جهان‌بینی خود را در قالب یک دزد در فیلم جیب‌بر به تصویر می‌کشد.»

کارگردان فیلم سینمایی «سامی» افزود: «اما در کنار معنا و مفهوم در فیلم‌های برسون و به‌ویژه در همین فیلم جیب‌بر، مایلم به اجرای کارگردانی برسون اشاره کنم. برسون به‌شدت بر امر «نشان ندادن» اصرار داشت. ممکن است امر نشان ندادن در ادبیات توجیه‌پذیر باشد، اما در سینما که اساساً با تصویر روبه‌رو هستیم، چگونه کارگردان نشان نمی‌دهد؟ باید گفت که دقیقاً هنر فیلم‌سازی کارگردانانی همانند برسون در همین نکته و نکات ظریف است؛ یعنی در عین حال که چیزهایی را به ما نشان می‌دهند، توأمان چیزهایی را نیز نشان نمی‌دهند و از ما، مخاطبان، می‌خواهند با تخیل، تصویر را گسترش دهیم.»