تشویق طولانی فیلم «پناهگاه» در ونیز ؛ پنه‌لوپه کروز به گریه افتاد

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ورایتی، در نمایش فیلم «پناهگاه» در هشتاد و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز، پنه لوپه کروز در کنار همسر و همبازی‌اش خاویر باردم، با تشویق ایستاده فوق‌العاده طولانی ۱۵.۵ دقیقه‌ای این فیلم، به هق‌هق گریه غیرقابل کنترلی دچار شد.

به این ترتیب «پناهگاه» تا اینجای جشنواره، پرشورترین استقبال ونیز ۲۰۲۶ را کسب کرده و به یکی از طولانی‌ترین تشویق‌های ایستاده که نصیب «اتاق کناری» پدرو آلمودوار (در سال ۲۰۲۴ با تشویق ۱۷ دقیقه‌ای) شده بود، نزدیک شد.

کارگردان فیلم فلوریان زلر در حین تشویق از بازیگران دیگرش، از جمله پاتریک شوارتزنگر و پل دانو خواست به صورت جداگانه جلو بیایند و تشویق شوند.

در فیلم «پناهگاه» باردم و کروز نقش زوجی را بازی می‌کنند که در خانه‌شان و در کنار فرزندانشان، با آشفتگی‌های حرفه‌ای و شخصی مواجه هستند. وقتی میگل که معمار است موافقت می‌کند برای یک میلیاردر فناوری (با بازی دانو)، یک پناهگاه بقا بسازد، این زندگی شروع به از هم پاشیدن می‌کند. این ماموریت از نظر اخلاقی مشکوک، پس از ۱۷ سال زندگی مشترک، شکافی بین این زوج ایجاد می‌کند، زیرا سوفیا مسائل مهم از جمله اینکه آیا آنها هنوز هم ارزش‌های یکسانی دارند یا خیر را زیر سوال می‌برد.

با این فیلم زلر که با «پسر» در سال ۲۰۲۲ برای شیر طلایی رقابت ‌کرد، بار دیگر به ونیز بازگشته است. زلر پیش از آنکه با «پدر» جهشی موفق به سینما داشته باشد، نمایشنامه‌نویسی تحسین‌شده بود. این فیلم ۲ جایزه اسکار برای بازی آنتونی هاپکینز در نقش اصلی و بهترین فیلمنامه اقتباسی، به صورت مشترک برای زلر و کریستوفر همپتون، به ارمغان آورد. «پناهگاه» شخصی‌ترین و در عین حال گسترده‌ترین فیلم این کارگردان است.

زلر در مصاحبه‌ای قبل از جشنواره ونیز به ورایتی گفت که «چشمان کاملاً بسته» استنلی کوبریک الهام‌بخش اصلی این فیلم بوده است. زلر مانند کوبریک که از تام کروز و نیکول کیدمن در نقش زوجی که رابطه‌شان در حال از هم پاشیدن است، استفاده کرد، قصد داشت با قرار دادن کروز و باردم - که نزدیک به ۲ دهه شریک زندگی هم هستند - از نفوذپذیری واقعیت در داستان بهره ‌بگیرد.

این فیلم همچنین ثروت و انزوای شدید طبقه میلیاردر را هدف قرار می‌دهد، و زلر می‌گوید پنه‌لوپه کروز موفق شد تا خشم واقعی خود نسبت به میلیاردرهای فناوری را وارد فیلم کند. با این حال زلر به جای تبدیل «پناهگاه» به یک فیلم آشکارا سیاسی، مضامین بزرگ‌تری را که می‌توانند به تدریج وارد زندگی شوند، بررسی کرده است.

داستان «پناهگاه» از فیلم «مرد همسایه» محصول ۲۰۰۹ الهام گرفته است، اما با تمرکز بر مسائل روانشناختی که به امضای زلر تبدیل شده اند، نسبت به آثار قبلی او آشکارا سیاسی‌تر نیز ه=است و روابط معاصر و پویایی خانواده تحت تاثیر اضطراب‌های اجتماعی- اقتصادی را در مرکز توجه دارد.