در «شب عباس یاری» مجله بخارا چه گذشت؟

به گزارش ایسنا,طبق گزارش رسیده، علی دهباشی در ابتدای این آیین با مروری بر دهه‌ها فعالیت حرفه‌ای، مطبوعاتی و اجرایی عباس یاری، کارنامه و نقش محوری او در عرصه رسانه و فرهنگ کشور را تشریح کرد.

او به نقش یاری در بنیان‌گذاری و انتشار معتبرترین نشریات سینمایی کشور، از جمله «ماهنامه سینمایی فیلم»، «فیلم اینترنشنال» و بعدها «فیلم امروز»، سابقه طولانی در روزنامه‌نگاری، خبرنگاری و تصویربرداری، نقش‌های نهادی و تشکلی، مشارکت در پایه‌گذاری و همراهی با «انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران»، مشارکت در انتشار و تدوین «کتاب سال سینمای ایران»، فعالیت‌های شاخص اجرایی و نمایشگاهی، مشارکت در برگزاری ویژه‌برنامه‌های صدمین سالگرد سینمای ایران و... اشاره کرد و گستردگی، تداوم و اثرگذاری فعالیت‌های عباس یاری در ارتقای فرهنگ و ادبیات سینمایی ایران را قابل ستایش دانست.

امیر اثباتی نیز در بخشی از سخنرانی خود با تبریک این شب به عباس یاری و قدردانی از او اظهار داشت: برگزاری این جمع و حضور عباس یاری بهانه‌ای ارزشمند شد تا بسیاری از همکاران و رفقای قدیمی پس از سال‌ها دوباره دور هم جمع شوند و یکدیگر را ملاقات کنند.

او با تأکید بر جایگاه حرفه‌ای و تسلط عمیق عباس یاری در حوزه مطبوعات و رسانه به پشتوانه سال‌ها سابقه و تجربه میدانی، اظهار داشت: گنجینه‌ای ارزشمند از خاطرات و رویدادهای تاریخی در سینه عباس یاری محفوط است و لازم است قدر این تاریخ شفاهی را بدانیم و بر لزوم مکتوب و ثبت شدن این خاطرات برای تاریخ مطبوعات و سینمای کشور تاکید کنیم.

این هنرمند همچنین در سخنانش به روحیه پرانرژی، شوخ‌طبعی و خنده‌های همیشگی عباس یاری اشاره کرد و از پایداری این نشاط و شادابی، آغوش گرم، صمیمیت بی‌تکلف و اخلاق نیکوی عباس یاری در ارتباط با اطرافیان و دوستان سخن گفت.

امیر اثباتی در بخش دیگری از سخنان خود، عباس یاری را «حلقه وصل» و میانجی صلح دانست و از اینکه در شرایط کنونی جامعه که با گرفتاری‌ها و شکاف‌های عمیق دست‌وپنج نرم می‌کند، از این ظرفیت مذاکره استفاده نمی‌شود، ابراز تأسف کرد.

فرهاد توحیدی در بخشی دیگر از شب عباس یاری، با ذکر خاطراتی از او گفت: من اگر بخواهم عباس را با یک کلمه توصیف بکنم، آن یک کلمه «رفیق وفادار» است. رفیق وفادار، رفیق خالی از خلل، رفیق... نه فقط رفیق با دوستان سینمایی. با همه... با خانواده‌اش. با مردم و... قلم او خیلی روان است؛ چه در مطالبی که در مجله می‌نویسد، چه در صفحه  اینستاگرام یا جاهای دیگر، او خیلی روان و سلیس و بی‌تکلف می‌نویسد و خیلی پیچیده حرف نمی‌زند و واقعاً همیشه یاد رفیقان می‌کند.‌

شهرام مکری در این نشست با قرائت یک متن حاضر شد که در بخشی از آن نوشته شده بود:

عباس یاری در مطلبی که با مضمون عشق نوشت درباره هامون از همین کشمکش درونی می‌نویسد؛ و به نظر می‌رسد که همواره کابوس یا آزاردهنده بر اندیشه‌های هامون سایه انداخته است آنجا که او در یادداشت‌هایش می‌نویسد: «انسان از آن چیزی که بسیار دوست دارد، خود را جدا می‌کند و در اوج تمنا نمی‌خواهد، دوست دارد اما در عین حال می‌خواهد که متنفر باشد.» این جمله درباره هامون است، اما برای من امروز به شکلی دیگری هم شنیده می‌شود؛ رابطه با سینما همیشه رابطه راحتی نیست، چیزی را دوست داری، بعد از آن خسته می‌شوی، از آن فاصله می‌گیری، به آن اعتراض می‌کنی و بعد دوباره به سراغش می‌روی.

در این میان، اما یک چیز برای یاری ثابت می‌ماند: تماشا، تماشاگر بودن. عباس یاری هنوز تماشاگر است، و شاید این مهم‌ترین چیزی باشد که می‌شود درباره یک آدم سینمایی گفت. نه اینکه چند سال در یک مجله بوده، نه اینکه چند شماره منتشر کرده، نه اینکه با چند سینماگر آشنا بوده؛ بلکه بعد از این‌همه سال هنوز وقتی یک فیلم خوب، یک اجرای خوب، یک بازی خوب، یا حتی یک حرکت کوچک و درست از سینما می‌بیند، به آن واکنش نشان می‌دهد. هنوز چشمش کار می‌کند. این شاید ساده‌ترین و در عین حال دشوارترین شکل وفاداری باشد.

و بنابراین آقای یاری عزیز، من اگر بخواهم از شما تشکر کنم، نه فقط برای آن مجله است، نه فقط برای آن سال‌ها، آن نقدها، آن تحلیل‌ها، نه فقط برای آن‌همه کار، کار اداری و در تحریریه و تماس و هماهنگی و مهمان‌نوازی است، نه فقط برای بودنتان در کنار سینماگران تازه‌کار و جوان و بچه‌های فیلم کوتاه است؛ می‌خواهم از شما برای تماشاگر ماندنتان تشکر کنم، برای فیلم‌هایی که دیدید، برای فیلم‌هایی که باعث شدید دیگران ببینند، برای آدم‌هایی که به هم رساندید، برای بحث‌هایی که بعد از تئاتر و فیلم و جشنواره زنده کردید، برای آن پاس‌هایی که شاید اسمشان در تیتراژ نیامد اما بازی را جلو برد.

شما یک یار هستید که می‌تواند کاری کند که صدها صدا در کنار هم شنیده شود.

این کارگردان گفت: عباس یاری عزیز، شاید بهترین چیزی که می‌شود درباره شما گفت این نباشد که همیشه در کادرید و مورد تجلیل، این باشد که خیلی وقت‌ها کاری کردید که دیگران درست در کادر قرار بگیرند و شاید این در نهایت یکی از سینمایی‌ترین شکل‌های دوست داشتن سینما باشد.

مکری عنوان کرد: این تجلیل بر شما مبارک باشد و ممنون که هنوز کار می‌کنید.

عباس یاری در بخش انتهایی مراسم ضمن سپاسگزاری از همه به بیان خاطرات، دیدگاه‌ها و تجربیات بیش از چهار دهه فعالیت مطبوعاتی خود پرداخت.

او سخنان خود را با یادآوری خاطرات و رفاقت نزدیک به ۴۰ ساله‌اش با مرحوم مسعود مهرابی آغاز کرد و جای او را در این مراسم خالی کرد. او اشاره کرد که در طول دهه‌ها همکاری، اگر اختلافی هم در کار پیش می‌آمد، شب‌هنگام با یک تماس خانوادگی و صمیمانه برطرف می‌شد.

یاری در بخش دیگری از سخنانش تأکید کرد که آدم‌ها، رفاقت‌ها و خاطرات پس از این‌همه سال هرگز از قلب و ذهن او پاک نمی‌شوند و از همراهی و صبوری همسرش نیز صمیمانه قدردانی کرد.

این چهره پیشکسوت با اشاره به بیش از چهار دهه فعالیت مطبوعاتی، مجله را خانه و وطن واقعی خود دانست و گفت: در تمام این سال‌ها، هر زمان نشریه سینمایی جدیدی در کشور متولد می‌شد، نخستین سبد گل تبریک را در همان روزها و هفته نخست به دفتر آن نشریه ارسال می‌کردم تا پیام‌آور دوستی، هم‌افزایی و استقبال از حضور همکاران جدید باشم.

او با انتقاد از فضای رقابت ناسالم، حسادت و تنگ‌نظری در حوزه فرهنگ و سینما، به مقایسه‌ای میان دنیای کسب‌وکارهای سنتی و بازار با عرصه فرهنگ، پرداخت و از این گلایه کرد که چرا در فضای فرهنگی و سینمایی کشور گاهی «چشم دیدن موفقیت یکدیگر» وجود ندارد.

او از اینکه با فروش خوب یک فیلم یا موفقیت یک نشریه و هنرمند، برخی تلاش می‌کنند زیر پای دیگری را خالی کنند انتقاد کرده و همه را به همدلی، همبستگی صنفی و دوری از رفتارهای تخریبی و حسادت دعوت کرد.

شب عباس یاری که با استقبال چهره‌های فرهنگی و سینمایی روبه‌رو شد با اهدای لوح و دسته‌گل از سوی علی دهباشی و مجله بخارا به پایان رسید.

در بخش‌های مختلف این مراسم ویدئوهایی از فعالیت‌های عباس یاری طی بیش از چهار دهه و گفته‌های چهره‌های مشهور سینمایی فرهنگی درباره او روی پرده رفت که با استقبال حاضران روبه‌رو شد.

عکس‌های این مراسم از لیلا ابراهیمی است.