سفر نخست وزیر عراق به تهران و يك سوال ساده

پایگاه اطلاع رسانی قربانیان ترور - تهران در روز دوشنبه ميزبان نوري مالكي است. وي قرار است در اين سفر با مقامات عالي رتبه جمهوري اسلامي ايران در خصوص مسائل دوجانبه و موضوعات منطقه اي و بين المللي گفت وگو و رايزني كند.

ايران و عراق از كشورهاي مهم منطقه هستند كه ماهيت روابط اين دو بر روند تحولات منطقه بسيار تاثير گذار است. روابط حسنه دو كشور از فرصت هايي است كه تاثير مهمي در صلح و ثبات منطقه بر جاي گذاشته است. اين روابط تا چه اندازه تامين كننده منافع و نقطه نظرات طرفين در حوزه مبارزه با تروريسم بوده است؟

بي شك اگر اين روابط حسنه نبود برقراي امنيت و كاهش شديد حملات مرگبار تروريستي در عراق در يكي دو سال اخير امكان پذير نبود. تروريسيم پديده اي فرا منطقه اي است. عراق نيز به دليل اشغال ، كانون فعاليت گروههاي تندرو و تروريستي شده بود. گروههاي تروريستي چون القاعده براي چندين سال عراق را جولانگاه حملات تروريستي خود قرار داده بود. روزانه دهها بمب در عراق منفجر مي شد و صدها نفر جان خود را از دست مي دادند. اما رفته رفته تلاش هاي منطقه اي خصوصا از سوي ايران براي بازگشت صلح و ثبات به عراق نتيجه داد. با اعمال فشار منطقه اي بر گروههاي تروريستي فعال در داخل عراق به تدريج امنيت رو به افزايش يافت به گونه اي كه در سالهاي اخير شاهد برقراي امنيت نسبي در عراق بوده ايم.

بر همگان روشن است كه چنانچه ايران در برقراي آرامش در عراق با اين كشور همكاري لازم را به عمل نمي آورد شاهد چنين امنيتي در عراق نبوديم. اما آيا عراق نيز به تعهدات خود در برابر ايران در حوزه مبارزه با تروريسم عمل كرده است؟ مقامات عراقي چه پاسخي براي اين سوال دارند؟

در داخل خاك عراق گروههايي بر مردم ايران فعالند كه هم از نظر خود دولت عراق و هم از نظر دنيا تروريستي اند. سازمان مجاهدين خلق از جمله اين گروههاست. سابقه و صبغه تروريستي اين گروه به حدي است كه علي رغم دشمني هاي آمريكا با جمهوري اسلامي ايران ، هنوز در فهرست گروههاي تروريستي اين كشور قرار دارد. دولت عراق هم با اينكه بارها بر اخراج مجاهدين خلق از خاك اين كشور تاكيد داشته و بيانيه هاي مختلفي در اين خصوص منتشر كرده اما اقدام عملي روشني در اين زمينه انجام نداده است.

جالب اينجاست كه مجاهدين خلق جنايات هولناك تروريستي نيز بر ضد شهروندان عراق مرتكب شده و در جريان سركوب شيعيان و كردها در سال 1991 دهها بي گناه را زير تانك هاي خود له كردند و صدها نفر را به گلوله بستند. دادگاهي در عراق با بررسي شكايات شهروندان عراقي در مورد اين جنايات ، 38 نفر از رهبران مجاهدين خلق را به جنايت جنگي متهم كرد.

علاوه بر مجاهدين خلق كه سابقه نزديك به سه دهه فعاليت تروريسيتي بر ضد جمهوري اسلامي ايران دارد ، پژاك از ديگر گروههاي تروريستي ضد ايراني است كه در كوههاي قنديل عراق پناه گرفته اند و تا كنون دهها عمليات تروريستي بر مردم ايران انجام داده اند. اين گروه در سالهاي اخير بارها وارد مرزهاي كشور شده و بعد از حملات تروريستي بر ضد مردم عادي و پرسنل سپاه پاسداران و نيروي انتظامي به داخل خاك عراق فرار مي كنند.

سوال اين است كه مقامات عراقي براي مقابله با اين گروههاي تروريستي ضد ايراني چه كرده اند؟ آيا انتظارات را برآورده كرده اند ؟ آيا با گذشت سالها از سقوط حكومت بعثي ها نبايد تا كنون اين گروه هاي شناخته شده تروريستي از عراق اخراج شوند؟ وقتي خود عراقي ها هم بر تروريستي بودن اين گروه تاكيد دارند و قانون اساسي اين كشور هم پناه دادن به تروريست ها را منع كرده است، پس چرا در اخراج مجاهدين خلق و پژاك تااين اندازه تعلل مي شود؟ اينها سوالاتي است كه بايد نوري مالكي پاسخي قانع كننده براي آنها داشته باشد.