پنجمین درخت باستانی جهان در خطر نابودی

درخت سرو موجود در منطقه سروستان شهرستان باغملک به عنوان پنجمین درخت باستانی جهان، به علت عدم ثبت در فهرست آثار ملی به شدت در خطر تخریب از سوی عوامل انسانی و محیطی قرار گرفته است.

به گزارش مهر ، این درخت تنومند سرو که از آن به عنوان دومین درخت قدیمی بعد از سرو ابرکوه یزد و پنجمین درخت باستانی جهان یاد می شود بیش از سه هزار سال قدمت دارد و در منطقه ای به نام سروستان در شهرستان باغملک قرار دارد که در آن سروهای فراوانی وجود دارد.

سخنگوی انجمن دوستداران میراث فرهنگی خوزستان در این خصوص می گوید: این سرو که بازدید کننده های فراوانی نیز دارد در سالهای اخیر به هیچ مورد توجه میراث فرهنگی قرار نگرفته و با وجود قدمت فراوانی در فهرست آثار ملی به ثبت نرسیده تا مورد حفاظت و نظارت قرا بگیرد.
 
مجتبی گهستونی افزود: به نظر می رسد میراث فرهنگی و یگان حفاظت از ارزش بالای این سرو و قدمت آن بی خبر است که اینگونه این میراث طبیعی با ارزش را به حال خود رها کرده و هر آن ممکن به دست انسانی برای همیشه از صحنه تاریخ طبیعی کشور محو شود.

وی افزود: این درخت باید به سرعت به ثبت در فهرست آثار می برسد و تدابیر ویژه ای برای نظارت بر آن اندیشیده شود تا در معرض تخریب و نابودی قرار نگیرد.

این منطقه خواه‌ناخواه منطقه‌ای گردشگری است و باید معرفی و شناسایی شود تا گردشگران به قلعه سروستان روانه شوند.

قلعه "قلعه سروستان" خود نیز در زمره آثار تاریخی جای می گیرد و دژی محسوب می شود که به سختی قابل دسترسی است و همچون قلعه الموت تنها از یک راه دشوار قابل دسترس است و روبه رو و اطراف آن دره، پرتگاه و رودخانه وجود ارد. البته از این دژ جز چند دیواره مخروبه و تکه سنگهای مربوط به قلعه چیز دیگری بر جای نمانده است.

رودخانه ای هم که پیرامون این دژ و درختان سرو نزدیک به آن قرار دارد چند سالی است که به علت خشکسالی و کم آبی رو به خشکی نهاده و آب آن اکنون ناچیز است. وجود قلعه، باغهای میوه، چشمه های آب، سروهای کهنسال این منطقه از نگاه تاریخی، طبیعی و گردشگری در خور توجه ویژه است.
 
سرو را ایرانینان درخت آزادگی نامیده اند. این تعبیر نیاکان است که ثمر ندادن سرو را به پای آزادگیش گذاشته اند. در معماری بومی ایران هم سرو خیال خانه های ایرانی را هنرمندانه ریشه دوانده است. سنگ نگاره های تخت جمشید که تندیسی از شکوه این درخت اساطیری است گواه دیگری بر اعتبار سروهای ایرانی است.