«غصه گلوگير!» حسین شریعتمداری

حسين شريعتمداري در روزنامه کیهان در مطلبی با عنوان «غصه گلوگير!» چنین نوشته است:

اواخر دهه 60 روزنامه آمريكايي نيويورك تايمز از يك چالش جدي ميان مسئولان اداره مهاجرت آمريكا و مقامات امنيتي اين كشور خبر داد.

موضوع چالش درخواست پناهندگي چند صد ايراني به آمريكا بود كه در آن هنگام به دلايلي متفاوت از جمله، عضويت در گروههاي تروريستي، نارضايتي از حاكميت اسلام و يا ارتكاب جرايمي كه تعقيب كيفري به دنبال داشت از ايران گريخته و در كشورهاي پاكستان، تركيه و شيخ نشين هاي خليج فارس در انتظار پذيرش پناهندگي خود از سوي آمريكا نشسته بودند.

به گزارش نيويورك تايمز، مقامات امنيتي آمريكا اصرار بر پذيرش پناهندگي آنان داشتند و استدلال مي كردند كه اگر به اين عده پناهندگي داده نشود، گروههاي مخالف جمهوري اسلامي ايران- اپوزيسيون- خود را بي پشتوانه و بدون حامي تلقي مي كنند و اين تلقي مي تواند مخالفان كنوني نظام اسلامي و يا كساني كه بعدها به صف مخالفان مي پيوندند- بخوانيد شكار سرويس هاي اطلاعاتي آمريكا و متحدانش مي شوند- را بي انگيزه كرده و يا به انگيزه آنان آسيب جدي برساند. گفتني است كه هيلاري كلينتون وزير امور خارجه آمريكا نيز سال گذشته در كميسيون روابط خارجي سناي آمريكا با همين استدلال براي كمك به عوامل فتنه در ايران، بودجه اختصاصي گرفته بود.

نگاه اين نوشته اما، به پاسخي است كه آن روزها -دهه 60- مسئولان اداره مهاجرت آمريكا در مقابل استدلال مقامات امنيتي اين كشور ارائه كرده بودند. به نوشته نيويورك تايمز، كارشناسان اداره مهاجرت معتقد بودند كه اين چند صد ايراني منتظر پناهندگي، اگرچه اكنون در صف اپوزيسيون جمهوري اسلامي ايران قرار گرفته اند و شايد بازگشت آنان به آموزه هاي اسلامي دور از انتظار باشد، ولي فرزندان آنها در آمريكا و بستگان نزديكي كه در ايران دارند، قابل كنترل نيستند، چرا كه آنها به هر حال مسلمانند و بايد بپذيريم كه نظام اسلامي ايران، ريشه در باورهاي اسلامي دارد، بنابراين چنانچه برخي از فرزندان اين چند صد متقاضي پناهندگي در پي بازگشت به باورهاي ديني والدين خود باشند، هر يك از آنها مي توانند به يك معضل جدي و يك جاي پا براي ايران در جامعه آمريكا تبديل شوند.

از نتيجه اين چالش خبري در دست نيست، اما اين روزها، گزارش هاي فراواني حكايت از آن دارند كه فرزندان برخي از ضدانقلابيون فراري و پناهنده به آمريكا و كشورهاي اروپايي، با بحران هويت جدي روبرو شده اند و از آنجا كه امروزه- در عصر انفجار اطلاعات- محاصره خبري و پيشگيري از انتشار اخبار و گزارش ها تقريباً ناممكن است، فرزندان ضدانقلابيون فراري و پناهنده برخلاف ميل والدين خود و علي رغم سانسور گسترده خبري، به آساني در معرض دريافت واقعيات قرار دارند و از سوي ديگر به دليل فطرت هاي پاك و دست نخورده خويش، مانند والدين خود انگيزه خيانت و جنايت ندارند و اولين پرسشي كه به ذهن آنان خطور مي كند، چرايي فرار والدين و خيانت آشكار آنها به اسلام و مردم ايران است.

در ستون اخبار ويژه كيهان پنج شنبه خبري داشتيم با اين عنوان كه«وقتي پسر 8 ساله، مجري لاابالي BBC را كلافه مي كند» در اين خبر «فرناز-ق» كه به اتفاق همسرش «سينا -م» به لندن گريخته و ضمن اخذ پناهندگي از انگليس به استخدام بخش فارسي راديو بي بي سي درآمده است؛ از - به قول خودش- بحران هويت فرزندش «ماني» سخن مي گويد كه در يك مدرسه در لندن مشغول تحصيل است و از همكلاسي هاي مسلمان خود چيزهايي درباره اسلام شنيده است، ماني از پدر و مادرش مي پرسد؛ مگر ما مسلمان نيستيم؟ پس چرا نماز نمي خوانيم؟ چرا فلان چيز را مي خوريم و فلان چيز را مي نوشيم كه در اسلام حرام است و... اصلاً چرا به اينجاآمده ايم؟ مگر ايران وطن ما نيست؟ مگر... پس چرا؟! مگر... پس چرا؟! و...

كافي است در يكي از موتورهاي جستجوگر اينترنتي- مخصوصاً در فضاي انگليسي زبان- موضوع ياد شده را جستجو كنيد تا هزاران نمونه مشابه ديگر را شاهد باشيد و به خاوير سولانا مسئول پيشين سياست خارجي اتحاديه اروپا حق بدهيد كه با نگراني از گسترش اسلام در غرب ياد مي كرد و معتقد بود براي مقابله با فراگيري الگوي انقلاب اسلامي ايران، ابتدا بايد از 13 ميليون مسلماني كه در اروپا زندگي مي كنند شروع كنيم و اين پديده را در خانه خويش مهار كنيم...

چند سال قبل عضو يكي از گروههاي ماركسيست را ديدم كه به لطف خداي مهربان از گمراهي بيرون آمده و در سايه اسلام عزيز زندگي مي كرد. وقتي از گذشته و مرور خاطرات آن روزها سخن به ميان آمد، اشك در چشمانش حلقه زد و در حالي كه صدايش به هق هق گريه شبيه بود گفت؛ مي بيني كه سن و سالي از من گذشته و برف پيري بر سر و صورتم باريده، به خاطر نجات از گمراهي خدارا شاكرم ولي غصه اي گلوگير دارم. من باعث گمراهي چند نفري شده ام كه حالا ديگر به آنها دسترسي ندارم!...