چهار گزینه جایگزینی بهبهانی

مهر: وزارت حمید بهبهانی بر بخش راه و ترابری کشور در حالی پس از گذشت دو سال و نیم ( حدود 880 روز ) به پایان رسید که برای نخستین بار آقای وزیر به جلسه استیضاحش نرفت و در واقع استیضاح وی در پارلمان به صورت غیابی انجام شد.

حمید بهبهانی 61 یکساله اهل شیراز وزارتش به پایان رسید، استاد رئیس جمهور محترم دیگر وزیر نیست و حالا طراح دوربرگران‌های تهران - تا انتصاب حکم جدید توسط رئیس جمهور - خانه نشین شده است و شاید هم این خانه نشینی تداومی باشد.

وی در دوران وزارتش که از 15 مردادماه سال 87 آغاز شد و تاکنون ادامه داشت، علاوه بر تغییر تمامی معاونان محمد رحمتی وزیر اسبق راه و ترابری، حکم‌های انتصابی خود را هم پس از گذشت چندی "یکی یکی" تغییر می‌داد و حتی انتصاب حکم یکی از مدیران ارشد وزارت راه به صورت "سریالی" دنبال می‌شد.

بهبهانی دارای ادبیات خاصی بود و همواره مورد سوژه خبرنگاران قرار می‌گرفت. این اواخر از وزارت راه و ترابری خبر می‌رسید که دیگر وی باید به دلیل عملکرد ضعیف خود - به گفته نمایندگان مجلس شورای اسلامی - خداحافظی کند و گویا خود بهبهانی نیز پس از نامه بسیار شدید رئیس جمهوری به مجلس، پایان وزارتش را پیش بینی می کرد.

وقتی روز سه شنبه هفته جاری - دیروز - خبر رسید نه رئیس جمهور و نه وزیر راه و ترابری در جلسه استیضاح حضور ندارند، ابتدا تعجب برانگیز بود اما با تائید این خبر، استیضاح در غیاب بهبهانی انجام شد تا نام وی نیز از این لحاظ در تاریخ نوشته شود. برهمین اساس، بهبهانی تنها وزیری نام گرفت که در ایران در جلسه استیضاحش غایب بوده است.

به هر حال، بهبهانی با تمام ضعف‌ها و نقاط قوت خود با وزارت خداحافظی کرد تا در انتظار روزهای آینده بنشیند و ببیند که رئیس جمهوری چه حکمی برای وی خواهد زد؛ آیا وی حاضر می شود در سمت مشاور فعالیت کند یا پس قائم مقامی وزارت راه و ترابری که خودش احیا کرد، را می‌پذیرد؟

این در حالی است که تاکنون از چهار گزینه برای جایگزینی حمید بهبهانی نام برده می‌شود؛ افرادی چون محمدعلی آبادی رئیس سابق سازمان تربیت بدنی، علی سعیدلو رئیس سازمان تربیت بدنی ، رحیم قربانی استاندار سابق آذربایجان غربی و شهریار افندی زاده رئیس سازمان راهداری و حمل و نقل جاده‌ای.

در این میان، شانس علی آبادی و افندی زاده برای جایگزینی بهبهانی بیش از سایر گزینه های دیگر است. امیدواریم جایگزین حمید بهبهانی نه یک چهره سیاسی بلکه فردی باشد تا توانایی تحول ترابری کشور را داشته باشد.