چرا نیروهای فرانسوی در جنوب لبنان مورد حمله قرار گرفتند؟

  انفجار اخیر برسر راه نیروهای پاسدار صلح سازمان ملل (یونیفل )در شهر صور در جنوب لبنان و هدف قرار دادن یگان نظامی فرانسوی حاضر دراین نیروها، شبهاتی پیرامون انگیزه اصلی این انفجار در میان تحلیلگران ایجاد كرد.

به گزارش ایرنا از بیروت، در این رابطه، روزنامه 'السفیر' لبنان كه از حامیان سیاست های حزب الله و سوریه به شمار می آید در تحلیلی به تشریح دلایل هدف قرار گرفتن نیروهای فرانسوی با نگاهی به تاریخچه روابط لبنان، فرانسه و سوریه پرداخته است.

به نوشته این روزنامه، سیاست خارجی فرانسه در منطقه و به ویژه سوریه، دمشق و هم پیمانانش را برآن داشت تا موضع فرانسه علیه سوریه را به سیاست یك جانبه آمریكا مبنی بر اعمال فشار به ایران، ضربه زدن به مقاومت و نابودی حزب الله شبیه بدانند.

به نوشته این روزنامه ، با توجه به عملكرد و سیاست خارجی اخیر فرانسه در منطقه، هدف اصلی كسانی را كه به كاروان نیروهای نظامی فرانسه در قالب یونیفل در جنوب لبنان حمله كردند، می توان تنها انتقاد و حمله به سیاست خارجی 'ساركوزی' رییس جمهور فرانسه در منطقه دانست.

این در حالی است كه فرانسه وقوع چنین عملیاتی را از مدت ها قبل پیش بینی كرده بود به همین دلیل قصد داشت از ترس ربوده شدن نیروهای نظامی خود، آنها را از جنوب لبنان خارج كند.

با نگاهی به سیاست خارجی فرانسه در قبال اوضاع جاری منطقه باید گفت كه ساركوزی، نوعی ماجراجویی را در منطقه دنبال می كند؛ سیاستی كه منجر به تغییر جهت فرانسه از جبهه میانه روی به جبهه ی درگیری شده است.

فرانسه در چهارچوب سیاست های خود، رهبری عملیات سرنگونی نظام 'معمر قذافی' رییس جمهور معدوم لیبی را بر عهده گرفت و اینك نیز با اعلام حمایت از گروه های مخالف نظام سوریه، ' بشار اسد' 'رییس جمهور سوریه را به بركناری از قدرت فرا می خواند.

السفیر افزود: بدیهی است اتخاذ این گونه سیاست ها، در راستای ایجاد ماجراجویی در منطقه است. دراین راستا به طور مثال می توان به سخنان گذشته ساركوزی پیرامون حزب الله و تروریستی خواندن این حزب اشاره كرد.

این درحالی است كه ساركوزی، پیش از سفر 'نجیب میقاتی' نخست وزیر لبنان به فرانسه از 'سعد حریری' نخست وزیر بركنار شده لبنان در كاخ 'الیزه' استقبال به عمل آورد.

درباره روابط دیرینه میان فرانسه و لبنان می توان گفت كه روند این روابط به دنبال انفجار مقر نیروهای هوایی فرانسه در سال 1983میلادی ( 1362 ) در لبنان در دوران ریاست جمهوری 'فرانسوا میتران'، رو به تیرگی نهاد ولی اتخاذ سیاست 'جذب اعراب' توسط 'ژاك شیراك' رییس جمهور بعدی فرانسه، منجر به بازگشت روابط دو كشور به سطح سابق شد.

ژاك شیراك در سال 1996میلادی ( 1375 ) در دیدار با 'حافظ اسد' رییس جمهور متوفی سوریه، وی را به همكاری استراتژیك در منطقه به استثنای همكاری در مسایل 'تكنولوژیكی' كه به ضرر رژیم صهیونیستی بود فرا خواند. روند روابط حسنه میان لبنان و فرانسه در زمان ژاك شیراك تا آنجا پیش رفت كه وی به عنوان تنها رییس كشورغربی در مراسم تشیع جنازه حافظ اسد حضور یافت.

ولی زمانی نگذشت كه این روابط به علت بروز مسایل مربوط به تمدید مهلت دوران ریاست جمهوری 'امیل لحود' (رییس جمهور سابق لبنان و از طرفداران نظام سوریه) و بروز اختلاف میان وی و رفیق حریری(نخست وزیر سابق لبنان) رو به تیرگی نهاد و فرانسه در حمایت از رفیق حریری، تصمیم گرفت كه در دوستی را به طور كامل بر روی سوریه ببندد.

همزمان با ورود ساركوزی به كاخ الیزه، صفحه جدیدی از روابط میان فرانسه و سوریه گشوده شد و به دنبال آن فرانسه بلافاصله خواهان قطع روابط سوریه با ایران، خلع سلاح حزب الله و تسریع در روند عملیات به اصطلاح صلح اعراب با رژیم صهیونیستی شد.

به رغم تحقق نیافتن خواسته های فرانسه، روابط این كشور با سوریه تا هنگام آغاز نخستین نسیم های بیداری اسلامی در منطقه همچنان به صورت عادی پیش می رفت.

السفیر در پایان افزود: اگر چه فرانسه در ابتدا در اتخاذ موضع علیه سوریه كمی تردید به خرج داد ولی این تامل را می توان به انتظار فرانسه در اعلام موضع نهایی كشورهای عربی علیه سوریه ربط داد؛ به عبارت دیگر فرانسه بعد از آشكار شدن موضع قطعی اغلب كشورهای عربی علیه سوریه، خواهان كنار رفتن بشار اسد از رأس هرم قدرت در سوریه شد.