استقلال و ذوب آهن؛ قربانی مدیران

عصر ایران ورزشی، اردلان مجد- پلی آف مهمان ناخوانده ای بود که فدراسیون عجیب کفاشیان در دامان فوتبال ایران انداخت. آنها با دروغ ها و پنهان کاری های متعدد باعث شدند که چنین بازی غیر متعارفی برگزار شود. دو تیم ایرانی استقلال و ذوب آهن باید رودرروی هم قرار بگیرند تا از مرحله اول پلی آف صعود کرده و تازه به مرحله دوم آن برود!

چیزی که خود به تنهایی نمایانگر ضعف مدیریت و امتیازدهی های فراوان مسئولان فوتبال ایران در مقابل ای اف سی است. البته این فقط ظاهر قضیه است. در پس پرده این اتفاقات می شود تحلیل های عمیق تر و درست تری نیز ارائه داد.

اینکه اصلاً چرا باید فوتبال ایران این چنین خوار شود که برای یک سهمیه بیشتر به آب و آتش بزند و کشورهای کوچکی همچون قطر و امارات به راحتی هر سال سهمیه باشگاه هایشان را افزایش دهند را همه می دانند.

"خانه از پای بست ویران است!" آیا کشور ایران با این همه سرمایه، ورزشگاهی بهتر از آزادی دارد؟ آیا تفکر مدیریتی در ایران به سمت و سوی ساخت ورزشگاه می رود؟ وقتی مدیران باشگاه ها و به طور کلی ورزش ایران از بین نظامیان و سیاسیون انتخاب می شوند، دغدغه ها رنگ و بویی دیگر به خود می گیرد. شاید نیازی به توضیح اینکه در ذهن این مدیران چه می گذرد نباشد.

بی شک مسائلی از قبیل فروش اینترنتی بلیت ورزشگاه ها و فراهم آوردن و ساخت زمین تمرینی مناسب برای تیم ها ساده ترین اقداماتی است که یک مدیر با توجه به الگوهای اروپایی و آسیایی می تواند به انجام برساند.

باشگاه هایی نظیر استقلال و پرسپولیس سال هاست که از مشکلات مالی رنج می برند و کسی هیچ طرح ولو ساده ای هم برای رها کردن این تیم ها از این بحران ارائه نداده است. پتانسیل هایی که استقلال و پرسپولیس دارند بسیار بالاتر از آن است که شهرداری تهران را به عنوان اسپانسر خود برگزینند و یا دست به دامان برند های کوچک وطنی شوند. میلیون ها تماشاگر هر هفته با علاقه و توجه پای تلویزیون ها می نشینند تا بازی تیم محبوبشان را تماشا کنند و این خود منبع بزرگی برای درآمدزایی بی دردسر برای این تیم هاست. این قاعده در مورد تیم های تراکتورسازی، شاهین بوشهر، سپاهان، ملوان و ... نیز صدق می کند.

اصلاح کوتاه مدت سخت افزاری و نرم افزاری فوتبال ایران به سادگی امکان پذیر است، ولی با بی تدبیری عده ای باید شاهد خودزنی باشگاه های وطنی برای حضور در آسیا باشیم.