تاریخ:
تصویری کوتاه از انهدام شهپاد ارتش آمریکا در تنگه هرمز 
درس هشتاد و نه
ماجرای تحریک شدن با نقاشی های کتاب های انگلیسی!
عباس رضایی ثمرین در سایت شخصی اش نوشت:
یکی دوسال پیش که در کلاسهای زبان انگلیسی موسسهای شرکت میکردم، بارها پیش میآمد که در کلاس سانسورهای سخیف موسسه روی عکسهای کتاب را به سخره بگیریم و بخندیم. طیف متنوعی از کارهای احمقانه در کتابها قابل مشاهده بود، از بلند کردن اندازه دامن و آخوندی کردن یقهها گرفته تا رنگامیزی کودکانه شخصیتها در عکسها، آنهم عکسهایی که اغلب غیرواقعی و کارتونی بودند و شخصیتهایی که خردسال.
یک بار که بحث در این مورد گل انداخته بود، خیلی جدی به استادمان گفتم که چرا تاکنون او و دیگر همکارانش محض آبروی شغلی خودشان هم که شده به این قبیل کارهای موسسه اعتراض نکردهاند و به مدیران ارشد چیزی نگفتهاند. در پاسخ حکایتی را تعریف کرد که به نظرم گستره ابتلایش به خیلی از تصمیمسازیهای فرهنگی این روزهای کشور قابل تسریست.
او گفت: یک بار برای گفتن همین مسئله با سایر مدرسان این شاخه از موسسه جمع شدیم و به دفتر مرکزی رفتیم. ما را پیش آقایی که مسئول اینگونه ممیزیها و جرحوتعدیلها بود راهنمایی کردند. موضوع را به تفصیل با او در میان گذاشتیم و گفتیم که با این کارها موسسه هتک حیثیت میشود. بعد از رودهدرازیهای طولانیمدت تک تک ما، سرش را پایین انداخت و کمی فکر کرد، گفت صبر کنید. به اتاق کناری رفت و با کاغذی در دست بازگشت. کاغذ را روی میز گذاشت و گفت این عکس را ببینید. تصویر، پرتره یک دختربچه ۱۰-۱۲ ساله بود که دامن کوتاهی داشت. واقعی هم نبود، یعنی نقاشی و رنگآمیزی شده بود، یعنی تنها یک عکس کارتونی بود. این عکس را نشان داد و گفت خداوکیلی، بالاغیرتا، جان عزیزتان، زبانآموزان که هیچ، خود شما وقتی چنین عکسی را میبینید، تحریک نمیشوید؟
استادمان گفت که بعد از حرفش فقط چهرههای مبهوت همدیگر را پاییدیم و لام تا کام حرف نزدیم، یعنی توان حرف زدن نداشتیم. گفت فقط سعی کردیم که هر چه سریعتر خداحافظی کنیم و آنجا را ترک کنیم.
این آقا و این قصه، مشتی از خروار تصمیمسازیهای فرهنگی کشور است. فارغ از تمام چالشهای نظری که احتمالاً بر سر اصل وجود ممیزی هست، به نظرم ریشه خیلی از تنگنظریها در حوزههای اجتماعی و فرهنگی و هنری، جلوس آدمهای خُرد بر مصادر کلان تصمیمسازیست، آدمهایی که مثل آن آقا احتمالاً با عکس کارتونی دخترکی تحریک میشوند، بر این این اساس برای دیگران تصمیم میگیرند، آدمهایی که ریشه خیلی از حساسیتهای آزاردهندهشان «قیاس به نفس» است. همینقدر ساده، همینقدر غمانگیز. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
تماشاخانه
یکی دوسال پیش که در کلاسهای زبان انگلیسی موسسهای شرکت میکردم، بارها پیش میآمد که در کلاس سانسورهای سخیف موسسه روی عکسهای کتاب را به سخره بگیریم و بخندیم. طیف متنوعی از کارهای احمقانه در کتابها قابل مشاهده بود، از بلند کردن اندازه دامن و آخوندی کردن یقهها گرفته تا رنگامیزی کودکانه شخصیتها در عکسها، آنهم عکسهایی که اغلب غیرواقعی و کارتونی بودند و شخصیتهایی که خردسال.
یک بار که بحث در این مورد گل انداخته بود، خیلی جدی به استادمان گفتم که چرا تاکنون او و دیگر همکارانش محض آبروی شغلی خودشان هم که شده به این قبیل کارهای موسسه اعتراض نکردهاند و به مدیران ارشد چیزی نگفتهاند. در پاسخ حکایتی را تعریف کرد که به نظرم گستره ابتلایش به خیلی از تصمیمسازیهای فرهنگی این روزهای کشور قابل تسریست.
او گفت: یک بار برای گفتن همین مسئله با سایر مدرسان این شاخه از موسسه جمع شدیم و به دفتر مرکزی رفتیم. ما را پیش آقایی که مسئول اینگونه ممیزیها و جرحوتعدیلها بود راهنمایی کردند. موضوع را به تفصیل با او در میان گذاشتیم و گفتیم که با این کارها موسسه هتک حیثیت میشود. بعد از رودهدرازیهای طولانیمدت تک تک ما، سرش را پایین انداخت و کمی فکر کرد، گفت صبر کنید. به اتاق کناری رفت و با کاغذی در دست بازگشت. کاغذ را روی میز گذاشت و گفت این عکس را ببینید. تصویر، پرتره یک دختربچه ۱۰-۱۲ ساله بود که دامن کوتاهی داشت. واقعی هم نبود، یعنی نقاشی و رنگآمیزی شده بود، یعنی تنها یک عکس کارتونی بود. این عکس را نشان داد و گفت خداوکیلی، بالاغیرتا، جان عزیزتان، زبانآموزان که هیچ، خود شما وقتی چنین عکسی را میبینید، تحریک نمیشوید؟
استادمان گفت که بعد از حرفش فقط چهرههای مبهوت همدیگر را پاییدیم و لام تا کام حرف نزدیم، یعنی توان حرف زدن نداشتیم. گفت فقط سعی کردیم که هر چه سریعتر خداحافظی کنیم و آنجا را ترک کنیم.
این آقا و این قصه، مشتی از خروار تصمیمسازیهای فرهنگی کشور است. فارغ از تمام چالشهای نظری که احتمالاً بر سر اصل وجود ممیزی هست، به نظرم ریشه خیلی از تنگنظریها در حوزههای اجتماعی و فرهنگی و هنری، جلوس آدمهای خُرد بر مصادر کلان تصمیمسازیست، آدمهایی که مثل آن آقا احتمالاً با عکس کارتونی دخترکی تحریک میشوند، بر این این اساس برای دیگران تصمیم میگیرند، آدمهایی که ریشه خیلی از حساسیتهای آزاردهندهشان «قیاس به نفس» است. همینقدر ساده، همینقدر غمانگیز.
لینک کوتاه: کپی لینک
عکس و مکث/ توصیه به برخورد زیر سقف مجلل حادثه برای دو کشتی در نزدیکی سواحل عمان وزارت امور خارجه: حل مسائل مرتبط با یمن از طریق ادامه محاصره و یارکشی نظامی ممکن نیست حملات هوایی اسرائیل به جنوب لبنان؛ انفجارهای شدید در خیام و نبطیه کدام شهرها بهترین کیفیت زندگی را با هزینه کمتر ارائه میدهد؟ دانشمندان از افراد خواستند ۳ ماه رب گوجهفرنگی بخورند؛ اسکن مغز آنها تغییر کرد درجه نرمال آمپر آب خودرو چقدر است؟ ؛ علت بالا رفتن آمپر آب ماشین ۶ خوراکی غیرپروتئینی برای تحلیل نرفتن عضلات سازندگان «تبرهای تزیینی» در اصفهان در دوران قاجار (عکس) ساخت بتن با مدفوع انسان؛ چقدر قوی تر است؟! بهترین زمان برای مصرف زردچوبه چه ساعتی است؟ کشف یک مخزن عظیم یخ زیر سنگها؛ یخچال سنگی چیست و چگونه شکل میگیرد؟ کشیدن سیفون توالت میتواند ذرات بیماریزا را تا ارتفاع تنفس افراد پخش کند نظامی ایرانی که از کشیشهای فرانسوی موسیقی آموخت! دختران گیلانی در یک مرکز ماهیگیری در بندر انزلی؛ 80 سال قبل (عکس)