اشتباه راهبردی حامیان دولت در تفسیر "ژنو"

  دکتر حسن روحانی ، برخلاف بسیاری از سیاستمداران هم عصر خود ، "گندم نمای جو فروش" نبوده است ؛ لااقل تا کنون که این گونه بوده و او ، کشور را در همان مسیری پیش می برد که در انتخابات وعده اش را داده بود: "گشایش در سیاست خارجی با رویکرد بهبود اقتصاد ملی و معیشت مردم."

روحانی در روزی که مراسم تحلیف ریاست جمهوری را در مجلس به جا آورد ، بلافاصله اسامی وزرای پیشنهادی اش را به مجلس تقدیم کرد تا این پیام را عملاً اعلام کند که برای جبران آنچه در 8 سال اخیر بر کشور گذشته ، حتی یک روز هم نباید وقت را تلف کرد.

او بعد از تشکیل دولتش ، با شناخت دقیق از ریشه کنونی بخش اعظم مشکلات ، بدون فوت وقت به سراغ پرونده هسته ای رفت و وزیر خارجه کارکشته اش را به میدان مذاکره با 6 قدرت بزرگ جهان فرستاد تا آنچه در 8 سال گذشته تنها "مذاکره برای مذاکره" بود را به یک بازی برد - برد تبدیل کند که شاید از رهگذر "نرمش"ی که رهبر انقلاب "قهرمانامه" اش خواندند ، قفلی از قفل های بی کلید سالیان اخیر گشوده شود.

اینک ، در حالی که هنوز 6 ماه از شکل گیری دولت روحانی نگذشته ، تحریم هایی که روز به روز شدید تر و فلج کننده تر می شدند ، نه تنها متوقف شده اند ، بلکه اندک اندک و با شیبی آرام و ملایم ، به سمت کاهش می روند. هم از این روست که اقتصاد به شدت ترسیده و بی اعتماد ایران، در چند ماه اخیر آرامش خود را بازیافته است ، هر چند که تا شکوفایی راهی بس طولانی و پر از سنگلاخ در پیش دارد و اتفاقاً "نکته" در همین جمله اخیر است.

اگر رسانه های حامی دولت در چند وقت اخیر ، به ویژه بعد از اجرایی شدن توافق ژنو در قالب "اقدام مشترک" را مرور کنید به جملات ، تیترها و تحلیل هایی برخورد خواهید کرد که به طرز مبالغه آمیزی ، از وقوع یک اتفاق اعجازگون در اقتصاد ایران دم می زنند.
بی گمان تیترهایی مانند قفل های اقتصاد گشوده شدند ، پایان تحریم ها ، آغاز رونق اقتصادی و ... ، آن هم در شرایطی که ایران و 1+5 بسیار محتاطانه و مردد و حتی با بدبینی گام های متقابل را بر می دارند ، علامت درستی به جامعه نمی دهد و انتظاراتی را به وجود می آورد که برآورده شدن شان با سطح کنونی تقلیل تحریم ها ، امکان پذیر نیست.

این گونه فضاسازی ها ، هر چند ظاهراً در حمایت از دولت هستند ولی با واقعیت های جاری فاصله فراوانی دارند. در یک بیان تمثیلی می توان چنین گفت که تحریم کنندگان پنجه های فولادی شان را بر گلوی ما فشرده بودند و اکنون ، بی آن که دست شان را از گلوی مان بردارند ، اندکی آن را شل کرده اند. عاقلانه و صادقانه نیست این وضعیت به گونه ای ترسیم شود که انگار با سبدهای میوه در حال پذیرایی از ما هستند!

تدبیر ، حکم می کند که سیاست خردمندانه کنونی در بهبود تعامل با جهان ، ادامه یابد تا بدون نیاز به اقدام متقابل و جنگ و درگیری ، شرّ آن پنجه ها از ملت ایران دور شود و در همین حال ، باز تدبیر می گوید که نباید مبالغه کرد و این دستور عقلی ، هم ناظر به مخالفان داخلی دولت است که در تلاشی ضدمنافع ملی ، می کوشند از توافقات هسته ای به عنوان شکستی تاریخی برای دولت یاد کنند و هم ناظر به حامیان دولت است که دوست دارند از این فرایند به عنوان فتح الفتوحی بی نظیر یاد کنند.
واقعیت این است که هیچ کدام از این دو دیدگاه ، منطبق بر واقع نیست. واقعیتی که درکش چندان هم سخت نیست ، این است که امتیازاتی داده ایم و امتیازاتی گرفته ایم و در سبک سنگین کردن این داد و ستد ، با توجه به طرف های معامله که قدرت های بزرگ جهان از غرب تا شرق عالم هستند، وضعیت حاضر ، نه "ایده آل" ، که "ممکن ترین شکل" بوده است.