نگاهی به مهمترین دستاوردهای تفکیک جنسیتی

بحث تفکیک جنسیتی که در روزهای اخیر درباره آن صحبت می شود، به صورت های مختلف در چند سال اخیر مطرح بوده و آثار آن را تا حدودی در برخی دانشگاه ها و ادارات دیده ایم.

به گزارش ایرنا، فریده غیرت کارشناس حقوقی روز سه شنبه طی مطلبی در روزنامه ایران می نویسد:

مثلاً در دانشگاه ها دختران از حضور در بعضی رشته های تحصیلی محروم شدند. در برخی از مشاغل و ادارات دولتی نیز زنان را از استخدام مستثنی کرده اند.

اما نتیجه عملی تفکیک جنسیتی اعمال شده در سال های اخیر چه شد؟ غیر از این است که جامعه به ویژه در عرصه های فرهنگی و اقتصادی از توانایی و استعداد زنان محروم ماند. تجربه ثابت کرده که این محدودیت ها همواره محدودیت های زنان را در دسترسی به حقوق اجتماعی به همراه داشته است. افرادی که از این طرح دفاع می کنند، قطعاً بر مبنای یک انگیزه به دنبال اجرای طرح هستند و آن «اصلاح جامعه» است اما به باور قاطبه محققان، با این روش جامعه اصلاح نخواهد شد.

پس این سؤال پیش می آید که طرح این محدودیت ها بر چه مبنایی است؟ به این سؤال پاسخ روشنی از سوی مدافعان نظریه «محدودیت» داده نمی شود. حال آن که بر مبنای منطق علمی، ایجاد محدودیت و کنترل به بهبود جامعه و اجتماع منجر نمی شود، بلکه بالعکس اثرات منفی در پی خواهد داشت. من شخصاً اعتقاد شدید به تقویت پایه های اخلاقی، قانونی و عرفی جامعه دارم و به آنها پایبند هستم اما این راه، راهی که به نتیجه ای مطلوب برسد، نیست.

ما هم زمانی دانشجو بودیم. دختر و پسر در کنار هم درس می خواندیم و برخلاف پندار برخی از افراد در این مصاحبت ها هیچ ذهنیت منفی در میان نبود. بی شک حفظ موازین اخلاقی بر همه واجب و برای قوام جامعه ضروری است. اما کافی است مسئولان آمارهای موجود را بررسی کنند، آمارهایی که به خوبی نشان می دهد که «محدودیت ها» نه تنها از هویت ارزشی جامعه حفاظت نمی کند بلکه به نتایج منفی منجر می شود. مسأله مهمی که از نگاه ها مغفول می ماند، این است که اثر تفکری که از تفکیک جنسیتی محدودیت زنان جامعه دفاع می کند، تنها دامنگیر زنان اجتماع نخواهد شد. بلکه پیامد آن نه تنها همسران و فرزندان آنها، بلکه تمام ارکان جامعه را در بر می گیرد. زن در کانون خانواده، مسئول تربیت فرزندان است. حال با نگاه های بسته و محدودیت ساز در واقع ما یک «شهروند منفعل» را تربیت می کنیم. زنی که فکر می کند تمام حرکات او می تواند اثر سوءیی داشته باشد، مردی که فکر می کند باید به همه چیز سوءظن داشته باشد، آنها در ارتباطات اجتماعی خود دچار مشکل می شوند. زنی که از اجتماع دور می ماند، شخصیتی منزوی و منفعل پیدا خواهد کرد. این زن نمی تواند مادری فکور و قدرتمند باشد و فرزندی با شخصیت معتدل تربیت کند. در کل انفعال زنان، می تواند یک جامعه را درگیر تضاد کند. نباید فراموش کنیم که بار اصلی مسئولیت تربیت نسل فردای جامعه بر دوش این قشر است. برهمین اساس امام(ره) می گویند از دامان زن، مرد به معراج می رود.

تفکرات بسته و محدودیت ساز، مردان جامعه را هم درباره نقش اجتماعی زنان دچار منفی نگری می کند و جامعه با تنش بین دو جنس روبه رو می شود. قبول کنیم که دوران برتری طبقاتی و تفکیک جنسیتی سپری شده است؛ دوره ای که عده ای با سلب امتیاز از گروهی و دادن امتیاز به گروه دیگر، مردان و زنان را در مقابل یکدیگر قرار می دادند. در هر جامعه ای افرادی که با چنین تفکری بزرگ می شوند، همیشه به حضور زنان در جامعه به دیده تردید خواهند نگریست و این نقطه آغاز تناقضات اجتماعی و قطب بندی خطرناک جامعه است.

به هر روی بعد از سپری شدن دوران افراط و تفریط و آزمون و خطا، اکنون باید در سیاستگذاری برای مسائل کلان اجتماعی منطق علم و خرد جمعی را بپذیریم. اگر هدف این تلاش ها، ترویج اصول انسانی است نه ایجاد ممانعت و من اعتقاد دارم نظریاتی مانند تفکیک جنسیتی جز ایجاد نابسامانی و سرخوردگی برای گروهی که حق خود را از دست می دهند، نتیجه ای در بر ندارد.