داوران قدیمی شخصیت بهتری داشتند

سیدرضا غیاثی رئیس سابق کمیته داوران و از داوران قدیمی و کارشناسان حال حاضر این مبحث، درباره مسائل و مصائب داوری‌های امروز اشارات شیرینی دارد و در این بحث نقبی هم به داوری دوران قدیم زده و شواهد و مثال‌هایی می‌آورد که مرورش قطعا خالی از لطف نیست.

غیاثی در گفت‌وگو با "ورزش سه" از اشتباهات فاحش داوران امروز می‌گوید و دیدگاهش را اینگونه بیان می‌کند: مشکلات داوری امروز متاسفانه به نحو دردآوری بالا رفته است و این اشتباهات در تاریخ فوتبال ایران سابقه نداشته است. نمی‌توانم بگویم این اشتباهات در جهت منافع فردی یا گروهی است تنها می‌توانم دو اشاره داشته باشم. اول آنکه علم و دانش داوران امروز از داوران زمان ما بیشتر است اما فرق داوران امروز و دیروز این است که آن افراد در جامعه صاحب شخصیتی مقبول‌تر بوده و از جهت طبقه‌بندی اجتماعی طیف تعریف شده‌تری بودند. 

غیاثی از نسل اول داوری صحبت می‌کند تا شمه‌ای از آغاز داوری سیستماتیک را تشریح کند. او می‌گوید: در سال 1347 برای اولین بار در کشور ما داوری به صورت رسمی مطرح شد و استاد داود نصیری فراخوان داد تا داوران و علاقمندان در کلاس‌های او شرکت کنند. باور نمی‌کنید کلاس‌های او 3 ماه طول کشید، ما آنجا پخته و جا افتاده شدیم. حالا کلاس 5 روزه می‌گذارند و داوران جوان از لحاظ تئوری بالنده می‌شوند. اما از لحاظ تجربه سطح قابلی پیدا نمی‌کنند. ما در آن کلاس‌ها با برادران خوشخوان، هادی دزفولی، اردشیر لارودی، مصطفی ممیز، منوچهر نظری، محمد ریاحی، رشید حسن‌زاده، محمد اطهری و هروس باغومیان همکلاس بودیم اما بد نیست بدانید داوران نسل قبل از آن یا فوتبالیست‌های قدیمی بودند که به صورت تجربی سوت می‌زدند یا معلمان ورزش بودند که در جامعه مقبولیت فراتر از حال داشتند. اینکه داوری نسل قدیم ما در کارش موفق‌تر بود به علت همین تجربه بالاتر و شخصیتی است که خدمت‌تان معروض داشتم.

درباره آسیب‌شناسی توانبخشی داوران، سیدرضا غیاثی که خودش مبحث اشتباهات داوری ناشی از مشکلات بینایی‌سنجی را آغاز کرده بود، ادامه کلام داد و گفت: نه تنها مبحث بینایی‌سنجی بلکه در سایر علوم توانبخشی هم می‌توان داوران را تجهیز کرد و عیوب آنها را در حواس مختلف آنها در بحث قدرت بینایی، قدرت شنوایی، قدرت گفتاری، توان عضلانی و حرکتی اصلاح کرد. متاسفانه این کار در زمان مدیریت بنده هم اتفاق نیفتاد و من تصمیم داشتم از سال 1385 با برگزاری سیمنار علمی ـ پزشکی برای داوران این بحث را مطرح کنم. در سال‌های دهه 50 یعنی 40 سال قبل که علم و تکنولوژی به اندازه الان پیشرفت نکرده بود ما تست‌های مختلف پزشکی و توانبخشی می‌دادیم تا صاحب قدرت و توان مضاعفی باشیم.

غیاثی درباره کمیته‌های داوران و نقش و تاثیر آنها روی بهبود عملکرد داور می‌گوید: کمیته داوران باید یک تشکیلات چند بعدی برای رفع عیوب مختلف جامعه هدفش یعنی داور داشته باشد. من تصور می‌کنم زمان تاج که به عنوان نایب رئیس فدراسیون برای تحقق اساسنامه فوتبال مدیریت کمیته داوران را برعهده گرفت، یکی از بهترین ادوار کمیته داوران بود. ایشان رسما مدیریت را برعهده گرفتند و انتخاب افراد زیرمجموعه را به بنده محول کردند. من آقای عسگری را برای ریاست معرفی کردم. آقای صفیری را هم به کار گرفتم و فریدون اصفهانیان را هم به خاطر توانایی‌هایش آوردم. در این عرصه یک کار تیمی هدفمند صورت گرفت و اگر دقت کنید می‌بینید که در این دوره اشکالات داوری تا کمترین حد ممکن در 20 سال گذشته تنزل پیدا کرد. 

غیاثی درباره اینکه روایت‌گر مشکلات داوری برای وزیر او بوده یا خیر از جواب دادن طفره  رفته و می‌گوید: به هر حال من هم نظراتم را منتقل کرده‌ام، وقتی بحث حضور او مطرح می‌شود برای اولین بار به حدیث نفس می‌پردازد و می گوید: من تنها داور قدیمی فوتبال ایران هستم که همراه آقایان نصیری، دانایی‌فرد، سعید صدری، حاج ابوالحسن، برادران حیدری، محمد صالحی، جعفر نامدار، موزون، محسن زمانی، فیروزفر، نیک رفتار و پورامید به عنوان تیم داوری به میدان رفته و سوت زده‌ام و در اولین قضاوتم در سال 1349 تنها 19 سال سن داشته‌ام.

غیاثی حرف‌هایش را با خبر درباره حضور داوران در روز یکشنبه برای جلسه مشورتی با سجادی معاون قهرمانی وزارت ورزش ادامه داد و گفت: امیدوارم دغدغه داوران عزیز برای حضور در این جلسه داوری و مشکلات آن باشد و دوستان مسائل شخصی را مطرح نکنند. متاسفانه در این جور مراسم دوستان می‌آیند و درباره مسائل شخصی خود حرف می‌زنند و از این می‌گویند که چرا به آنها نظارت داده نشده است که به هیچ وجه شایسته به نظر نمی‌رسد.