گردشگری به وفاق در سطوح بالا نیاز دارد

یک کارشناس ارشد علوم سیاسی گرایش روابط بین‌الملل معتقد است: مسئله گردشگری در ایران نیازمند وفاق و عزم جدی، نه در دولت به مثابه کابینه، بلکه در سطوح بالای حاکمیتی است.

سیدمحسن هاشمی - کارشناس مدیریت فرهنگی - در یادداشتی که با عنوان «ضرورت عزم حاکمیت در برخورداری از ظرفیت گردشگری» در اختیار ایسنا قرار داده، آورده است: «در خبرها آمده بود که دولت تایلند برای سال میلادی جاری پنجاه میلیارد دلار درآمد حاصل از صنعت گردشگری پیش‌بینی کرده است. این یعنی معادل پنجاه درصد فروش نفت و گاز ایران در سال.

زهرا احمدی پور - رئیس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری - بر اساس آنچه ایسنا از نشست وی با معاونانش منتشر کرده گفته است: "متاسفانه افق روشنی از این‌که در سال ٢٠١٧ در ایران از ظرفیت گردشگری استفاده کنیم وجود ندارد. دستگاه‌های دولتی دچار کرختی هستند." او در ادامه سخنانش از همکارانش پرسیده، وضعیت سه سال گذشته گردشگری در زمینه‌های ایمنی و رضایتمندی گردشگران چه تفاوتی داشته و آنان پاسخ داده‌اند، آسیب‌شناسی نشده است.

این البته نخستین‌باری نیست که اراده‌ای در سازمان میراث فرهنگی و گردشگری به‌دنبال احیای ظرفیت‌های اقتصادی و اجتماعی گردشگری ایران است. نگارنده در خاطر دارد در سال‌های نخست صدارت حسین مرعشی بر سازمان میراث فرهنگی و گردشگری او نیز در گفت‌وگوها و برنامه‌هایش همین اراده را در زنده‌سازی ظرفیت‌های گردشگری ایران دنبال می‌کرد. البته دوران صدارتش کمتر از دو سال بود و صندلی صدارت میراث‌ فرهنگی و گردشگری را به محبوب رییس دولت نهم، اسفندیار رحیم‌مشایی واگذار کرد.

بر کسی پوشیده نیست که سرزمین پهناور و آب و هوای متنوع ایران دارای ظرفیت‌های قابل توجهی در عرصه گردشگری تاریخی، فرهنگی، مذهبی، کویرگردی و بوم گردشگری است؛ اما غلبه نگاه امنیتی به این مهم باعث شده تا امکان برخورداری از این  صنعت پاک (در مقابل سایر صنایع آلاینده محیط زیستی) در کشورمان فراهم نشود. در همین زمینه است که هر از گاهی مدیرانی در سازمان میراث فرهنگی و گردشگری به این امر متمایل می‌شوند و پس از اندک زمانی درمی‌یابند که علاوه بر این‌که سازمان تحت مدیریت‌شان همسو با تحولات ساختارهای اداری جهان، پیش نرفته و با تصدی‌گری و مداخلات خود مانع توسعه ماموریت‌شان است، نیروهایی در دیگر مراجع قدرت با هر تحرکی در این زمینه با دلواپسی علاوه بر رصد اوضاع به مداخلات فراقانونی دست خواهند زد که به ناچار علاقه‌مندان به توسعه گردشگری ترجیح می‌دهند، عطایش را به لقایش ببخشایند.

به‌نظر می‌رسد مسئله گردشگری در ایران نیازمند وفاق و عزم جدی، نه در دولت به مثابه کابینه، بلکه در سطوح بالای حاکمیتی است تا از ره‌آورد این صنعت پاک بتوان علاوه بر ایجاد اشتغال و تولید ثروت و رفاه در کشور نسبت به معرفی فرهنگ و آداب ایران اسلامی به جهانیان نیز بهره برد.»