تاریخ:
دختران ایرانی و شگفتی‌سازی‌های جهانی / وقتی حتی باید با ناباوری هم بجنگند 
درس نود و هشت
درختی که پرنده‌ها را می‌کشد
به نظر می‌رسد این پدیده یکی ازعواقب تاسف بار داشتن دانه‌های بسیار چسبناک است و تولید تعداد زیادی دانه خوشه‌ای باعث می‌شود که پرنده‌ها به طرز مرگباری گرفتار شوند.
بیشتر گونه‌های زیستی به منظور دستیابی به غذا یا برای نجات خودشان دست به حمله می‌زنند و معمولا این کار را بر اساس غریزه انجام می‌دهند. درختی در جهان وجود دارد به نام Pisonia grandis که به نظر می‌رسد از قوانین متفاوتی تبعیت می‌کند. این گونه درخت بدون هیچ دلیل مشخصی پرنده‌ها را می‌کشد.
به گزارش ایسنا و به نقل از نیچر ورد نیوز، درختان پیزونیا که به نام « درختان پرنده‌گیر » نیز شناخته می‌شوند در هاوایی، نیوزلند و هندوستان یافت می‌شوند. این گونه مشابه با دیگر گیاهان گوشتخوار نیست و حجم زیاد پرنده‌هایی که در پای آن مرده‌اند قدرت مرگبار درخت را نشان می‌دهند.
پیزونیا دانه‌های چسبناکی تولید می‌کند تا حشره‌ها را به دام بیندازد. وقتی پرنده بر روی شاخه‌های این درخت می‌نشیند تا حشره‌ها را صید کند این دانه‌ها روی آن‌ها می‌افتند. تعداد زیادی پوسته دانه به بدن پرنده‌ها می‌چسبد و پرنده‌ها آن قدر سنگین می‌شوند که نمی‌توانند پرواز کنند.
پرنده‌ها به زمین و به شاخه‌ها می چسبند و مدت‌ها در همین حال می‌مانند تا از گرسنگی بمیرند. دیگر صیادان مثل جغدها و سایر پرنده‌هایی که برای تغذیه از پرنده‌های مرده به درخت نزدیک می‌شوند نیز با سرنوشت مشابهی مواجه می‌شوند.
نکته عجیب در این مورد آن است که هیچ دلیل مشخص و روشنی برای این کشتار دسته جمعی وجود ندارد. چندی پیش اکولوژیستی به نام آلن بورگر از دانشگاه ویکتوریا سعی کرد نشان دهد که درخت چه سودی از کشت و کشتار پرنده‌ها می‌برد اما به هیچ نتیجه‌ای نرسید.
نتایج آزمایش‌های او به طرز متقاعد کننده‌ای نشان می‌دهد که پیزونیا مشخصا از به دام انداختن فجیع پرنده‌ها هیچ سودی نمی‌برد. چسبیدن به بدن پرنده هیچ فایده‌ای برای دانه‌های درخت ندارد و موجب رشد سریع‌تر یا بهتر آن‌ها نمی‌شود. مواد مغذی حاصل از پرنده‌های مرده نیز در مقایسه با موادی که درخت از پرنده‌های زنده به دست می‌آورد بسیار ناچیز است.
یک دلیل احتمالی برای رفتار پیزونیا این است که پرنده‌ها احتمالا به انتقال دانه‌ها به دیگر جزیره‌ها کمک می‌کنند. پرنده‌های مرده با افتادن در آب راه خود را به سمت پیکره‌های آبی در سایر جزیره‌ها پیدا می‌کنند. اما در صورتی که دانه‌ها ظرف پنج روز غرق شدن در آب از بین بروند این فرضیه عملا باطل می‌شود. با این حال بورگر دریافت که اگر دانه‌ها از طریق فضله پرنده‌های زنده دفع شوند در طول مدت چهار هفته زنده خواهند ماند. بنابراین زنده نگه داشتن پرنده‌ها کلید پراکنش دانه‌هاست.
به نظر می‌رسد این پدیده یکی ازعواقب تاسف بار داشتن دانه‌های بسیار چسبناک است و تولید تعداد زیادی دانه خوشه‌ای باعث می‌شود که پرنده‌ها به طرز مرگباری گرفتار شوند.
بورگر پیشنهاد می‌کند که مرگ پرنده‌ها بیشتر یک اثر جانبی تاسف‌بار و ناخواسته است و هدف پیزونیا نیز به هیچ عنوان کشتن پرنده نیست.
تحقیقات بورگر در Journal of Tropical Energy به چاپ رسیده است.
به گزارش ایسنا و به نقل از نیچر ورد نیوز، درختان پیزونیا که به نام « درختان پرنده‌گیر » نیز شناخته می‌شوند در هاوایی، نیوزلند و هندوستان یافت می‌شوند. این گونه مشابه با دیگر گیاهان گوشتخوار نیست و حجم زیاد پرنده‌هایی که در پای آن مرده‌اند قدرت مرگبار درخت را نشان می‌دهند.
پیزونیا دانه‌های چسبناکی تولید می‌کند تا حشره‌ها را به دام بیندازد. وقتی پرنده بر روی شاخه‌های این درخت می‌نشیند تا حشره‌ها را صید کند این دانه‌ها روی آن‌ها می‌افتند. تعداد زیادی پوسته دانه به بدن پرنده‌ها می‌چسبد و پرنده‌ها آن قدر سنگین می‌شوند که نمی‌توانند پرواز کنند.
پرنده‌ها به زمین و به شاخه‌ها می چسبند و مدت‌ها در همین حال می‌مانند تا از گرسنگی بمیرند. دیگر صیادان مثل جغدها و سایر پرنده‌هایی که برای تغذیه از پرنده‌های مرده به درخت نزدیک می‌شوند نیز با سرنوشت مشابهی مواجه می‌شوند.
نکته عجیب در این مورد آن است که هیچ دلیل مشخص و روشنی برای این کشتار دسته جمعی وجود ندارد. چندی پیش اکولوژیستی به نام آلن بورگر از دانشگاه ویکتوریا سعی کرد نشان دهد که درخت چه سودی از کشت و کشتار پرنده‌ها می‌برد اما به هیچ نتیجه‌ای نرسید.
نتایج آزمایش‌های او به طرز متقاعد کننده‌ای نشان می‌دهد که پیزونیا مشخصا از به دام انداختن فجیع پرنده‌ها هیچ سودی نمی‌برد. چسبیدن به بدن پرنده هیچ فایده‌ای برای دانه‌های درخت ندارد و موجب رشد سریع‌تر یا بهتر آن‌ها نمی‌شود. مواد مغذی حاصل از پرنده‌های مرده نیز در مقایسه با موادی که درخت از پرنده‌های زنده به دست می‌آورد بسیار ناچیز است.
یک دلیل احتمالی برای رفتار پیزونیا این است که پرنده‌ها احتمالا به انتقال دانه‌ها به دیگر جزیره‌ها کمک می‌کنند. پرنده‌های مرده با افتادن در آب راه خود را به سمت پیکره‌های آبی در سایر جزیره‌ها پیدا می‌کنند. اما در صورتی که دانه‌ها ظرف پنج روز غرق شدن در آب از بین بروند این فرضیه عملا باطل می‌شود. با این حال بورگر دریافت که اگر دانه‌ها از طریق فضله پرنده‌های زنده دفع شوند در طول مدت چهار هفته زنده خواهند ماند. بنابراین زنده نگه داشتن پرنده‌ها کلید پراکنش دانه‌هاست.
به نظر می‌رسد این پدیده یکی ازعواقب تاسف بار داشتن دانه‌های بسیار چسبناک است و تولید تعداد زیادی دانه خوشه‌ای باعث می‌شود که پرنده‌ها به طرز مرگباری گرفتار شوند.
بورگر پیشنهاد می‌کند که مرگ پرنده‌ها بیشتر یک اثر جانبی تاسف‌بار و ناخواسته است و هدف پیزونیا نیز به هیچ عنوان کشتن پرنده نیست.
تحقیقات بورگر در Journal of Tropical Energy به چاپ رسیده است.
لینک کوتاه: کپی لینک
منابع امنیتی تل‌آویو: هیچ نشانه قطعی از ارتباط ایران با حادثه فلای دبی نیست پیام تسلیت فرمانده کل ارتش به عراقچی فیاض زاهد: آقای رئیس جمهور؛ جنگی ویرانگر در کمین است، از آبروی خود مایه بگذارید هشدارهای فیاض زاهد در جلسه‌ای با پزشکیان: خطر جنگی ویرانگر در کمین ماست آموزش و پرورش: استعفای معلمان شایعه است / عده‌ای به دنبال تعطیلی آموزش حضوری هستند گفت‌وگوی ریاض و واشنگتن درباره تقویت همکاری‌های دفاعی استقرار ۲ سامانه پاتریوت آمریکا در عربستان و قطر ادعای ترامپ: ایران می‌خواهد به توافق برسد خانم گزارشگر! نگو «مردم می‌پرسند»، بگو «ما می‌پرسیم» هشدار نارنجی هواشناسی برای ۱۸ استان گرانی دندان‌پزشکی و دست‌های خالی بیمه / مدیرعامل بیمه سلامت: فعلا امکان خدمات نداریم سردار قاآنی: باید کمربند دفاع را از افغانستان تا یمن و از ایران تا غزه و لبنان محکم کنیم احتمال تنش نظامی بین ایران و آمریکا با چاشنی «فلای دوبی» وقتی آمریکا از راه دور، رایانه های قضات منتقد نتانیاهو در دادگاه لاهه را غیرفعال کرد شکم‌تان مدام ورم می‌کند؟ شاید فقط نفخ نباشد؛ نشانه‌های بزرگ شدن کبد را بشناسید