گامي بلند به سوي شعور اجتماعي

روزنامه آفرینش نوشت:

روزگاري همدلي، از هم زباني بي نياز بود؛ من مي گويم امروز، نه نيازمند هم زباني است و نه نيازمند همگرايي. همدلي ، آن اتفاق خجسته است در ميان انسان هاي ساکن در ميان مرزهاي يک سرزمين، که دردهاي مشترک دارند و رنج ها و مصيبت هاي مشترکي را تجربه مي کنند، اما در يگانگي و هم پشتي ، کوتاه نمي آيند. حتي اگر شادي هاي مشترک نداشته باشند، به لبخند و هوراي يکديگر با لبخند و هورا پاسخ مي دهند.

مردم ما چنين روزهايي را، بسيار از سر گذرانده اند؛ روزهايي که شادي هاي شان از ميان دردها و مصيبت هايي که با هم از سر گذرانده اند، شکوفه کرده است.

امروز اين سرزمين، حاصل اين به هم حسي رسيدن هاست . به ياد بياوريم روزي را که با صداي " خرمشهر آزاد شد " از خانه به خيابان ها سرازير شديم و بر باور و ايمان يکديگر، بوسه و گل و لبخند، هديه کرديم. آن " آزادي " که خاک اين سرزمين را به دست هاي بالنده ي همين مردم بازگرداند، امروز، درآميخته با " آگاهي " و هم پيوند با نوعي " شعور " اجتماعي – سياسي ، شادي هاي بيکران آنان را به خيابان ها سرريز کرد.

نهادهاي بينش گرا، به تماشاي اين شعور لبريز آمدند. جهاني که در انتظار يک درهم پريشي اجتماعي بود، با نگرش نوين و ديگرگونه ي " انسان ايراني " مواجه شد. انساني که توانست در عين تضريب و تعارض راي هايش، آستانه ي تحمل "ديگري " را در خود بالا ببرد و همدلي اش را به تماشا بگذارد.

اين شعور و آگاهي ، بي شک زاييده ي آن تفکري است که مي داند فقط يک " انسان آزاد " است که مي تواند در بزنگاه هاي اجتماعي – سياسي جامعه ي خود، ابراز وجود کند، انتخاب کند، و مفتخر از نتيجه ي انتخابش، بي هيچ شائبه اي ، شادي و سرور طبيعي اش را درخيابان هاي شهر، به اشتراک بگذارد.

در اين اشتراکِ گل و خنده و شيريني و فريادهاي شادباش، او مي دانست که ديگر نه مواخذه که متبرک خواهد شد؛ زيرااراده اش بر همه ي امتناع ها و اما و اگرها پيشي گرفت و او را در اين برحه ي خاص ، به مرحله اي بالاتر در نظام اجتماعي صعود داد.

ايران و ايراني، با حضور فراگيرش، با هر رنگ و اعتقاد و قوميتي، نشان داد که چه مي خواهد و چگونه مي خواهد. وقتي شائبه ي تنبيه و تزريق احساس گناه، از سوي مسئولان، که منتخبان همين مردم به مسئوليت و مقام داري هستند، حذف و محو شد، ديديم که " شعورمندي " با چه شکوهي فرصت اجابت خواسته ي مسئولان را پاسخ گفت.

آنان که اينک با راي آگاهانه ي اين مردم، بر مسند قدرت تکيه زده اند، به خوبي مي دانند که " قدرت مأخوذ به اراده ي يک ملت " چه ارزش ويژه و چه وزن سنگيني در نهاد خود دارد. مردان قدرت، به نيکي آگاهند که در مشعر حضور شادمانه ي اين ملت در خيابان ها و کوچه ها، وام دار چيستند و بايد پاس دار چه چيزي باشند.