ماه رمضان؛ جلوه ای از سفر اما در دنیای درون

 عصر ایران- ماه مبارک رمضان وارد سومین دهه خود شده است. درباره این ماه از زوایای گوناگون گفته شده ولی شاید کمتر کسی از نگاه سفر و مشخصا گردشگری  معنوی به آن پرداخته باشد.

دکتر منوچهر جهانیان رییس دانشکده گردشگری دانشگاه علم و فرهنگ که تجربه دبیری دومین همایش گردشگری و معنویت را هم در کارنامه خود دارد یکی از اهداف سفر و گردشگری را «جست و جوی کمال»  و ماه رمضان را فرصتی برای سفر  می داند که در دنیای درون تحقق می یابد.

نوشته زیر از این منظر ماه رمضان و سفر در دنیای درون را برمی رسد:

انسان اشرف مخلوقات هستی، خلیفه الله بر روی کره خاکی و پيام آور رسالت و منادی كلام خداوندی برای سعادت ،كمال وتعالی بشريت است.

انسان  پا به عرصه خاکی نهاد و گویی همه عالم مسخرات این موجود الهی شده اند. چه بسا طبیعت، آسمان و زمین، خورشید، ماه و ستارگان و همه و همه ابزار و بستری را برای رشد این موجود فراهم کرده اند تا با حضور خود در طبیعت مسیری بس پیچیده را به سوی پروردگار بپیماید؛ گویی این زمین پلی است برای تعالی و رشد و دست یابی به لقای خالق زیبایی ها و شایسته است همگان دست به دست هم دهند و انسان را در این مسیر یاری کنند.

زندگی روی کره خاکی به سان دنیایی است گذرا و به مثابه سفری هر چند کوتاه، اما در عمق وجودی انسان بستر تعالی را فراهم ساخته است.

حضور انسان خاکی، خود سفری است آسمانی بر روی زمینی که ذره ذره اش به لطف عظمت پروردگار آفریده شده و در این مسیر، انسان با سفرهای گوناگون در بستر زندگی طبیعی و مادی روبروست تا جان را زلال و خود را برای تحقق هدف آفرينش ،خالق هستي بخش مهيا کند.

مسیر هستی و زندگانی خود تلالو پیچ و خم های شناخت حقیقت بوده و گذرگاه های گوناگون برای آن تعبیه شده  و ماه رمضان یکی ازهمین گذرگاه هاست.

ماه مبارک رمضان  جاده عرفانی و انتزاع روح و جان آدمی است در سفر انفسی به جان حقیقت ‌ و معنا؛ و این انسان در مسیر کشف حقایق به لطف پروردگارش گام در سفری خدایی از جنس روح و معنویت می گذارد تا تعالی خویش را بیش از پیش مسجل سازد.

  در دعای ابوحمزه ثمالی در ماه مبارک رمضان می خوانیم: «و یقینی بمعرفتک منی الا رب... و یقین به معرفت پروردگار .. ». این دعا اشاره به همان مبانی معنوی است که از سفر به درون و اعماق وجود از خالق انسان مطالبه می شود.

در دعای ابوحمزه ثمالی انسان از پروردگار طلب فهم و بصیرت می کند و تمامی زندگی خویش را در راستای شناخت هر چه بیشتر درخواست می کند.

در این دعا و سایر دعاهایی که در این ماه بدان سفارش شده یک مسیر شناخت و تقرب به پروردگار درخواست می شود تا انسان با شناخت معنای هستی و تعمق به درون خویش اسباب گام نهادن در مسیر بندگی را فراهم  سازد. 

 انسان در زندگی در جستجوی کمال است و از طرق گوناگون در راستای تحقق این نیاز اقدام می کند. اما این نکته به فراموشی سپرده شده است که انواع سفرهای آفاقی و انفسی خود از مهمترین راههای تحقق این نیاز انسانی بر شمرده می شود.

از این منظر ماه مبارك رمضان را می توان یکی از زمینه های اصلی تحقق اهداف تعالی انسانی دانست زیرا ماهیت ماه بندگی پروردگار را، سفری انفسی و شناخت حقیقت و خالق را عناصر کلیدی عبادت و فضیلت این ماه بیان می کند.

چنین است که می توان گفت انسان  مسافری است همیشگی که تا  حد توان و ظرفیت دریافت نعمات و حقیقت معنا را در این سفر به دست خواهد آورد وهمانا درجست  و جوي گمشده خود و خويشتن براي سيروسلوك وتعالي ونيل به سعادت وكمال حقيقي و مگر تازه ترین تعریف ها از گردشگری و به صورت خاص گردشگری معنوی بر «جست و جوی اصالت و معنی» تأکید نمی ورزد؟