«لیلا» پس از 20 سال به سینماها می‌آید

«لیلا» دوازدهمین فیلم بلند داریوش مهرجویی در سال ۱۳۷۵ ساخته شد و در سالی که به نمایش درآمد، تمام جوایز اصلی جشنواره فیلم فجر را از آن خود کرد. این فیلم هم‌چنین به عنوان بهترین فیلم سال در دوره ۱۲ منتخب نویسندگان و منتقدان در سال ۱۳۷۶ قرار گرفت. این فیلم را می‎توان به نوعی تکمیل کننده سه‌گانه «سارا» و «پری » محسوب کرد که فیلم‌نامه آن هم‌چون دو اثر قبلی اقتباسی است و بر اساس داستانی نوشته مهناز انصاریان به نگارش درآمده است.

«لیلا» اولین فیلمی است که لیلاحاتمی در آن مقابل دوربین داریوش مهرجویی قرار گرفته‌است و این همکاری سال‌ها بعد با فیلم«نارنجی‌پوش» تکرار شد. علی مصفا دیگر بازیگر این فیلم اما پیش از آن در فیلم «پری» با مهرجویی همکاری کرده‌بود و این همراهی در فیلم‌هایی چون «دختر دایی گمشده» و«میکس» تکرار شد. مدیریت فیلم‌برداری این فیلم را محمود کلاری برعهده داشت و تدوین آن با مصطفی خرقه‌پوش بود.موسیقی فیلم نیز توسط کیوان جهانشاهی و فریدون شهبازیان ساخته شد.

این فیلم داستان زنی به نام لیلا را روایت می‌کند و قصه آشنایی او با رضا در یک مراسم شله‌زرد پزان. آشنایی که به ازدواج منجر می‌شود. آن دو اما بعد از مدتی متوجه می‌شوند که لیلا نمی‌تواند فرزندی به دنیا بیاورد. آن‌ها درمان‌های متعدد و آزمایش‌های گوناگونی را دنبال می‌کنند اما...

داریوش مهرجویی به مناسبت اکران «لیلا» در گروه هنروتجربه یادداشتی برای این گروه نوشته‌ و از نمایش این فیلم پس از ۲۰ سال ابراز خرسندی کرده‌ است:« از اين‌كه بعد از ٢٠ سال فيلم «ليلا» در سينما براى علاقه‌مندان اين حرفه نمايش داده خواهد شد بسيار خرسند شدم، اين فيلم كه در سال گذشته توسط لابراتوار صدا و سيما و استوديو فام اسكن و اصلاح رنگ و تبديل به نسخه ديجيتال با كيفيت ۲k گرديد، دوباره قابليت اكران در سينماهاى ايران و جهان را پيدا كرده تا علاقه‌مندان اين عرصه بتوانند از آن لذت ببرند و اين جاى بسى اميدوارى است. اين امر به كوشش گروه سينماى هنروتجربه به ثمر خواهد رسيد كه از مديريت محترم آن كمال تشكر و قدردانى را دارم، اميدوارم وزارت فرهنگ و ارشاد و مديران سينمايى با همين رويكرد كليه نُسَخ فيلم‌هاى تاريخ سينماى ايران را به نسخه ديجيتالى با كيفيت تبديل نمايند و براى حفظ و ماندگارى آن‌ها دريغ نكنند زيرا آيندگان به آن‌ها رجوع خواهند كرد و تاريخ و ادبيات نيازمند بعضى از اين آثار است. پس به نوعى سرمايه ملى محسوب می‌شوند كه در صيانت و حفظ آن بايد كوشا بود».