نگاه مخاطبان/ همه آواره شده‌ایم؛ لعنت به این آوار...

مخاطبان عصر ایران؛ فرشاد مومنی زاده- قلم را پتک کنیم. از دل کلمات، فریاد سر دهیم. بر سر که فرود آوریم و مقابل که هیهات سر دهیم؟ سال‌ها زیر آوار کلمات، دفن شده‌ایم. فریاد سالیان گذشته، اکنون آواره‌مان کرده است؛ قلم‌ها کُند و دست‌ها لرزان. دیگر یارای گفتن هم نیست.

از غیزانیه‌ها گفتیم. از عطش آب در سرزمین آب. از خواب عمیق کودکی در عمق فاضلاب. از ریزش تخته سنگ‌های زمخت بر تن نحیف کودکان. از تشنگی هور در سیرابی لوله‌های نفت. از مکیدن کارون در سرچشمه‌ها و چشم‌های به تر نشسته کشاورزان از پمپاژ بی‌امان جانِ خوزستان به دوردست‌ها. از دفن یک استان زیر ریزگردها.

سال‌هاست گفته‌ایم و نوشته‌ایم؛ بی‌هیچ گوش شنوا، زیر آوار کلمات، مدفون شده و به نفس افتاده‌ایم؛ مثل آخرین نفس‌های پیرمردی زیر خرواری از سنگ و آهن. مثلِ بدن‌های له شده در آوار متروپل. مثلِ خونین‌پسری در آغوش هراسان یک پدر. مثلِ جسد‌های بی‌جان شده. مثلِ هق‌هق‌ ناتمام دختری در چند قدمی برج‌های ویران.

باران هم در چشم‌ها دیگر بند آمده است. شده‌ایم تماشاچی‌های آواره؛ مثل شهروندان دوربین به دست در آوار متروپل. این آخری دیگر چه بود؟! لعنت به این آوار...

این نوع سردرد را جدی بگیرید؛ خطر پنهان برای بینایی

بیشتر بخوانید:

پیام مخاطبان/ هزینه جشن‌های مدارس، موجب خاطره‌های ناخوشایند می‌شوند

پیام مخاطبان/ چرا افزایش حقوق کارگران دولتی ۱۰٪ اعمال می شود؟

نماینده مجلس: فاجعه آبادان، دردی دیگر بر دردهای بی تدبیری است

حسین عبدالباقی، مالک «متروپل» در میان کشته شدگان حادثه

تماشاخانه

اگر تصمیم‌گیر بودم، بساط مصادره اموال را جمع می‌کردم / انرژی خورشیدی نمی‌تواند به‌تنهایی ایران را از بحران برق نجات دهد / خودکفایی به بهای نابودی منابع تمام می‌شود / توسعه آکواریومی ممکن نیست

سد سجاد رود ؛ تخریب جنگل و آوارگی مردم / کوچ اجباری و خانه و زمین‌هایی که غرق می‌شوند

فیلم های دیگر