امروز با مولانا : نیست نشان زندگی تا نرسد نشان تو

 سخت خوش است چشم تو و آن رخ گلفشان تو
دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو به جان تو

فتنه گر است نام تو پرشکر است دام تو
باطرب است جام تو بانمک است نان تو

مرده اگر ببیندت فهم کند که سرخوشی
چند نهان کنی که می فاش کند نهان تو

بوی کباب می‌زند از دل پرفغان من
بوی شراب می‌زند از دم و از فغان تو

بهر خدا بیا بگو ور نه بهل مرا که تا
یک دو سخن به نایبی بردهم از زبان تو

خوبی جمله شاهدان مات شد و کساد شد
چون بنمود ذره‌ای خوبی بی‌کران تو

باز بدید چشم ما آنچ ندید چشم کس
باز رسید پیر ما بی خود و سرگران تو

هر نفسی بگوییَم عقل تو کو چه شد تو را
عقل نماند بنده را در غم و امتحان تو

هر سحری چو ابر دی بارم اشک بر درت
پاک کنم به آستین اشک ز آستان تو

مشرق و مغرب ار روم ور سوی آسمان شوم
نیست نشان زندگی تا نرسد نشان تو

زاهد کشوری بدم صاحب منبری بدم
کرد قضا دل مرا عاشق و کف زنان تو

از می این جهانیان حق خدا نخورده‌ام
سخت خراب می‌شوم خائفم از گمان تو

صبر پرید از دلم عقل گریخت از سرم
تا به کجا کشد مرا مستی بی‌امان تو

شیر سیاه عشق تو می‌کند استخوان من
نی تو ضمان من بدی پس چه شد این ضمان تو

ای تبریز بازگو بهر خدا به شمس دین
کاین دو جهان حسد برد بر شرف جهان تو

باور خطرناک درباره شیر؛ چرا جوشاندن، آفلاتوکسین را از بین نمی‌برد؟

بیشتر بخوانید:

امروز با مولانا: چرا ز قافله یک کس نمی‌شود بیدار

امروز با عطار نیشابوری : ای دل مبتلای من شیفتهٔ هوای تو

امروز با فریدون مشیری : صحبت از پژمردن یک برگ نیست ؛ وای! جنگل را بیابان می‌کنند

امروز با حافظ : حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم

امروز با مولانا : ما ز بالاییم و بالا می رویم

امروز با شهریار : کس نیست در این گوشه فراموش‌تر از من

تماشاخانه

بزرگترین قطع درخت در تاریخ تهران چطور اتفاق افتاد؟ در حدود ۳ سال حدود ۳۰ هزار اصله درخت

ابهام در جمله «سرزمین متعلق به خودش» ؛ به کی؟ افغانستانی‌ها؟ آن هم از زمین‌های چابهار !

فیلم های دیگر