بازگشت دوباره به موسیقی‌های قدیمی ؛ جذب مخاطب بیشتر یا قحطی خلاقیت؟

حالا خیلی وقت است که هر بار یکی از خوانندگان پاپ برای بیشتر دیده شدن قطعه‌ای از خوانندگان پاپ قدیمی را کاور می‌کند تا مخاطبش را به خاطره‌بازی دعوت کنند اما زمانی که پای انتشار یک کار خلاقانه در میان باشد، باید بی‌رحمانه بگوییم که حرفی برای گفتن ندارند!

چرا کمتر شاهد خلاقیت در موسیقی هستیم؟

و اما درباره علت نبودن خلاقیت در عرصه موسیقی، می‌توان گفت که امروزه صنعت موسیقی جهان، چه در ایران و چه در کشورهای پیشرفته، مانند یک کمپانی تجاری بزرگ اداره می‌شود و هنر سال‌ها است، جای خود را به تجارت داده است. در این دوره کمپانی‌های هنری ریسک نمی‌کنند. آن‌ها به دنبال این هستند که هنرمند تا حد امکان برایشان کار کند و در جدیدی برای کسب درآمد بیشتر برای آنها باز کند که در این صورت می‌توان به این نتیجه رسید که آنچه به عنوان موسیقی تولید می‌شود، هنر نیست، بلکه تجارت است.

هنرمند مستقلی را در خارج از ایران فرض کنید که بدون بهره‌مند بودن از حمایت هیچ کمپانی، بتواند کنسرت‌های هزار نفره برگزار کند و کلیه حقوق مادی و معنوی کارهایش هم متعلق به خود او باشد اما برای اینکه به شهرت و پول بیشتر برسد، با یک کمپانی بزرگ تولید موسیقی قرارداد ببندد اما تنها مدتی بعد، قرارداد خود را لغو کند.

درحقیقت زمانی که این هنرمند قرار است که با آن لیبل همکاری داشته باشد، باید هر آنچه را که آنها می‌گویند بسازد و نباید ایده‌ها و خلاقیت خود را در کار دخیل کند.

روند کاری هم در این کمپانی‌ها بدین صورت است که آهنگ‌ها توسط یک تیم نوشته می‌شوند؛ یعنی یک نفر متن ترانه و یک نفر ملودی را می‌سازد. آهنگ‌ها براساس یک فرمول مشخص نوشته می‌شوند و همانند تکه‌های پازل کنار هم قرار می‌گیرند. برخلاف گذشته که یک هنرمند به تنهایی ایده کل اثر را خلق می‌کرد. درحقیقت این لیبل‌ آنچه را که مردم می‌خواهند را بررسی می‌کنند و براساس آن به نویسندگان دستور می‌دهد که آهنگ را بنویسند. آهنگ نیز باید به گونه‌ای باشد که در کمتر از ۹ ثانیه مخاطب را جذب کند و در همین چند ثانیه ترانه آن آغاز شود.

حالا روند کاری برای خوانندگان و بسیاری از هنرمندان در ایران هم به همین صورت است؛ به گونه‌ای که به صورت مقطعی با آنها قرارداد می‌بندند و باید آنچه که به آنها دیکته می‌شود را مو به مو انجام دهند اما برخی از آنها بعد از مدتی همکاری خود را با این کمپانی‌ها قطع می‌کنند که به واسطه شهرت و محبوبیتی که به دست آورده‌اند، امکان ادامه حیات برایشان فراهم است و در غیر این صورت هم مجبور به خداحافظی با عرصه موسیقی می‌شوند. آن دسته از افرادی هم که از ابتدا ترجیح بر فعالیت مستقل را دارند، به علت رعایت نشدن حقوق کپی رایت در ایران، به قدر کافی دیده نمی‌شوند.

چرا آهنگ‌های قدیمی هنوز هم پر طرفدارند؟

قحطی ملودی آن چیزی است که هنرمندان موسیقی امروز با آن مواجه شدند. آهنگسازان قدیمی مانند همایون خرم، علی تجویدی و مرتضی‌خان محجوبی در سال‌های حیات خودملودی‌هایی را آفریدند که به شدت ماندگار شد و هنرمندان جوان‌ امروز وقتی می‌بینند موسیقی‌شان با وجود داشتن علم و سواد، کاربردی برای مردم ندارد و مورد استقبال نیست، آثار قدیمی را کاور یا بازآفرینی می‌کنند. در واقع این کار به تثبیت هنری آنها کمک می‌کند.

برای همین امروز شاهد مرور موسیقی‌های شش و هشت‌ قبل از انقلاب اسلامی هستیم که بازخوانی می‌شوند تا خوانندگان جوان را ماندگار کنند.

۱۰ کتاب که آینده را با دقتی عجیب پیش‌بینی کردند؛ از هوش مصنوعی تا فناوری‌های مدرن

بیشتر بخوانید:

کنسرت‌های پاییزی پایتخت ؛ کدام خوانندگان روی کدام صحنه؟

سورپرایز ویژه اسطوره موسیقی ایران در دبی برای هادی چوپان (فیلم)

آتش بی خاکستر  رونمایی شد 

تماشاخانه

یوسف مجید‌زاده ؛ کاشف «خط شرق» و «حلقه گمشده تمدن بشریت» در ایران

پل ورسک ؛ یکی از عجیب‌ترین پل‌های جهان و شاهکار مهندسی ۹۰ ساله / آنچه درباره‌اش نمی‌دانید

فیلم های دیگر