مشاهیر

یک خرس قهوه ای رفته بود سر وقت کندوهای زنبور عسل منوچهر خان ستوده.

کشور هم شلوغ شده بود و همه جا صحبت از مرگ بر شاه بود دیگه هفته ای یکی دو بار بیشتر همدیگر را نمی دیدند. 

 جنازه متعفن دکتر غرق در خون جلوی درب آشپزخانه افتاده بود. نیمی از سرش متلاشی شده بود.

دو سه دقیقه‌ای استاد چشم در چشم شیر باابهت و درنده شد. نه شیر تکان می‌خورد، نه استاد.

«زنه هم از ماشین پیاده شد، یه سیگاری روشن کرد. خوب‌ خوب رویش به ما نبود، اما دلم هری ریخت. گمونم عفت بود؛ همون آبجی نانجیب ما. گفتم: خود خیر ندیده‌شه!»

امیرتیمور بعد از آزاد شدن، تصمیم به گرفتن انتقام می‌گیرد. پس تحقیق می‌کند و پی به عشق بی‌فرجام ناصرالدین میرزا به نیرعظمی می‌برد.

قوام که به نزد ناظم‌الاطبا رفته بود، بنده خدا نمی‌دانست این نوجوان بازیگوش و فرصت‌طلب از رازهای مربوط به بیماری‌اش باخبر شده و در یکی از مهم‌ترین بزنگاه‌های تاریخ ایران، آن را رو می‌کند.

در انتهای برداشت، از فردین اشتباهی سر زد و مجبور شدند صحنه را دوباره بگیرند. اما ایران خانم هرچه اشک بود، خرج همان برداشت اول و بازی درجه یک خودش کرده بود.

ستار با هوش ذاتی خود خیلی زود فهمیده بود که آن دو نفر در حال فرار هستند، اما از ترس گیر افتادن تصمیم گرفته‌اند در جایی پنهان شوند تا در موقع مقتضی به حسن‌آباد بازگردند.

کسی چه می‌داند؛ شاید رهی هم دوست داشت برای آخرین بار با مریم‌خانمش خداحافظی کند. آخر، رهی هیچ‌گاه ازدواج نکرد و مریم‌خانم را همیشه مثل جان عزیز می‌داشت.

مدتی بعد، فلور از شاپور باردار شد و همین، آغاز تراژدی زندگی او بود. با وجود اصرار شاپور و هما، حاضر نشد جنینش را سقط کند.

پدر هم حرف او را باور می‌کند، پسرش را گناهکار می‌داند و او را می‌کشد. اما پس از آن، نامادری که حتی از جسد پسر هم می‌ترسد، سر او را در دیگی می‌جوشاند.

آقای بهزادی که تازه شستش خبردار شده بود داستان چیه، به ساعت خودش نگاهی کرد و دید که بله، کم‌کم سروکله آقای جادوگر پیدا می‌شود.

خود تاج‌السلطنه همیشه از بخت بدش می‌نالیده است. یکی از جالب‌ترین اتفاقاتی که برای او می‌افتد، مجلس انتخاب همسر برای ملیجک ناصرالدین‌شاه است.

او که در عین ازدواج با دخترعمویش فخری خانم گلستان وارد رابطه عاطفی بسیار عیان با فروغ فرخزاد شد و حتی برای راضی کردن فخری به این رابطه، او را نزد پدر خود آقا سید محمدتقی که در واقع عموی خود فخری می‌شد برد و فخری هم رضایت داده بود که فروغ باشد.

در این میان، باغچه‌بان با چشمک زدن به رئیس کلانتری او را به اتاقی فرامی‌خواند.

عمرش به دنیا بود که بعد از مدتی کم‌کم زخم‌های مهلک سر و بدنش التیام پیدا کرد، اما این سرآغازی شد بر طغیان بی‌بی مریم علیه نظام ایلیاتی بختیاری که این چه وضعی است که یک زن باید برخلاف میلش ازدواج کند.

کیارستمی بنده‌خدا هم که احتمالاً ترسیده بوده، گفته: «بزنید همدیگه رو، ولی نه خیلی محکم!»

حضور حسین پناهی در آن جمع، با آن هیبت ساده لولی‌وش و گویش شیرین چون قندش، هنوز هم بعد از 4 دهه دل از بیننده می‌رباید. او سبک بازی‌اش را در دو دهه بازیگری‌اش چندان تغییر نداد.

نجف دریابندری وقتی در سال ۱۳۳۷ از زندان آزاد شد، دچار افسردگی و سرگشتگی شدیدی شده بود. سرخوردگی ناشی از شکست دولت دکتر مصدق و چهار سال اسارت، ابر ناامیدی را بر آسمان دل نجف افکند.