مائوئیسم

کتاب از محفل کوچک دوستانه‌ای یاد می‌ کند که در آن جمع رفقا تصمیم می‌ گیرند تفنگی بخرند و چون پول ندارند بر آن می‌شوند تفنگ را بدزدند اما بعد می‌ فهمند اصلا این تفنگ شکاری است و خوب شد که نه آن را خریدند و نه دزدیدند. 

مائو روستازاده‌ای بود که تا پایان عمر خود به این روستازادگی افتخار می‌کرد و همان‌طور که در کتاب هم بارها و بارها به آن اشاره می‌شود هرگز زیر بار پروتکل‌های رسمی عالم سیاست و دیپلماسی نرفت و با پیژامه و دهانی که بوی سیر و پیاز می‌داد به دیدن مقامات عالی‌رتبه کشورهای دیگر می‌رفت.