چرا جنگنده‌های نسل ششم اینقدر بزرگ هستند؟

طراحی این هواپیماها از جنگنده‌های صرف فراتر رفته و به «مراکز فرماندهی پرنده» تبدیل شده‌اند. آن‌ها برای مدیریت میدان نبرد و هماهنگی با تیم‌های بدون سرنشین در یک سیستم سیستم‌ها ساخته شده‌اند.

با رونمایی از ماکت جنگنده GCAP، سوالی مطرح شد: چرا جنگنده‌های نسل ششم اینقدر بزرگ شده‌اند؟ این روند نشان می‌دهد که ابعاد بزرگ، یک ویژگی مهم برای نسل آینده هواپیماهای نظامی است.

به گزارش گجت نیوز، طراحی این هواپیماها از جنگنده‌های صرف فراتر رفته و به «مراکز فرماندهی پرنده» تبدیل شده‌اند. آن‌ها برای مدیریت میدان نبرد و هماهنگی با تیم‌های بدون سرنشین در یک سیستم سیستم‌ها ساخته شده‌اند.

جنگنده‌های GCAP و J-36: نشانه‌های یک تغییر بزرگ

زمانی که ماکت کامل برنامه مشترک جنگنده هوایی جهانی (Global Combat Air Program – GCAP) با مشارکت ژاپن، ایتالیا و بریتانیا رونمایی شد، بسیاری از بزرگی آن شگفت‌زده شدند. این بزرگی، روندی است که در نسل بعدی جنگنده‌ها مشاهده می‌شود.

بیش از یک سال پیش، جهان شاهد اولین برنامه از چندین طرح نسل ششم بود؛ جنگنده Chengdu J-36 چین در دسامبر ۲۰۲۴ در ویدیوهای منتشرشده به پرواز درآمد. جنگنده J-36 که گاهی «هیولای آسمان» نامیده می‌شود، حدود ۲۲٫۸ متر طول دارد و وزن آن بین ۴۵۰۰۰ تا ۵۴۰۰۰ کیلوگرم تخمین زده می‌شود.

J-36 دارای بدنه بدون دم و بال ترکیبی است که ویژگی هواپیماهای رادارگریز این نسل است، اما پیکربندی غیرمتعارف سه موتوره دارد. یک تحلیلگر طراحی هواپیما در آمریکا اظهار داشت که استفاده از سه موتور به جای دو موتور نشان می‌دهد این هواپیما یک نمونه آزمایشی برای اعتبارسنجی مفاهیم یا سخت‌افزارهای خاص است. ممکن است نیاز به نیروی رانش بالا به دلیل وزن اضافی این قطعات آزمایشی باشد.

F-47: فرماندهی در آسمان

در مقایسه، بزرگ‌ترین جنگنده نسل پنجم آمریکا، F-22 رپتور (F-22 Raptor)، حدود ۱۸٫۹ متر طول دارد و وزن خالی آن ۱۹۶۵۹ کیلوگرم و حداکثر وزن برخاست آن ۳۷۸۷۴ کیلوگرم است. هواپیمای در نظر گرفته‌شده برای جایگزینی F-22، یعنی بویینگ F-47، فقط در تصاویر رندرشده هنری دیده شده است. با این حال، تخمین زده می‌شود که F-47 وزنی معادل ۴۰۸۲۳ کیلوگرم یا بیشتر داشته باشد، که آن را در ابعادی نزدیک به J-36 قرار می‌دهد.

این طراحی‌های نسل ششم بسیار فراتر از جنگنده‌های پیشین خود هستند. آن‌ها علاوه بر نبرد هوایی، عملکردهای بیشتری را به عنوان «مراکز فرماندهی پرنده» برای مدیریت میدان نبرد انجام خواهند داد. نیروی هوایی ایالات متحده در گزارشی که یک ماه پیش از اعلام برنامه F-47 در مارس ۲۰۲۵ منتشر شد، چشم‌انداز خود را برای سال ۲۰۵۰ تشریح کرد که شامل هواپیماهایی فراتر از جنگنده‌های سنتی است.

F-47 با وجود ابعاد بزرگ‌تر، رادارگریزتر خواهد بود. این هواپیما قابلیت مانور نبرد هوایی نزدیک را با بردی بسیار گسترده‌تر و مجموعه‌ای چشمگیرتر از سلاح‌های دوربردتر جایگزین خواهد کرد.

همچنین، این هواپیما برای کار در یک «خانواده از سیستم‌ها» طراحی شده است که بسیاری از آن‌ها بدون سرنشین خواهند بود. طراحان برنامه‌های F-47، GCAP و برنامه اروپایی Future Combat Air System (FCAS) همگی هواپیماهایی را در مرکز یک سیستم سیستم‌ها طراحی می‌کنند که داده‌ها را از ماهواره‌ها، پهپادها و نیروهای زمینی جمع‌آوری کرده و به گره‌های فرماندهی دیگر منتقل می‌کنند.

جان هوهن، کارشناس سیاست دفاعی در رند (RAND)، توضیح داده است که این جت‌ها بسیار رادارگریزتر از F-35 یا F-22 خواهند بود. آن‌ها برد بلندتری خواهند داشت و مملو از حسگرها و تجهیزات الکترونیکی خواهند بود. او تاکید کرد: «جتی که اول دشمن را شناسایی کند، معمولا برنده است.» به همین دلیل، توانایی شناسایی اهداف رادارگریز و پنهان ماندن، اکنون مهم‌تر از سرعت یا مانورپذیری خام است و این اساس توسعه و ساخت این هواپیماها خواهد بود.

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر

نمایی از «اردوگاه پناهجویان لهستانی در تهران»؛ سال ۱۳۲۲

خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل