آیا مغز واقعاً از «تنهایی» بیمار می‌شود؟/ چرا با وجود شبکه‌های اجتماعی هنوز احساس تنهایی می‌کنیم؟

تنهایی فقط یک احساس گذرا نیست؛ می‌تواند روی مغز، سیستم ایمنی و سلامت جسمی اثر بگذارد. انسان موجودی اجتماعی است و مغز ما برای ارتباط ساخته شده است. شاید به همین دلیل، رابطه‌های انسانی یکی از مهم‌ترین عوامل محافظت از سلامت روان و شناختی باشند.

تنهایی معمولاً به‌عنوان یک احساس عاطفی شناخته می‌شود، اما دانشمندان حالا می‌گویند اثر آن می‌تواند بسیار فراتر از حال روحی باشد. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند تنهایی مزمن ممکن است روی مغز، حافظه و حتی طول عمر اثر بگذارد؛ تا جایی که برخی متخصصان، آن را با خطراتی مثل سیگار کشیدن مقایسه می‌کنند.

مغز انسان، اجتماعی است

به گزارش خبرآنلاین، مغز انسان برای ارتباط اجتماعی طراحی شده است. تعامل با دیگران روی احساس امنیت، تنظیم استرس، حافظه و سلامت روان اثر مستقیم دارد.

وقتی این ارتباط‌ها کاهش پیدا می‌کند، مغز وارد وضعیت «تهدید» می‌شود و استرس مزمن افزایش می‌یابد.

تنهایی و افسردگی

افراد تنها بیشتر در معرض افسردگی، اضطراب و اختلال خواب قرار دارند. دانشمندان معتقدند انزوا می‌تواند مدارهای مغزی مرتبط با پاداش و احساس تعلق را تحت تأثیر قرار دهد.

التهاب؛ حلقه پنهان ماجرا

یکی از یافته‌های مهم سال‌های اخیر این است که تنهایی مزمن با افزایش التهاب در بدن ارتباط دارد. التهاب مزمن می‌تواند خطر بیماری قلبی، دیابت و حتی زوال شناختی را افزایش دهد.

آیا تنهایی خطر آلزایمر را بالا می‌برد؟

برخی مطالعات نشان داده‌اند افراد منزوی ممکن است بیشتر در معرض افت شناختی و آلزایمر قرار بگیرند. پژوهشگران می‌گویند تعامل اجتماعی مثل یک «ورزش برای مغز» عمل می‌کند و به حفظ حافظه و عملکرد ذهنی کمک می‌کند.

چرا با وجود شبکه‌های اجتماعی هنوز احساس تنهایی می‌کنیم؟

ارتباط دیجیتال همیشه جای ارتباط واقعی را نمی‌گیرد. بعضی پژوهش‌ها نشان می‌دهند استفاده افراطی از شبکه‌های اجتماعی حتی می‌تواند احساس انزوا را بیشتر کند.