عصر ایران - سال 1987، تویوتا در نمایشگاه خودروی توکیو از یکی از متفاوت ترین خودروهای مفهومی خود با نام AXV-II رونمایی کرد؛ کانسپتی که اگرچه تنها در یک نسخه ساخته شد، اما تاثیر آن سال ها بعد در قالب یک خودروی تولید انبوه به خیابان ها رسید.
AXV-II با طراحی بسیار آینده نگرانه خود، بیش از هر چیز به خاطر درهای پروانه ای مشهور شد. این درها علاوه بر باز شدن به سمت بالا، بخشی از سقف شیشه ای خودرو را نیز تشکیل می دادند و به سرنشینان اجازه می دادند حتی در فضاهای پارک تنگ نیز به راحتی وارد یا خارج شوند. استفاده گسترده از شیشه در سقف و قسمت عقب، ظاهری شبیه به یک حباب شفاف برای خودرو ایجاد کرده بود که در اواخر دهه 1980 کاملا غیرمعمول به نظر می رسید.
برخلاف ظاهر کاملا آینده نگر، زیر پوسته این کانسپت از قطعاتی آشنا استفاده شده بود. تویوتا برای کاهش هزینه توسعه، موتور 1.3 لیتری 4 سیلندر، گیربکس اتوماتیک 4 سرعته و بسیاری از اجزای فنی را از استارلت به AXV-II منتقل کرد. این پیشرانه 109 اسب بخار قدرت و 128 نیوتن متر گشتاور تولید می کرد که برای یک خودروی مفهومی سبک وزن، عملکرد قابل قبولی به همراه داشت.
اما مهم ترین دستاورد AXV-II این بود که برخلاف بسیاری از خودروهای مفهومی که هرگز از مرحله نمایشگاهی فراتر نمی روند، تقریبا بدون تغییر اساسی وارد خط تولید شد. تویوتا در سال 1990 مدل Toyota Sera را با همان درهای پروانه ای، سقف شیشه ای و طراحی کلی AXV-II روانه بازار ژاپن کرد؛ خودرویی که بعدها حتی الهام بخش طراحی مکانیزم درهای ابرخودروی افسانه ای مک لارن F1 نیز شد.
AXV-II یکی از موفق ترین کانسپت های تاریخ تویوتا به شمار می رود؛ خودرویی که نشان داد یک ایده جسورانه می تواند تقریبا بدون قربانی شدن در مسیر تولید، به واقعیت تبدیل شود و سال ها بعد نیز الهام بخش یکی از مشهورترین سوپراسپرت های جهان باشد.
