معماری که می خواست زندگی انسان ها را به یکدیگر نزدیک تر کند (+تصاویر)

عصر ایران- جووانی میکلوتچی معمار برجسته ایتالیایی، تقریبا یک قرن از عمر خود را صرف یافتن راه هایی کرد که معماری بتواند کیفیت زندگی و ارتباط میان انسان ها را ارتقا دهد. او که در سال 1891 در توسکانی متولد شد، بناها را صرفا بر اساس کارکردشان تعریف نمی کرد و معتقد بود فضاهای معماری باید امکان دیدار، گفت وگو و شکل گیری روابط انسانی را فراهم کنند.

میکلوتچی در طراحی کلیساها، بانک ها و ساختمان های عمومی تلاش می کرد معماری را از یک ظرف صرف برای انجام فعالیت های روزمره فراتر ببرد. از نگاه او، تجربه حضور در یک فضا می توانست افراد را به یکدیگر نزدیک کند و به همین دلیل هر پروژه فرصتی برای خلق یک تجربه فضایی متفاوت بود.

کلیسایی در دل بزرگراه

یکی از شناخته شده ترین آثار او، کلیسای آتواسترادا در نزدیکی فلورانس است؛ بنایی که در کنار یک بزرگراه ساخته شد و معماری آن با مفهوم یادبود پیوند خورد. ستون های بتنی کلیسا مانند شاخه های درخت از زمین بالا می روند و سقفی شبیه یک چادر بر فراز آن ها قرار گرفته است.

این بنا به یاد کارگرانی ساخته شد که هنگام احداث بزرگراه جان خود را از دست دادند و میکلوتچی تلاش کرد فضایی ایجاد کند که مسافران در آن مکث کنند و برای لحظاتی از سرعت و شتاب سفر فاصله بگیرند.

معماری پس از یک فاجعه

در لونگارونه، معماری میکلوتچی با سوگ یک جامعه پیوند خورد. پس از فاجعه سد وایونت در سال 1963 که بخش بزرگی از شهر را ویران کرد و کلیسای قدیمی آن نیز از بین رفت، او کلیسایی با ساختاری متفاوت طراحی کرد.

این مجموعه شامل دو آمفی تئاتر بزرگ است؛ یکی برای عبادت و دیگری فضایی باز رو به آسمان. این طراحی تلاش می کرد علاوه بر پاسخ به نیاز مذهبی، مکانی برای گردهم آمدن دوباره جامعه ای فراهم کند که یکی از تلخ ترین فجایع ایتالیا را تجربه کرده بود.

وقتی بانک به فضای عمومی تبدیل می شود

میکلوچینی حتی در طراحی یک بانک نیز به دنبال ایجاد فضایی برای تعامل اجتماعی بود. شعبه مونته دی پاسکی در کول دی وال دلسا حول یک میدان عمومی سرپوشیده شکل گرفته است؛ فضایی که مردم می توانند در آن حرکت کنند، مکث داشته باشند و با یکدیگر دیدار کنند.

به این ترتیب، ساختمانی که معمولا با مفهوم امنیت، کنترل و فضای بسته شناخته می شود، به بخشی از فضای عمومی شهر تبدیل شده است.

معماری فراتر از فرم

برخی آثار میکلوتچی به دلیل فرم های غیرمعمول و استفاده گسترده از بتن، در نگاه نخست خشن و حتی دشوار برای دسته بندی به نظر می رسند. اما پشت این فرم های متفاوت، ایده ای انسانی قرار داشت: هیچ ساختمانی، حتی یک بانک یا کلیسایی در کنار بزرگراه، نباید از زندگی روزمره مردم جدا باشد.

میکلوچچی در طول فعالیت حرفه ای خود تلاش کرد معماری را به ابزاری برای نزدیک تر کردن انسان ها تبدیل کند. میراث او را می توان در همین نگاه جست وجو کرد؛ این باور که حتی معمولی ترین فضاها نیز می توانند تجربه ای فراتر از عملکرد اولیه خود برای انسان ها ایجاد کنند.

تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی

پزشکیان پس از سفری ۳ روزه دهلی نو را به مقصد تهران ترک کرد

بیشتر بخوانید:

معماری که انسان را در مرکز قرار داد؛ داستان «له له» در برزیل (+عکس)

تماشاخانه

خنجر سهراب روی شاهرگ تالاب هورالعظیم / محیط زیست اجازه داد : «بُریده شود»

فیلترینگ را بردارید ؛ این تنها راه نجات امنیت شبکه است

فیلم های دیگر