عاشقانه ترین گوشه سعدآباد

عصر ایران ؛ علی نجومی ــ تابستان سال 98 تهران انگاری تنور آتش بود ساعت  2 بعد از ظهر که می شد انگاری آسفالت خیابان از شدت گرما ور می آمد. خلاصه باید خیلی بد شانس می بودی اگر مجبور بودی در آن وقت روز در فضای باز باشی. اما همیشه هم داستان اجبار نیست گاهی جنون نفس کشیدن در زیر سایه چنارهای خیابان ولی عصر شما را مجبور می کند زیر باد کولر نشستن را بی خیال شوی و حرارت بالای 40 درجه را به جان بخری و از خانه بزنی بیرون.

یک روز در همان تابستان بعد از مدت ها که قرار بود که موزه بهزاد در کاخ سعدآباد بروم بالاخره اصرار یکی از دوستان جان کارگر افتاد و رفتیم سمت سعدآباد.

تجریش که رسیدیم دیداری با مرغ سوخاری های لذیذ کابوکی تازه کردیم و گرسنگی که از سرمان افتاد طریق عاشقی یادمان افتاد.

راه افتادیم سمت سعد آباد ، بلیط را خریدیم و رفتیم داخل محوطه. 300-200 متری که از مسیر شیب دار محوطه بالا رفتیم رسیدیم به کاخ کرباس یا ولیعهدی که در زمان محمد رضا پهلوی مدتی کاخ رضا پهلوی بود و از اوایل دهه 1370 به عنوان موزه حسین خان بهزاد پذیرای علاقه مندان است.

نام استاد و آوازه اش برایم غریب نبود. اما آن فقط وصف العیش بود. سالن های 5 گانه موزه پر بود از تابلوهایی که استاد با قلم سحرآمیزش به حافظه تصویری مملکت اضافه کرد.

پرده بی مثالش از شیخ صنعان و دختر ترسا که با مرکب روی مقوا کشیده و شاهزاده باز به دست که با آبرنگ و گواش روی مقوا جاودانه شده دیدنشان برای من تبدیل به تجربه  ای بی مانند شد.

کار گشتن ما در آن موزه آن روز تمام شد اما داستان من و حسین خان تازه شروع شده بود. این طوری شد که کاراکتر حسین خان بهزاد جذابیت خاصی برایم پیدا کرد.  

 شیخ صنعان و دختر ترسا

در موردش خواندم و شنیدم. متولد سال 1273 در اصفهان جان که روزی ملک الشعرای بهار در مورد بزرگی هنرش این گونه سرود:

خداوند هنر، استاد بهزاد    که نقش از خامهٔ بهزاد به زاد

انگشتانش روی پرده می رقصدیدند و برایش مرکب، گواش و آبرنگ تفاوتی نداشت. او پرده می ساخت ماندگار از برای روزگار.

بیشتر که خواندم و شنیدم از زندگی و هنرش، فهمیدم  بین حسین خان و میرزاده عشقی الفتی جانانه بوده و این میرزاده عشقی بود که این جوان اصفهانی با استعداد را ترغیب کرد که کارگاه نقاشی دایر کند و سفارش کار بگیرد و جدی تر پیگیر این نبوغ خدادادی اش باشد.
بعدها که میرزاده عشقی به تیر نظمیه چی ها گرفتار شد.

حسین خان بهزاد آنقدر افسرده و دلمرده شد که تا مدت ها دستش و دلش به کار نرفت. همین عشق و علاقه بود که او را واداشت تا وصیت کند بعد از مرگش در نزدیکی مزار میرزاده عشقی در گورستان ابن بابویه خاک کنند.

در ادامه تحقیقاتم به این پی بردم که حسین خان در سال 1330 خانه ای را در محله جمالزاده پایین تر از خیابان انقلاب خرید و تا زمان مرگ در آن جا زندگی کرد خانه ای که حالا تبدیل به محلی برای برگزاری جلسات و کلاس های آموزشی هنری شده است.

اما این خانه آجری هنوز حال و هوا و طراحی دوره زندگی استاد را حفظ کرده است. هجوم نور از پنجره های پر تعداد ساختمان یادگاری از روزهایی است که نور دغدغه اصلی خانه داران ایرانی بود.

باغچه و حیاط مصفایش تو را ترغیب می کند تا از رخوت کنج خانه بیرون بیایی و  ستاره های آسمانش را بشماری و دمی بیاسایی.

در مورد حسین خان بهزاد نقل قولی از ژان کوکتو فیلمساز و شاعر بزرگ فرانسوی شنیدنی است که گفت:

بهزاد پیغمبر افسونگری است از مشرق‌زمین داستان‌سرا. اگر همیشه مشرق‌زمین به قصه های هزار و یک شب و کاخ‌های طلایی و کنیزکان زیبایش برای ما داستان‌ها می‌گفته این بار، مردی با موهای سفید و چشمان با نفوذ و اندامی با خط‌ها و رنگ‌هایش اَشکال افسون‌کننده در مقابل چشمان ما گسترده‌است. بدون شک در نگارگری قرن ما، یک استاد از جهت قدرت طرح و رنگ‌آمیزی وجود دارد که او حسین بهزاد هنرمند ایرانی است.

حمله تروریستی در سیستان و بلوچستان/ یک نفر به شهادت رسید

بیشتر بخوانید:

پیشگوی بزرگ و عمامه سحرآمیز

زورکی ترین طلاق ایران/ هم زن ناراضی هم شوهر

جاسوس بازی در حرمسرای شاه قاجار/ خواجه زیبا و وزیر حقه باز

تماشاخانه

آخر این بیماری مرگ است؟ دارو گران شده و جان ارزان‌تر

ماجرای بلوار طالقانی و سیل عظیمیه کرج / اشکال جدی کار کجاست؟

فیلم های دیگر